ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਹਿ ਜਾਗਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਫਲਾਯਾਃ ਕਥਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਜੋ ਜਾਗ ਕੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਫਲਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਚਂਪਾਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਰੀ ਮਾਹਿष੍ਮਤਸ੍ਯ ਚ । ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਂਚ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਮਹਿਸ਼ਮਤ ਨਗਰ ਦੀ ਚੰਪਾਵਤੀ ਨਾਂਕ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵੈ ਮਹਾਪਾਪਰਤਃ ਸਦਾ । ਪਰਦਾਰਾਭਿਚਾਰੀ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ: ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਗਮਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ । ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਸੁਰਾਣਾਂ ਤੁ ਨਿਂਦਕਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਾੜੀ ਆਦਤਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ...
ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਲੁਂਪਕ ਇਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਪਠਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਤੁ ਬਂਧੁਭਿਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ 'ਲੁੰਪਕਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚੈਵਂ ਪਰਿਵਾਰੈਸ੍ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਂਥਿਵਤ੍ । ਲੁਂਪਕੋऽਪਿ ਤਥਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਲੁੰਪਕਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋऽਹਂ ਬਾਂਧਵੈਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਃ ਕਿਲ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਮਤਿਂ ਪਾਪੇ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਮਯਾ ਗਂਤਵ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਣੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਲੁਂਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਪਿਤੁਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਥੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੁਂਪਕੋ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤੋऽਸੌ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਲੁੰਪਕਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜੀਵਘਾਤਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਦ੍ਯੂਤਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਮੁषਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਨ-ਕੱਟਣ, ਚੋਰੀ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤੇਯਾਭਿਗਾਮੀ ਨਗਰੇ ਗृਹੀਤਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਤੋऽਹਂ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਹਿष੍ਮਤਸ੍ਯ ਚ
ਚੋਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਸ ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਚਾਗਤੋ ਵਿਪਿਨਂ ਪੁਨਃ । ਆਮਿषਾਭਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਰੋਰ੍ਵੈ ਫਲਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਾਪੀ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਃ
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿੱਪਲ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪਿਨੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਂਸ਼੍ਚੈਵ ਲੁਂਪਕਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਦਿਵਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਲੁੰਪਕਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਾਤ੍ । ਪੌषਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵਸੇ ਤਥਾ
ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਮੀ ਨੂੰ...
ਫਲਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ੀਤੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਲੁਂਪਕੋ ਨਾਮ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨੋ ਗਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਲੁੰਪਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਸ਼ੀਤੇਨ ਹਰਿਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੀਪਤਃ । ਨ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਗਤਪ੍ਰਾਣ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤੇਜ਼ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਛਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰਾਸ੍ਯਮੇਵਂ ਨੀਤਾ ਨਿਸ਼ਾਖਿਲਾ । ਭਾਨੂਦਯੇऽਪਿ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਨ ਲੇਭੇ ਚੇਤਨਾਂ ਤਦਾ
ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਲੰਘੀ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆਇਆ।
ਲੁਂਪਕੋ ਗਤਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸਫਲਾਯਾ ਦਿਨੇ ਤਥਾ । ਰਵੌ ਮਧ੍ਯਂਗਤੇ ਚੈਵ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਲੇਭੇ ਸ ਲੁਂਪਕਃ
ਲੁੰਪਕਾ, ਜਿਸਦੀ ਸੰਜੀਣ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਫਲਦਾਇਕ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਇਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਵ੍ਯਥਿਤਸ਼੍ਚ ਤਦਾਸਨਾਤ੍ । ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤਃ ਖਂਜਨ੍ਨਿਵ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਇਧਰ-ਉਧਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਠਿਆ। ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਪਦਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਲੜਖੜਾਂਦਾ ਤੇ ਲੰਗੜਾਂਦਾ।
ਵਨਮਧ੍ਯੇ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਮਃ ਪੀਡਿਤੋऽਭਵਤ੍ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜੀਵਘਾਤੇ ਤੁ ਲੁਂਪਕਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਪੀ ਲੁੰਪਕਾ ਕੋਲ ਹੁਣ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਫਲਾਨਿ ਚ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਾਜਹਾਰ ਸ ਲੁਂਪਕਃ । ਯਾਵਤ੍ਸਮਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵਦਸ੍ਤਂ ਗਤੋ ਰਵਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਚੋਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਾਤੇਤਿ ਸ ਵਿਲਾਪਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਫਲਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ?' ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਫਲੈਰੇਭਿਃ ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਸ੍ਤੁष੍ਯਤਾਂ ਹਰਿਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਂਪਕਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਲੇਭੇ ਨ ਵੈ ਨਿਸ਼ਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੋਰ ਰਾਤ ਭਰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਮੇਨੇ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਫਲੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜਨਂ ਮੇਨੇ ਸਫਲਾਯਾਸ੍ਤਥਾਨਘ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਮੰਨਿਆ, ਤੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪੂਜਾ ਮੰਨੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵ੍ਰਤਮੇਵੈਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਵੈ ਸ ਲੁਂਪਕਃ । ਤੇਨ ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਉਹ ਚੋਰ ਅਚਾਨਕ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਦਿਵਿ ਤਤ੍ਕਾਲਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਜਦ ਤੱਕ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਲੱਗਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸਫਲਾਯਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਸਿ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰੋऽਭਵਤ੍
'ਤੂੰ ਸਫਲਾ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।' ਇਹ ਬੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਤਿਰਾਸੀਤ੍ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਾ ਵੈष੍ਣਵੀ ਨृਪ । ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯੋ ਲੇਭੇ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਈ; ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ।