ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਹੀਨਂ ਚ ਨਿਲਯਂ ਯਸ੍ਯ ਭੂਸੁਰ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਾਤਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਲਿਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਤੋषਿਤਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਮਲਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਅਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੁਲਸੀ ਨ ਚ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਤੁਲ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਤਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਨਾ ਆਮਲਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਤੁਲਸੀ, ਉਹ ਥਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਤੁਲਸੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਖਿਲਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਨ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤੁਲਸੀ ਪਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਖਿਲਪਾਤਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਆਮਲਾ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਆਮਲਾ ਜਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਸ੍ਰਜਂ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਪਹਰ੍ਤ੍ਰੀਂ ਵਹੇਦ੍ਬੁਧਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਨੁਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਦਾ ਤਿष੍ਠੇਚ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਮਲੇ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਮਾਲਾਂ ਚ ਯੋ ਵਹੇਨ੍ਮਤਿਮਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਆਮਲੇ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਸ੍ਰਜਂ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਮਲੇ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਤੁ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਾਨਵੋऽਖਿਲਤਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਤਦ੍ਦੇਹਾਭ੍ਯਂਤਰਸ੍ਥਾਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਾਤਰੀ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹੀ ਹੋਈ ਸਾਰੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਮਯੀਂ ਮਾਲਾਂ ਯੋ ਵਹੇਦ੍ਦਿਵਜਸਤ੍ਤਮ । ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪਰਮ੍
ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ: ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇऽਪਿ ਯਦਾ ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੈਵਯੋਗਤਃ । ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਸਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿਚ ਮੌਤ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪੱਕਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਪਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਜਾਲੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਸਦ੍ਯ ਏਵ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪੀ ਹੋਣ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਯੋ ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਕਰ੍ਦ੍ਦਮਮ੍ । ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਲਭੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਧਾਤਰੀ ਫਲ ਦਾ ਗੂਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਧਾਤ੍ਰੀਤਰੁਂ ਚ ਯੋ ਹਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦੇਵਗਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਸ ਦਦਾਤਿ ਹਰੇਰਂਗੇ ਘਾਤਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਧਾਤਰੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਘਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਮਯੀ ਧਾਤ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾ । ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣਂ ਤਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਧਾਤਰੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਖਾਸ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਵਿਦਧਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਂ ਯੋ ਮਾਨਵੋ ਜ੍ਞਾਤਸਮਸ੍ਤਤਤ੍ਵਃ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਭੋਗਾਨ੍ਸਕਲਾਂ ਸ੍ਤਤੋਂऽਤੇ ਸ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਧਾਤਰੀ ਅਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਭਾਗ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਅਤਿਥੇਃ ਪੂਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਸੋ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੁਲਸੀ ਭਗਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ । ਤਸ੍ਮਾਦਿਮਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਜੈਮਿਨੇ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਤੁਲਸੀ ਸਿੱਧਾ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹੈ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ; ਇਸ ਲਈ, ਜੈਮੀਨੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸਿਰਫ ਰੁੱਖ ਨਾ ਸਮਝੋ।
ਸਦੈਵ ਤੁਲਸੀਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਥੈਵ ਭੁਵਿ ਸੇਵਤੇ । ਤਥੈਵ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਿਬੁਧਾਃ ਸੇਵਂਤੇ ਤਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਮਰਤਭੂਮੀ ਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਸੇਵਦੇ ਹਨ।
ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪੇਯਂ ਤੁਲਸੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਦृਢਂ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਖੜੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਉਹ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਓਥੇ ਸਾਰਾ ਭਲਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਪਾਤਕਵਾਨਪਿ । ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਸ ਯਾਤਿ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧਿਮ੍
ਜੋ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮृਤ੍ਤਿਕਾਪੁਣ੍ਡ੍ਰਂ ਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਯੇ ਵਹੇਤ੍ । ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਕਲੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪੁਰਂ ਗਚ੍ਛਤਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਜੋ ਮੌਤ ਸਮੇਂ ਤੁਲਸੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਟਿਕਾ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਮੁਖੇ ਸ਼ਿਰਸਿ ਕਰ੍ਣਯੋਃ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਾਮੀ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰਿਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਸਿਰ ਜਾਂ ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪਵਿਤ੍ਰਨਾਮਾ ਸੁਮਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਬਭੂਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਲਾ ਨਾਮ ਧਾਰਿਣੀ
ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਰਮ ਸਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਹੁਲਾ ਸੀ।
ਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਭਵਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਸੇਵਾਪਰਾਯਣਾ । ਅਨਪਤ੍ਯਪਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਤ੍ਰੈਕੋਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਨਪਤਿਆਪਤੀ ਸੀ।
ਸਖ੍ਯਂ ਤੇਨ ਪਵਿਤ੍ਰੋऽਸੌ ਚਕਾਰ ਦ੍ਵਿਜਸੇਵਿਨਾ । ਤਤੋऽਨਪਤ੍ਯਪਤਿਨਾ ਕਥਾਲੋਭੇਨ ਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਬਿਨਾ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਵਿष੍ਟਃ ਪਵਿਤ੍ਰੋऽਸੌ ਸ੍ਨੇਹਾਦੇਕਵਰਾਸਨੇ । ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਲੋਮਸ਼ੋ ਨਾਮ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਲੋਮਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਕਥਯਂਤੌ ਕਥਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੌ । ਅਥ ਤਂ ਲੋਮਸ਼ਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾਵੁਤ੍ਥਾਯ ਪੀਠਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਰੰਗੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਪੀਠ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਲੋਮਸ਼ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਪਾਦ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਾਚਮਨੀਯਾਦ੍ਯੈਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਸ਼੍ਚ ਤੌ । ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਲੋਮਸ਼ਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਚੁੱਪਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤ्कार ਕੀਤੀ। ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਲੋਮਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਆਸਨੇ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਹਰਿਮ੍ । ਆਸਨਸ੍ਥਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਲੋਮਸ਼ਂ ਤਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੋਮਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਨਾਪਤ੍ਯਮੁਨੀ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਹਤੁਰ੍ਲੋਮਸ਼ਮ੍ । ਭਗਵਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਯੁਗਲੈਰ੍ਨृਭਿਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੋਮਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ—'