ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਤ੍ । ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲੈ ਲਈ ਹੈ— ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਨੋ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਾਹਿ ਤ੍ਰਾਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਤ੍ਰਾਹਿ ਵੈ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਨਾਰਦਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕਮਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਚਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਹਾਯਂ ਕੁਰੁ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਓਟ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਓਟ ਲਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਲਕ।
ਤ੍ਵਂ ਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤਿਰ੍ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਃ ਪਿਤਾ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਉਂ ਹੈਂ।
ਭਗਵਨ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਰਣਾਗਤਵਤ੍ਸਲ । ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ਚਾਯਾਤਾ ਭਯਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਦੇਵਤਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਭ੍ਰष੍ਟਾਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੇਣ ਹਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹੌਜਸਾ । ਇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤ ਮੂਰਾ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਕਿਂ ਰੂਪਂ ਕੀਦृਸ਼ਂ ਬਲਮ੍ । ਕ੍ਵ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਕਿਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਕਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਕਿਂ ਵਰਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਾਮਤੇ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਉਹ ਦਾਨਵ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਉਹ ਮਾੜਾ ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਉਸ ਮਾੜੇ ਨੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ।
ਇਂਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ ਦੇਵੇਸ਼ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਾਲਜਂਘਸ੍ਤੁ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਅਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋऽਪਿ ਮਹਾਸੁਰਃ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਤਾਲਜੰਗ ਨਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਮੁਰਨਾਮੇਤਿ ਦਾਨਵਃ । ਅਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੂਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਨਵ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪੁਰੀ ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਸਤ੍ਯਸੌ । ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਤੇਨ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ
ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰੋऽਨ੍ਯੋ ਰੋਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਵਾਤਸ਼੍ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੋ ਕृਤੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਵਾਯੁਰ੍ਵਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਇੰਦ੍ਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਤ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ। ਹੋਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਕृਤਂ ਤੇਨ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੇਵਲੋਕਃ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੋਪਮਾਨੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਹਨਿष੍ਯੇ ਦਾਨਵਂ ਦੁष੍ਟਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦੇਵੋ ਗਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਾਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਦृष੍ਟੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਗਰ੍ਜਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਜਿਤਾ ਦੇਵ ਗਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ । ਹਰਿਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠੇਤਿ ਦਾਨਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ!'
ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਂ ਚ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਰੇ ਦਾਨਵ ਦੁਰਾਚਾਰ ਮਮ ਬਾਹੁਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਯ
ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ— ਹੇ ਮਾੜੇ ਦਾਨਵ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਵਲ ਵੇਖ!
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਮ੍ਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਦੁष੍ਟਦਾਨਵਾਃ । ਹਤਾ ਬਾਣੈਃ ਪੁਨਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬੁਰੇ ਦਾਨਵ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਸਲਹਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕृष੍ਣੇਨ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਪਾਂਡਵ । ਤੇਨਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਬਹਵੋ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕੋਪਿ ਦਾਨਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਦਾਨਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਮਜਾਯਤ । ਬਾਹੁਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਨष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਤੋ ਬਦਰਿਕਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਦੈਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਬਦਰੀਕਾਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹਾ ਸਿਂਹਾਵਤੀ ਨਾਮ ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਯੋਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਤੀ ਏਕਦ੍ਵਾਰਾ ਚ ਪਾਂਡਵ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੰਘਾਵਤੀ, ਉਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਬਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਲੰਮੀ ਸੀ ਤੇ ਇਕੋ ਇਕ ਮੂੰਹ ਸੀ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਂਤੋऽਸੌ ਯੋਗਮਾਯਯਾ
ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰ ਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਲਗ੍ਨੋ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਸ ਤਦਾ ਗੁਹਾਮ੍ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਹਰ੍षਮਾਗਤਃ
ਦਾਨਵ ਪਿੱਛੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮਾਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਸ਼ਂਕਯਾ ਹਰਿਮ੍ । ਨਿਃਸਂਦੇਹਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਮ੍
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ 'ਮੈਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਕਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਦੇਹਾਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਰੂਪਵਤੀ ਸੁਸੌਭਾਗ੍ਯਾ ਦਿਵ੍ਯਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨਿਕਲੀ—ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ਸਂਭੂਤਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾ । ਦृष੍ਟਾ ਸਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮੁਰਨਾਮ੍ਨਾ ਧਨਂਜਯ
ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਮੁਰਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਧਨੰਜਯ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਿਤਂ ਤੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਯਾਚਿਤਮ੍ । ਕਨ੍ਯਕਾ ਯੁਧ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾ
ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਲੜੀ।
ਹੁਂਕਾਰੈਰ੍ਭਸ੍ਮਸਾਜ੍ਜਾਤੋ ਮੁਰ ਨਾਮਾ ਮਹਾਸੁਰਃ । ਨਿਹਤੇ ਦਾਨਵੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਰਾ ਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਵ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਪਤਿਤਂ ਦਾਨਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਃ । ਕੇਨਾਯਂ ਚ ਹਤੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਮਮ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿੱਸ਼ਨੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਇਹਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?'