ਇਂਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯੋ ਰੋਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋ ਕृਤੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਵਾਯੁਰ੍ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਤ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ। ਹੋਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੇਵਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਗਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਰ੍ਜਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਦੇਵ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਹਰਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਰੇ ਦਾਨਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਮਮ ਬਾਹੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ— ਹੇ ਮਾੜੇ ਦਾਨਵ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਵਲ ਵੇਖ!
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਾਃ । ਹਤਾ ਬਾਣੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਦਾਨਵ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਸਲਹਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਂਡਵ । ਤੇਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਹਵੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕੋਪਿ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਾਨਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਜਾਯਤ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਤੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੈਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹਾ ਸਿਂਹਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤੀ ਏਕਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਪਾਂਡਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੰਘਾਵਤੀ, ਉਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ ਤੇ ਇਕੋ ਇਕ ਮੂੰਹ ਸੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋऽਸੌ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਲਗ੍ਨੋ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤਦਾ ਗੁਹਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਹਰ੍षਮਾਗਤਃ
ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਯਾ ਹਰਿਮ੍ । ਨਿਃਸਂਦੇਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ—ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ਸਂਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ । ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਧਨਂਜਯ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮੁਰਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਤੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੜੀ।
ਹੁਂਕਾਰੈਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮੁਰ ਨਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਨਿਹਤੇ ਦਾਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਕੇਨਾਯਂ ਚ ਹਤੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਮ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਇਹਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?'
ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਮ ਕਾਰੁਣ੍ਯਤਃ ਕृਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯੋਵਾਚ- ਤੇਨ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਂਧਰ੍ਵਾ ਸਯਕ੍ਸ਼ੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਇਹਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—'
ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਚ੍ਚੈਵ ਨਿਰਾਕृਤਾਃ । ਹਰਿਃ ਸੁਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮੁਰਃ ਪृष੍ਠੇ ਸਮਾਗਤਃ
'ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਹਰੀ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।'
ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸੁਪ੍ਤੇ ਚੈਵ ਜਰ੍ਨਾਦਨੇ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ।'
ਅਹਂ ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੇਨ ਕਥਂ ਸੋऽਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਃ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਭੋ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਮਯਾ ਹਤਃ
'ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਾਰ ਗਿਆ?' ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਆਨਂਦਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਮੁਨਯੋ ਦੇਵਤਾ ਗਤਾਃ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਯਤ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਰੋਚਤੇ । ਦਦਾਮਿ ਚ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਨੰਦ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਭਲੀਏ, ਤੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਮੇ ਦੇਵ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਵਰਮੇਕਂ ਤੁ ਵਾਂਚ੍ਛਾਮਿ ਹृਦਯੇ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ کہا: ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਜੋ ਕਿਹਾ ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਿ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਦਦਾਸਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਤਿੰਨ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤੇ । ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਨ ਚਾਵਾਕ੍ਯਂ ਭਵੇਦਿਹ
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ; ਹੇ ਸੁਵਰਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਚਨ ਟੁੱਟੇਗਾ ਨਹੀਂ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇषੁ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗੇषੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ کہا: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਰ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਧਾਨਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰੀ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਭ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।