ਵਿष੍ਣੁਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਉਪਹਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਣ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਰ੍ਤ੍ਤਨੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਉਪਹਾਸਪਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਚਾਂਡਾਲ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਡਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿषਂ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਯਜ੍ਞਯਾਜਕਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਂਦਾਸੁ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਲੇਨੈਵ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਕਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨੈਵ ਨਿਂਦਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਦष੍ਟਾਃ ਕਲਿਭੁਜਂਗੇਨ ਸ੍ਵਪਂਤਿ ਮਧੁਹਾਹਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ; ਇਕ ਰੂਪ ਦੋ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੁਹਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਾਗਰਂ ਨੈਵ ਮਾਯਯਾ ਤੇ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਯੇषਾਂ ਕਲੌ ਜਾਗਰਣਂ ਵਿਨਾ
ਜੋ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਈ ਹੈ ਪਰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਤੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਿਤਮਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਉਦ੍ਧृਤਂ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਂ ਯੇ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਹਰਿਜਾਗਰਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਵਾਚਕਸ੍ਯਾਥ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਾਪੀ ਜੋ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਕੇ ਸਤਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਪੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਠੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਵਤ੍ਸ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਾਗਰਣੇ ਕृਤੇ । ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਭਾਰ੍ਯਾਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਵਾਡਵ
ਹੇ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਵਾਢਵਾ।
ਕੁਲਾਨੁਦ੍ਧਰਤੇ ਚੈਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਉਪੋषਣਦਿਨੇ ਵਿਦ੍ਧੇ ਜਾਗਰਂ ਪੂਜਨਂ ਹਰੇਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਾਗਣ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵृਥਾਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਘ੍ਨੇषੁ ਕृਤਂ ਯਥਾ । ਉਪੋषਣਦਿਨੇ ਵਿਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧੇ ਜਾਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਆਦਿ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰੋਜ਼ਾ ਨਾ ਰੱਖੇ ਦਿਨ ਜਾਗਣ ਕਰਨਾ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਵਿਦ੍ਧੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਏ ਦਿਨ ਜਾਗਣ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟਃ ਸਨ੍ਨृਤ੍ਯਂ ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰਿਃ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰਂ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਵਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਵਸਤੇ ਵਿਨਾ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਜਿੰਨੇ ਯੁਗ ਜਾਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੌਰਵਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਕਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਨਾ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੂਕਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਯੋ ਵੈ ਗਾਨਂ ਪਾਠਂ ਨ ਵਾਚਰੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਮੂਕਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇऽਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਗੀਤ ਜਾਂ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੂਕ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਣ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਤੋ ਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ । ਪਂਗੁਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵਾਡਵ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਣ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਾਢਵਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਃ ਕੁਰੁਤੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਦਂ ਮਦੀਯਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਹਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ, ਨੱਚਦਾ ਤੇ ਜਾਗਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦਰਜਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਸਚਮੁਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪ੍ਰਬੋਧਯਤੇ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਾਗਰਣੇ ਰਤਃ । ਵਸੇਚ੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਵੈਕੁਂਠੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਵੈष੍ਣਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਜਾਗਣੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਗਣ ਵਾਸਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਦਾਦਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੈਸ਼ਨਵ ਬਣ ਕੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਹਰੇਰ੍ਜਾਗਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵੱਲ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਪਂ ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਨਿ ਮਾਨਵੈਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਾਗਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵਾਡਵ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਗ੍ਰੇ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜਾਗਰਮ੍ । ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਫਲਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕੋਟ੍ਯੈਂਦਵਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਰ ਪਹਿਰ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਸ ਕਰੋੜ ਇੰਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਾਗਰਮ੍ । ਵृਥਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕृਤਂ ਤੇषਾਂ ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਚ ਨਿਂਦਯਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ।
ਕਾਮਾਰ੍ਥੌ ਸਂਪਦਃ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਃ । ਯਜ੍ਞਾਯੁਤੈਰ੍ਨ ਲਭ੍ਯਂਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਜਾਗਰਂ ਵਿਨਾ
ਚਾਹ, ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ, ਜੇਕਰ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਣ।
ਮਤਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਜਾਗਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਨ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਧਿਕਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਪੂਜਨੇ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਜਾਗਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਤ੍ਪਦਾਨਿ ਚਲਤਿ ਕੇਸ਼ਵਾਯਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਮਾਨਿ ਸ੍ਯੁਃ ਜਾਗਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਃ
ਜਿੰਨੇ ਕਦਮ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਗਣ ਵਾਸਤੇ ਚੱਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਕਦਮ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਂ ਯਾਵਦ੍ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਾਂਸ਼ੁ ਗਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਜਾਗਰੋ ਵਸਤੇ ਦਿਵਿ 6.37.
ਜਦ ਤੱਕ ਚੱਲਦਿਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਜਾਗਣ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਗਂਤਵ੍ਯਂ ਜਾਗਰੇ ਕੇਸ਼ਵਾਲਯੇ । ਕਲੌ ਮਲਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀषੁ ਚ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਮੈਲ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਸਤੇ, ਹਰ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਗਣ ਵਾਸਤੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।