ਯਃ ਪ੍ਰਬੋਧਯਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਾਗਰਣੇ ਰਤਃ । ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਵੈਕੁਂਠੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਾਗਣੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਗਣ ਵਾਸਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬਣ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਜਾਗਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵੱਲ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਪਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਨਿ ਮਾਨਵੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਾਗਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾਡਵ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਗ੍ਰੇ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਾਗਰਮ੍ । ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕੋਟ੍ਯੈਂਦਵਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਰ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਾਗਰਮ੍ । ਵृਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਨਿਂਦਯਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਕਾਮਾਰ੍ਥੌ ਸਂਪਦਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ । ਯਜ੍ਞਾਯੁਤੈਰ੍ਨ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਜਾਗਰਂ ਵਿਨਾ
ਚਾਹ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਜੇਕਰ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਣ।
ਮਤਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਜਾਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਪੂਜਨੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਪਦਾਨਿ ਚਲਤਿ ਕੇਸ਼ਵਾਯਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਮਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਜਾਗਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਃ
ਜਿੰਨੇ ਕਦਮ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਗਣ ਵਾਸਤੇ ਚੱਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਕਦਮ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਯਾਵਦ੍ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਾਂਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਾਗਰੋ ਵਸਤੇ ਦਿਵਿ 6.37.
ਜਦ ਤੱਕ ਚੱਲਦਿਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜਾਗਣ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਂ ਜਾਗਰੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ । ਕਲੌ ਮਲਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀषੁ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮੈਲ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਸਤੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਗਣ ਵਾਸਤੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਪਵਾਦਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਮਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਦੀਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਹਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਸੰਗੀਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾ ਹੋਣ—
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋਪਚਾਰਰਹਿਤਮੁਦਾਸੀਨਂ ਸਨਿਂਦਨਮ੍ । ਕਲਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਜਾਗਰਂ ਨਵਧਾ ਮਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਯੋਗ ਅਰਪਣ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੋਵੇ, ਨਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਾਲੀ ਮਿਲਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜਾਗਣ ਨੌ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਜਾਗਰਂ ਯਚ੍ਚ ਨृਤ੍ਯਗਾਂਧਰ੍ਵਸਂਯੁਤਮ੍ । ਸਵਾਦ੍ਯਂ ਤਾਲਾਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸਦੀਪਂ ਮਧੁਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਜੋ ਜਾਗਣ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਨੱਚ, ਸੰਗੀਤ, ਵਾਜੇ, ਤਾਲ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਮਧੂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ—
ਉਚ੍ਚਾਰੈਸ੍ਤੁ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਯਥੋਕ੍ਤੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਤੁष੍ਟਿਜਨਨਂ ਸਂਮੂਢਂ ਲੋਕਰਂਜਨਮ੍
ਜੋ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਾਰਣਾਂ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਗੁਣੈਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਾਗਰਂ ਮਾਧਵਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਯੋਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਯੋਃ
ਜੋ ਜਾਗਣ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਮਹੀਨੇ, ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵ੍ਰਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚੀਰ੍ਣੈਸ੍ਤੀਰ੍ਥਵਾਸੇਨ ਤਸ੍ਯ ਕਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵਾਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਂ ਹਰੇਃ
ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵਰਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿ ਲਿਆ, ਜੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਆਉਣ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਜਾਗਣ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਪ੍ਰਵਾਸੇਨ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਥਿਸ੍ਵਿਨ੍ਨੋऽਪਿ ਵਾਡਵ । ਜਾਗਰਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਸਮੇ ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਜਾਗਣ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਪਰਦੇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਹਰੇਃ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਂ ਪਾਪਮੋਹਿਤਃ । ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਮਤ੍ਪੂਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮਤ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਯੋ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਭਗਤ, ਜੇ ਪਾਪ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਹਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨ ਸ਼ੈਵੋ ਨ ਚ ਸੌਰੋऽਸੌ ਨ ਸ਼ਾਕ੍ਤੋ ਗਣਸੇਵਕਃ । ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜ੍ਞੇਯਃ ਪਸ਼੍ਵਧਿਕੋ ਹਿ ਸਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਦਾ, ਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ, ਨਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦੁष੍ਟੇਨੈਵ ਚ ਪਾਪਿਨਾ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਿਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵੈ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਰੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੁਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਦੇਹਂ ਵੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਕੋਟਿਭਿਃ । ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੂਰ੍ਪਰਂ ਯਮਦੂਤਾਨਾਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਯਮਸ੍ਯ ਚ । ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਰਵਿਦ੍ਧਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਯਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮੁਕ੍ਤਾ ਤੇ ਨੈਵ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਵਾਂਛਿਤਂ ਨਾਰਕਂ ਸੌਖ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਲੋਕ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਹਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵੈ ਵਧਃ ਕृਤਃ । ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਦ੍ਧਂ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਜੋ ਹਰਿ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਕਰਤਾਡਨਮ੍ । ਗੀਤਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮੁਖੇਨਾਪਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕੌਤੁਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਜੋ ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਅਨੇਕ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਏ ਨੱਚਦਾ ਹੈ—
ਪੁਰਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਠਨ੍ਕृष੍ਣਚਰਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਂਜਯਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਗਣਾਨ੍
ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮੁਖੇਨ ਕੁਰੁਤੇ ਵਾਦ੍ਯਂ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਲਾਪਾਨ੍ਪ੍ਰਕਾਰਯਨ੍
ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗ-ਰਲਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਚਾਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਭਾਵੈਰੇਤੈਰ੍ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ । ਨਿਮਿषੇਨਿਮਿषੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿਫਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਰਿ ਲਈ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਧੂਪਨੀਰਾਜਨਂ ਹਰੇਃ । ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਨੂੰ ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ ਪਾਪਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਸਮਾਨਿ ਚ । ਕृष੍ਣਾ ਹ ਜਾਗਰਾਤ੍ਤਾਨਿ ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਖਂਡਸ਼ਃ
ਜੋ ਪਾਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਰਣ ਨਾਲ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।