ਪਰਾਪਵਾਦਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਮਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਦੀਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਹਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਸੰਗੀਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾ ਹੋਣ—
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਪਚਾਰਰਹਿਤਮੁਦਾਸੀਨਂ ਸਨਿਂਦਨਮ੍ । ਕਲਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਜਾਗਰਂ ਨਵਧਾ ਮਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯੋਗ ਅਰਪਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਾਲੀ ਮਿਲਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਾਗਣ ਨੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਾਗਰਂ ਯਚ੍ਚ ਨृਤ੍ਯਗਾਂਧਰ੍ਵਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਵਾਦ੍ਯਂ ਤਾਲਾਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਦੀਪਂ ਮਧੁਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਜਾਗਣ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨੱਚ, ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜੇ, ਤਾਲ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਮਧੂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ—
ਉਚ੍ਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਤੁष੍ਟਿਜਨਨਂ ਸਂਮੂਢਂ ਲੋਕਰਂਜਨਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਾਰਣਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਗੁਣੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਾਗਰਂ ਮਾਧਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ
ਜੋ ਜਾਗਣ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਮਹੀਨੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵਾਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਂ ਹਰੇਃ
ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਲਿਆ, ਜੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਆਉਣ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਜਾਗਣ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਪ੍ਰਵਾਸੇਨ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਥਿਸ੍ਵਿਨ੍ਨੋऽਪਿ ਵਾਡਵ । ਜਾਗਰਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਾਗਣ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਹਰੇਃ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਂ ਪਾਪਮੋਹਿਤਃ । ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਪੂਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਯੋ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੇ ਪਾਪ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਸ਼ੈਵੋ ਨ ਚ ਸੌਰੋऽਸੌ ਨ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਗਣਸੇਵਕਃ । ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਪਸ਼੍ਵਧਿਕੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦਾ, ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ, ਨਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨੈਵ ਚ ਪਾਪਿਨਾ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵੈ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਰੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਦੇਹਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਕੋਟਿਭਿਃ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੂਰ੍ਪਰਂ ਯਮਦੂਤਾਨਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਯਮਸ੍ਯ ਚ । ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਰਵਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤੇ ਨੈਵ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਾਂਛਿਤਂ ਨਾਰਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੈ ਵਧਃ ਕृਤਃ । ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਧਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਰਤਾਡਨਮ੍ । ਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮੁਖੇਨਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਜੋ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਏ ਨੱਚਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਠਨ੍ਕृष੍ਣਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਂਜਯਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਗਣਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮੁਖੇਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਾਦ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਲਾਪਾਨ੍ਪ੍ਰਕਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਾਵੈਰੇਤੈਰ੍ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ । ਨਿਮਿषੇਨਿਮਿषੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਧੂਪਨੀਰਾਜਨਂ ਹਰੇਃ । ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਨਿ ਚ । ਕृष੍ਣਾ ਹ ਜਾਗਰਾਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਖਂਡਸ਼ਃ
ਜੋ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਤਃ ਕ੍ਰਤਵਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਏਕਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਜਾਗਰਃ ਕृष੍ਣਵਲ੍ਲਭਃ
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਦਾ ਜਾਗਰਣ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਸ਼ੀ ਪੁष੍ਕਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨੈਮਿषਂ ਗਯਾ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਹਾਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਉਥੇ ਕਾਸ਼ੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਨੈਮੀਸ਼, ਗਯਾ, ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਖੇਤਰ ਤੇ ਅਰਬੁਦ ਦਾ ਜੰਗਲ—
ਪੌष੍ਕਰਂ ਮਥੁਰਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਚੈਵ ਹਿ । ਯਜ੍ਞਾ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਹਰਿਜਾਗਰਮ੍
ਉਥੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ, ਚਾਰੋ ਵੇਦ ਤੇ ਯਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਾਪੀ ਯਮੁਨਾ ਚ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁਕਾ । ਚਂਦ੍ਰਭਾਗਾ ਵਿਤਸ੍ਤਾ ਚ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਵੈ
ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤਾਪੀ, ਯਮੁਨਾ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਵਿਤਸਤ—ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਉਥੇ ਹਨ।
ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਹ੍ਰਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृष੍ਣਜਾਗਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸਰੋਵਰ, ਹ੍ਰਦ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਪृਹਣੀਯਾ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਯੇ ਨਰਾਃ ਕृष੍ਣਜਾਗਰੇ । ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੀਣਾਵਾਦ੍ਯਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਚ ਮਹਾਹਰਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪਾਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਂਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਤੁ ਸਦਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪੁਤ੍ਰਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾਯਿਨੀ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ; ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਸਮਝੋ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਪੂਜ੍ਯ ਉਪਵਾਸਂ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਾਂਧਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ; ਕੇਸ਼ਵ, ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦੋ ਭਵ । ਪਾਰਣਂ ਚ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਸਂਭਵਮਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ; ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਖੋਲਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ।