ਤਥਾਤਥਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰੁਰ੍ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਲੋਕਾਨਾਂ ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਰ੍ਯਤਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਾਤ੍ਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਰਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।'
ਅਤੋ ਵੈ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਅਹਿਤਂ ਯੋ ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਸ੍ਵਹਿਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
'ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਅਹਿਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਹਿਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਗੁਰੁਃ ਸ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਤਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
'ਉਹ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਗੁਰੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਭੂਪ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਤਨਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਜਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
'ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦਿਨਂ ਨੇਯਂ ਕਥਾਨਕੈਃ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਨ੍ਮੀਲਨੀਵ੍ਰਤਮ੍
'ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇ ਦਿਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਨਮੀਲਨੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—'
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
'ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੱਖ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵਸਦਾ ਹੈ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਿਸਂਜ੍ਞਕਾ । ਯਯਾ ਵੈ ਕृਤਯਾ ਜਂਤੁਰ੍ਮਹਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
'ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਕਸ਼ਵਰਧਿਨੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਮਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਜਾਯਤੇ ਤਦਾ । ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਡਿਕਾषष੍ਠਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਦਿਨੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਯੁਤੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਸਾ ਭਵੇਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
'ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਅਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਠ ਨਾਡੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਪਕਸ਼ਵਰਧਿਨੀ ਹੈ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਕृਤੇ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿਜਨਂਦਨ । ਪੂਜਿਤੇ ਚਾਰ੍ਚਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਧਵਃ । ਅਵ੍ਰਣਂ ਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਕੁਂਭਂ ਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੂਜਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਗੋਧੂਮਂ ਘਟੋਪਰਿ
ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਪਰ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੋਧੂਮ (ਗਹੂੰ) ਹੋਵੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਮਾਸਸਂਜ੍ਞਾਭਿਨਾਮਕਮ੍ । ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਪਨਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍
ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਵਿਲੇਪਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਂਕੁਮਾਗਰੁਚਂਦਨੈਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਅਤੇ ਵਿਲੇਪਨ ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਕਰੀਏ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਹਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਤਾਧੀਸ਼ਂ ਕੁਂਭਪਾਤ੍ਰੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਭੇਟ ਕਰੀਏ; ਅਤੇ ਜੋ ਘੜੇ ਤੇ ਪਾਤਰ ਉਪਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਵੈ ਪਾਦੌ ਜਾਨੁਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ । ਊਰੂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਕਟੀ ਦਾਨਪ੍ਰਦਾਯ ਚ
ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਵਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡੇ, ਗਿਆਨਗਮਯਾ ਨੂੰ ਰਾਂਗ, ਦਾਨਪ੍ਰਦਾ ਨੂੰ ਕਮਰ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਉਦਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਾਯ ਹृਦਯਂ ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਯ ਚ । ਕਂਠਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਕਂਠਾਯ ਬਾਹੂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਂਤਕਾਰਿਣੇ
ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਕੌਸਤੁਭਕੰਠਾ ਨੂੰ ਗਲਾ, ਅਤੇ ਖ਼ਤ੍ਰਾਂਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਲਲਾਟਂ ਵ੍ਯੋਮਮੂਰ੍ਧ੍ਨੇ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਕਮਲਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਵ्योਮਮੂਧਨ ਨੂੰ ਮੱਥਾ, ਸਰਵਰੂਪਿਨ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਕਮਲਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਏਵਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਤੋऽਰ੍ਘਂ ਦਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਨਾਲਿਕੇਰੇਣ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੱਚੇ ਨਾਰੀਅਲ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਅਨੇਨੈਵਾਰ੍ਘਦਾਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਜਾਯਤੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਮਗ੍ਨਂ ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਇਸ ਅਰਘ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ । ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਗਤ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰਾਖੇ ਹੋ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਪਦਮਨਾਭ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਨਿ ਸੁਹृਦ੍ਯਾਨਿ षਡ੍ਰਸਾਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਦੇਯਾਨਿ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਛੇ ਰਸਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਨਾਗਪਤ੍ਰਂ ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਘृਤੇਨ ਦੀਪਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਨਾਗਪੱਤਰ ਤੇ ਕਪੂਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੀਏ; ਅਤੇ ਘੀ ਜਾਂ ਤਿਲ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਗੁਰੋਃ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਕਾਰਯੇਤ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਵ ਚੋष੍ਣੀषਂ ਕਂਚੁਕਂ ਚ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਵਸਤ੍ਰ, ਪੱਗ ਅਤੇ ਚੋਲਾ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੁਰੁਵੇ ਸਂਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍ । ਭੋਜਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਂ ਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ੀਣਾ ਦੇਵੇ; ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਤਾਂਬੂਲ ਦੇ ਕੇ, ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਸ੍ਵਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯਾਨੁਮਾਨੇਨ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨੈਃ । ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਗਰੀਬ ਵੀ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਵਰਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੀਤਨृਤ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਪੁਰਾਣਪਾਠਸਹਿਤਂ ਹਾਸ੍ਯਾਹ੍ਲਾਦਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੀਤ-ਨਾਚ ਵੀ ਹੋਣ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਹਾਸੇ-ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਜਾਗਰਂ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ । ਨਿਤ੍ਯੋਤ੍ਸਵੋ ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਗृਹੇ ਵੈ ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਸੁ
ਉਹ ਲੋਕ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੇ ਜਾਗਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਕਾਰਦੇ ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਤਸਵ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਧਨ੍ਯਤਮਾ ਚੇਯਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀ । ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਕਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਵ੍ਰਤ, ਜੋ ਪੱਖ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਪੂਰਨ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਨੀ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ । ਤੈਃ ਕृਤਂ ਸਤ੍ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।