ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪੂਰ੍ਵੇਣੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਸ ਦਿਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਗਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਸ਼ੇषੋ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦ੍ਵਿਪਦਾਨਾਂ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਸ਼, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੁ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ,
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਚੈਕਾਦਸ਼ੀ ਤਿਥਿਃ । ਤੇ ਜਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਮ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਹਰਿਵਾਸਰਸਂਲੀਨਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯੇਕਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍ । ਇਹੈਵ ਧਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਮृਤਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਲਭਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਫਲਾਯਾਂ ਫਲੈ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਾਮਤੋ ਹਰਿਮ੍ । ਨਾਰਿਕੇਲਫਲੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਮੁਕੈਰ੍ਬੀਜਪੂਰਕੈਃ
ਸਫਲਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਰਾਜਨ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਰੀਅਲ, ਸੁਪਾਰੀ ਅਤੇ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਂਬੀਰੈਰ੍ਦਾਡਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਲਵਂਗੈਰ੍ਬਦਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾਮ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਨਿੰਬੂ, ਅਨਾਰ, ਆਵਲੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ, ਲਵੰਗ, ਬੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਮ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਧੂਪਦੀਪੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਸਫਲਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦੀਪਦਾਨਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਫਲਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਹ ਵੈष੍ਣਵੈਃ । ਯਾਵਨ੍ਨਿਮੇषੋ ਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਵਜ੍ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਯੋ ਨਿਸ਼ਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲਕ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ—
ਏਕਾਗ੍ਰਮਨਸੋ ਰਾਜਨ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਹਿ । ਤਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੋ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾ ਤਤ੍ਸਮਂ ਨਹਿ
ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਯਜਨ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਰਤਾਨਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਪਸਾ ਨੈਵ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਹਿ ਜਾਗਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਫਲਾਯਾਃ ਕਥਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਜੋ ਜਾਗ ਕੇ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਸਫਲਾ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ।
ਚਂਪਾਵਤੀਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਾ ਪੁਰੀ ਮਾਹਿष੍ਮਤਸ੍ਯ ਚ । ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਂਚ ਕੁਮਾਰਕਾਃ
ਮਹਿਸ਼ਮਤ ਨਗਰ ਦੀ ਚੰਪਾਵਤੀ ਨਾਂਕ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਵੈ ਮਹਾਪਾਪਰਤਃ ਸਦਾ । ਪਰਦਾਰਾਭਿਚਾਰੀ ਚ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ: ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪਿਤੁਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਗਮਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ । ਅਸਦ੍ਵृਤ੍ਤਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭੂਸੁਰਾਣਾਂ ਤੁ ਨਿਂਦਕਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪਾਪ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਾੜੀ ਆਦਤਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਸਃ । ਈਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਹਿष੍ਮਤੋ ਨृਪਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ...
ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਲੁਂਪਕ ਇਤਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਚਾਪਠਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਸ੍ਤੇਨ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਤੁ ਬਂਧੁਭਿਃ
ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚ ਉਹ 'ਲੁੰਪਕਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚੈਵਂ ਪਰਿਵਾਰੈਸ੍ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਪਂਥਿਵਤ੍ । ਲੁਂਪਕੋऽਪਿ ਤਥਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੇਗਾਨਾ ਹੋਵੇ। ਲੁੰਪਕਾ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤੋऽਹਂ ਬਾਂਧਵੈਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਰਾਜ੍ਯਾਨ੍ਨਿष੍ਕਾਸਿਤਃ ਕਿਲ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਮਤਿਂ ਪਾਪੇ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਾਪੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਮਯਾ ਗਂਤਵ੍ਯਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਦਾਰੁਣੇ ਗਹਨੇ ਵਨੇ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚੈਵ ਪੁਰਂ ਸਰ੍ਵਂ ਲੁਂਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਪਿਤੁਃ
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਉਥੋਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਵਾਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੁਂਪਕੋ ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪੁਰਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਤੋऽਸੌ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਲੁੰਪਕਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜੀਵਘਾਤਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਯਦ੍ਯੂਤਕਲਾਨਿਧਿਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨਗਰਂ ਤੇਨ ਮੁषਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਰਨ-ਕੱਟਣ, ਚੋਰੀ ਤੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤੇਯਾਭਿਗਾਮੀ ਨਗਰੇ ਗृਹੀਤਃ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ । ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ਸੁਤੋऽਹਂ ਵੈ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਹਿष੍ਮਤਸ੍ਯ ਚ
ਚੋਰੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ।'
ਸ ਤੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾ ਚਾਗਤੋ ਵਿਪਿਨਂ ਪੁਨਃ । ਆਮਿषਾਭਿਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਰੋਰ੍ਵੈ ਫਲਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਾਪੀ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ । ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੋ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਤਤ੍ਰ ਜੀਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕਃ
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿੱਪਲ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵਿਪਿਨੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਹਤ੍ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਵਸਂਸ਼੍ਚੈਵ ਲੁਂਪਕਃ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਦਿਵਤਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ, ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਲੁੰਪਕਾ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਗਤੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸਂਚਯਾਤ੍ । ਪੌषਸ੍ਯ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਦਿਵਸੇ ਤਥਾ
ਕਈ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਪੌਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਮੀ ਨੂੰ...
ਫਲਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸ਼ੀਤੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਲੁਂਪਕੋ ਨਾਮ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨੋ ਗਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਲੁੰਪਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ, ਕੱਪੜੇ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਸ਼ੀਤੇਨ ਹਰਿਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੀਪਤਃ । ਨ ਨਿਦ੍ਰਾ ਨ ਸੁਖਂ ਤਸ੍ਯ ਗਤਪ੍ਰਾਣ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਹਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤੇਜ਼ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਨੀਂਦ ਆਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਮਿਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਛਾਦ੍ਯ ਦਸ਼ਨੈਰਾਸ੍ਯਮੇਵਂ ਨੀਤਾ ਨਿਸ਼ਾਖਿਲਾ । ਭਾਨੂਦਯੇऽਪਿ ਪਾਪਿष੍ਠੋ ਨ ਲੇਭੇ ਚੇਤਨਾਂ ਤਦਾ
ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਲੰਘੀ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆਇਆ।
ਲੁਂਪਕੋ ਗਤਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਸਫਲਾਯਾ ਦਿਨੇ ਤਥਾ । ਰਵੌ ਮਧ੍ਯਂਗਤੇ ਚੈਵ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਲੇਭੇ ਸ ਲੁਂਪਕਃ
ਲੁੰਪਕਾ, ਜਿਸਦੀ ਸੰਜੀਣ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਫਲਦਾਇਕ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੁੜ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।