ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਹੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਣਃ ਸਦਾ । ਤਸ੍ਯੋਪਵਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਿ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਛਿਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ।
ਤਥਾਪਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਗਰਸ੍ਯ ਤੁ । ਕੀਦृਕ੍ਜਾਗਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਰਾਤ੍ਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਕੀਦृਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਜਾਗਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਾਗਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਪ੍ਰਹਰੇषੁ ਚ ਯਾ ਪੂਜਾ ਵਦ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰਭੋ । ਤ੍ਵਂ ਲੋਕੇषੁ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਦੱਸ ਕਿ ਰਾਤ ਦੇ ਹਰ ਪਹਰ ਵਿਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਭਗਤੀ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਮਾਪਤਿਃ । ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਸਰ੍ਵਦਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਵਾਖ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਸਦਾ
ਸਭ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਉਮਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤੋ ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਲੋਕਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਜਾਗਰਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਜਨੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਰਤੋ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਂ ਵਾਦ੍ਯਂ ਤਥਾ ਨृਤ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਪਠਨਂ ਤਥਾ । ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਂ ਗਂਧਾਨੁਲੇਪਨਮ੍
ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਭੇਟ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਗਾਉਣ—
ਫਲਮਰ੍ਘਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਦਾਨਮਿਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਮ੍ । ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਵਚੋਯੁਕ੍ਤਂ ਕ੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਲ, ਅਰਘ, ਸ਼ਰਧਾ, ਦਾਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਸਚਾਈ, ਕਰਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਕੰਮ—
ਵਿਨਿਦ੍ਰਂ ਚ ਮੁਦਾਯੁਕ੍ਤੋ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰਃ ਸਦਾ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜਾਯਤੇ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਹਾਰਿਤਂ ਚੋਪਵਾਸਂ ਤੈਰ੍ਵ੍ਰਤਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੀ ਜਾਗਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਵਿਸ਼ਨਵਾਂ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵਰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਜਾਗਰੇ ਵਿष੍ਣੁਸਂਜ੍ਞਕੇ । ਜਾਗਰਂ ਕृष੍ਣਭਾਵੇਨ ਨ ਸ੍ਵਪਂਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੌਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਨਾਮ ਮਨਸਾ ਵਦਂਤਿ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤੇ ਤੁ ਧਨ੍ਯਤਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਅਸ੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨਿਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤੁ ਗੋਦਾਨਂ ਘਟ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰੇ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਚਤੁਰ੍ਯਾਮੇष੍ਵਸਂਖ੍ਯਕਮ੍
ਹਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੀ ਦਾਨ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਘੰਟੇ ਵਿੱਚ ਲੱਖ ਗੁਣਾ; ਤੇ ਚਾਰ ਪਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਜਾਗਰੇ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧੇ ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਖ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੱਧੀ ਪਲਕ ਲਈ ਵੀ, ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਨਰ੍ਤ੍ਤਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕੇਸ਼ਵਾਗ੍ਰੇ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਨ ਫਲਂ ਹੀਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਆਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੌਤ ਤੱਕ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚੈਵ ਸੋਤ੍ਸਾਹਂ ਪਾਪਾਲਾਪਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਪਾਪੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ—
ਨੀਰਾਜਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਮਨਿਰ੍ਵਿਣ੍ਣੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਯਾਮੇਯਾਮੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਹਰੇਃ
ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਅ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਪਹਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਗੁਣਸਂਯੁਕ੍ਤਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚ ਜਾਗਰਮ੍ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਪੁਨਰ੍ਜਾਯਤੇ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛਬੀ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਜਾਗਰਂ ਵਾਸਰੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲੀਯਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯੇਨ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ । ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਹਾਰਿਤੋ ਨੂਨਂ ਕਿਤਵੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਧਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਾਗਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜੂਆਰੀ।
ਵਿष੍ਣੁਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਉਪਹਾਸਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਠਾਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜਾਗਣ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗੰਦ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਵਿਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਰ੍ਤ੍ਤਨੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਉਪਹਾਸਪਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਵੈ ਚਾਂਡਾਲ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਡਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿषਂ ਨਿਮਿषਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਪ੍ਰਜਾਗਰਮ੍ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਕ ਪਲ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਰਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਯਜ੍ਞਯਾਜਕਃ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਂਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵ੍ਰਜਤ੍ਯਧਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵਿष੍ਣੁਨਿਂਦਾਸੁ ਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਕਵਿਂਸ਼ਤ੍ਕੁਲੇਨੈਵ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇਕਵੀਹ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਕਮੂਰ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨੈਵ ਨਿਂਦਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਦष੍ਟਾਃ ਕਲਿਭੁਜਂਗੇਨ ਸ੍ਵਪਂਤਿ ਮਧੁਹਾਹਨਿ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ; ਇਕ ਰੂਪ ਦੋ ਵਾਂਗ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੁਹਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ 'ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਾਗਰਂ ਨੈਵ ਮਾਯਯਾ ਤੇ ਚ ਮੋਹਿਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਯੇषਾਂ ਕਲੌ ਜਾਗਰਣਂ ਵਿਨਾ
ਜੋ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਆਈ ਹੈ ਪਰ ਜਾਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ।
ਤੇ ਵਿਨष੍ਟਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਸ੍ਮਾਜ੍ਜੀਵਿਤਮਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਉਦ੍ਧृਤਂ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵਨ ਅਸਥਿਰ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਂ ਯੇ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਾਪਿਨੋ ਹਰਿਜਾਗਰਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਵਾਚਕਸ੍ਯਾਥ ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਪਾਪੀ ਜੋ ਹਰੀ ਲਈ ਜਾਗਣ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਜੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਕੇ ਸਤਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਪੁਰਾਣਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਠੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਜਪੇਯਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।