ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਦੇਹਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਕੋਟਿਭਿਃ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੂਰ੍ਪਰਂ ਯਮਦੂਤਾਨਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਯਮਸ੍ਯ ਚ । ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਰਵਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤੇ ਨੈਵ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਾਂਛਿਤਂ ਨਾਰਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੈ ਵਧਃ ਕृਤਃ । ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਧਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਰਤਾਡਨਮ੍ । ਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮੁਖੇਨਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਜੋ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਏ ਨੱਚਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਠਨ੍ਕृष੍ਣਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਂਜਯਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਗਣਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮੁਖੇਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਾਦ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਲਾਪਾਨ੍ਪ੍ਰਕਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਾਵੈਰੇਤੈਰ੍ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ । ਨਿਮਿषੇਨਿਮਿषੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਧੂਪਨੀਰਾਜਨਂ ਹਰੇਃ । ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਨਿ ਚ । ਕृष੍ਣਾ ਹ ਜਾਗਰਾਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਖਂਡਸ਼ਃ
ਜੋ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਏਕਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਜਾਗਰਃ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ੀ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨੈਮਿषਂ ਗਯਾ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ ਕਾਸ਼ੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਨੈਮੀਸ਼, ਗਯਾ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਤੇ ਅਰਬੁਦ ਦਾ ਜੰਗਲ—
ਪੌष੍ਕਰਂ ਮਥੁਰਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਹਿ । ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਹਰਿਜਾਗਰਮ੍
ਉਥੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਚਾਰੋ ਵੇਦ ਤੇ ਯਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਾਪੀ ਯਮੁਨਾ ਚ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁਕਾ । ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਵਿਤਸ੍ਤਾ ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤਾਪੀ, ਯਮੁਨਾ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਵਿਤਸਤ—ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉਥੇ ਹਨ।
ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਹ੍ਰਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृष੍ਣਜਾਗਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸਰੋਵਰ, ਹ੍ਰਦ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਪृਹਣੀਯਾ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਨਰਾਃ ਕृष੍ਣਜਾਗਰੇ । ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਹਰਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਂਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤੁ ਸਦਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪੁਤ੍ਰਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿਨੀ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ; ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਸਮਝੋ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਪੂਜ੍ਯ ਉਪਵਾਸਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਂਧਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ; ਕੇਸ਼ਵ, ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦੋ ਭਵ । ਪਾਰਣਂ ਚ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸਂਭਵਮਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ; ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।
ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਚ੍ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਯਦਾ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾ ਪਾਰਣੇਨ ਭਵੇਦ੍ਦਿਵਜ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਰਣਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਤਦਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਂ ਨ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਤ ਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਿ ਨ ਸ੍ਨਾਯਾਨ੍ਮਹਾਨਿਸ਼ਿ ਨ ਭੋਜਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਪੂਰ੍ਵਪਰਯਾਮਾਭ੍ਯਾਂ ਦਿਨਵਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਪਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਲ੍ਪਾ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪਾਰਣੇ ਦਿਨੇ । ਉषਃਕਾਲੇ ਦ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਿਕਂ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਅਤੇ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਸਾਧਿਤਾ ਯੇਨ ਨਰੇਣ ਭੁਵਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸਮਰ੍ਥੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਣਨ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾਖਿਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਨਾਃ । ਅਂਬਰੀषਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਭੁਵਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਜੀਵ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤ ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਸਾਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਗਤਾ ਵਿष੍ਣੁਸਦ੍ਮਨਿ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਂ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਤਵ
ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਮਨਾਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਸੱਚ, ਸੱਚ, ਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਉਹੀ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿष੍ਣੁਸਮੋ ਦੇਵੋ ਨ ਤਿਥਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਸਮਾ । ਅਤ੍ਰ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤਿਥਿ ਨਹੀਂ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਖਾਧਾ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਣਤਾਂ ਯਾਤਿ ਪੂਜਿਤੇ ਮਾਧਵੇ ਸਤਿ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਲ੍ਲਭੋ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਨਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਵਧ ਕੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਦਾਤ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਯੁਗਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਦਵਾਦਸ਼ੀ 'ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।