ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜਾਗਰੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਜਾਗਰਂ ਕृष੍ਣਭਾਵੇਨ ਨ ਸ੍ਵਪਂਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਾਮ ਮਨਸਾ ਵਦਂਤਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤੇ ਤੁ ਧਨ੍ਯਤਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਿਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤੁ ਗੋਦਾਨਂ ਘਟ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰੇ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਚਤੁਰ੍ਯਾਮੇष੍ਵਸਂਖ੍ਯਕਮ੍
ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਗੁਣਾ; ਤੇ ਚਾਰ ਪਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਜਾਗਰੇ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਧੀ ਪਲਕ ਲਈ ਵੀ, ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਨਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਨ ਫਲਂ ਹੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸੋਤ੍ਸਾਹਂ ਪਾਪਾਲਾਪਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ—
ਨੀਰਾਜਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਹਰੇਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਗੁਣਸਂਯੁਕ੍ਤਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਜਾਗਰਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛਬੀ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਜਾਗਰਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੀਯਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ । ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਹਾਰਿਤੋ ਨੂਨਂ ਕਿਤਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਾਗਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜੂਆਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਉਪਹਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਣ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਰ੍ਤ੍ਤਨੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਉਪਹਾਸਪਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਚਾਂਡਾਲ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਡਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿषਂ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਯਜ੍ਞਯਾਜਕਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਂਦਾਸੁ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਲੇਨੈਵ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਕਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨੈਵ ਨਿਂਦਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਦष੍ਟਾਃ ਕਲਿਭੁਜਂਗੇਨ ਸ੍ਵਪਂਤਿ ਮਧੁਹਾਹਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ; ਇਕ ਰੂਪ ਦੋ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੁਹਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਾਗਰਂ ਨੈਵ ਮਾਯਯਾ ਤੇ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਯੇषਾਂ ਕਲੌ ਜਾਗਰਣਂ ਵਿਨਾ
ਜੋ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਈ ਹੈ ਪਰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਤੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਿਤਮਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਉਦ੍ਧृਤਂ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਂ ਯੇ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਹਰਿਜਾਗਰਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਵਾਚਕਸ੍ਯਾਥ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਾਪੀ ਜੋ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਕੇ ਸਤਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਪੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਠੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਵਤ੍ਸ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜਾਗਰਣੇ ਕृਤੇ । ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ੇ ਭਾਰ੍ਯਾਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਵਾਡਵ
ਹੇ ਪੁੱਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਵਾਢਵਾ।
ਕੁਲਾਨੁਦ੍ਧਰਤੇ ਚੈਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਉਪੋषਣਦਿਨੇ ਵਿਦ੍ਧੇ ਜਾਗਰਂ ਪੂਜਨਂ ਹਰੇਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਣ ਕਰਕੇ ਇਹਨਾਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜਾਗਣ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵृਥਾਦਾਨਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਘ੍ਨੇषੁ ਕृਤਂ ਯਥਾ । ਉਪੋषਣਦਿਨੇ ਵਿਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧੇ ਜਾਗਰੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਆਦਿ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਰੋਜ਼ਾ ਨਾ ਰੱਖੇ ਦਿਨ ਜਾਗਣ ਕਰਨਾ ਵੀ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਹਾਯ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਵਿਦ੍ਧੇ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਹੋਏ ਦਿਨ ਜਾਗਣ ਕੀਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਤੁष੍ਟਃ ਸਨ੍ਨृਤ੍ਯਂ ਤੁ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰਿਃ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਕੁਰੁਤੇ ਜਾਗਰਂ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਜਦ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨੱਚਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੁਗਾਨਿ ਤਾਨਿ ਤਾਵਂਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਾਵਦ੍ਦਿਨਾਨਿ ਵਸਤੇ ਵਿਨਾ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਜਿੰਨੇ ਯੁਗ ਜਾਗਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਦਿਨ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰੌਰਵਾਨ੍ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ । ਏਕਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਤੁ ਵਿਨਾ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੂਕਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਯੋ ਵੈ ਗਾਨਂ ਪਾਠਂ ਨ ਵਾਚਰੇਤ੍ । ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਮੂਕਤ੍ਵਂ ਜਾਯਤੇऽਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ
ਜੋ ਗੀਤ ਜਾਂ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੂਕ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਣ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਮੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਨृਤ੍ਯਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਤੋ ਜਾਗਰੇ ਹਰੇਃ । ਪਂਗੁਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਜਨ੍ਮਾਨਿ ਵਾਡਵ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਜਾਗਣ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਾਢਵਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪੁਨਃ ਕੁਰੁਤੇ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਦਂ ਮਦੀਯਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਪਰ ਜੋ ਹਰੀ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ, ਨੱਚਦਾ ਤੇ ਜਾਗਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮ ਦਰਜਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਸਚਮੁਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।