ਹृਦਯੇ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਕਂਠੇ ਵੈਕੁਂਠਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਊਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਗਾਯ ਲਲਾਟੇ ਤੁ ਬਾਹੌ ਦਕ੍ਸ਼ਾਂਤਕਾਰਿਣੇ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜੋ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂਗੇ ਸੁਰੇਸ਼ਾਯ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇ ਸਰ੍ਵਮੂਰ੍ਤਯੇ । ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਚਾਯੁਧਾਦੀਨਿ ਪੂਜਨੀਯਾਨਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘਦਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਾਲਿਕੇਰਾਦਿਭਿਃ ਸਮਮ੍ । ਸ਼ਂਖੋਪਰਿ ਜਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਅਰਘ ਦਾ ਦਾਨ ਨਾਰੀਅਲ ਆਦਿ ਸਮਾਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਲ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅੱਖਤ ਮਿਲਾ ਕੇ।
ਸੂਤ੍ਰੇਣਾਵੇष੍ਟਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼੍ਰੀਕੇਸ਼ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਵੱਟ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸ਼੍ਰੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਜਨਾਰਦਨ!'
ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਰਾਸ਼ਿਵਿਵਰ੍ਧਨ । ਸ਼ੋਕਮੋਹਮਹਾਪਾਪਾਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
'ਸੁਬ੍ਰਹਮਣਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਦੁੱਖ, ਭਟਕਣ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਸੁਕृਤਂ ਨ ਕृਤਂ ਕਿਚਿਜ੍ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤਥਾਪਿ ਮਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
'ਕਈ ਲੱਖ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।'
ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਮ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਵਿਯੋਨਿਂ ਚ ਗਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਾਪਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਗਤਾਃ
'ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ—'
ਯੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਯੇऽਤੀਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ । ਸ਼੍ਰਾਂਤੋਸ੍ਮ੍ਯਹਮਧੀਨਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਰਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ
'ਜੋ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਤ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ; ਮੈਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਬੇਬਸ ਹਾਂ।'
ਦਤ੍ਤਮਰ੍ਘਂ ਮਯਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹ੍ਣ ਗਦਾਧਰ । ਦਤ੍ਵਾਰ੍ਘਂ ਧੂਪਦੀਪਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸਂਭਵੈਃ
'ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੈ; ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਬਣੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ—'
ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰ੍ਨੀਰਾਜਨੈਰ੍ਗੀਤੈਰ੍ਭृਤ੍ਯੈਃ ਸਂਤੋषਯੇਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਗੋਦਾਨੈਰ੍ਭੋਜਨੈਸ੍ਤੋषਯੇਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
'ਸਤੁਤੀਆਂ, ਆਰਤੀ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਕਪੜੇ, ਦਾਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਤਥਾਤਥਾ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਗੁਰੁਰ੍ਵੈ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਲੋਕਾਨਾਂ ਤਾਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਧਾਤ੍ਰਾ ਸृष੍ਟੋ ਗੁਰੁਰ੍ਯਤਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਾਤ੍ਰ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਰਣ ਲਈ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।'
ਅਤੋ ਵੈ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਚ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵੈ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਅਹਿਤਂ ਯੋ ਨਾਸ਼ਯਤਿ ਸ੍ਵਹਿਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
'ਇਸ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਅਹਿਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਦਾ ਹਿਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਗੁਰੁਃ ਸ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਃ । ਅਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਤੁ ਗੁਰਵੇ ਤਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
'ਉਹ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਧਨ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਗੁਰੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤੇ ਭੂਪ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵੇਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਾਤਨਂ ਕਰ੍ਮ ਭੋਜਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
'ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦਿਨਂ ਨੇਯਂ ਕਥਾਨਕੈਃ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਨ੍ਮੀਲਨੀਵ੍ਰਤਮ੍
'ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇ ਦਿਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਘਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਨਮੀਲਨੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—'
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
'ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਲੱਖ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵਸਦਾ ਹੈ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕੀਦृਸ਼ੀ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਿਸਂਜ੍ਞਕਾ । ਯਯਾ ਵੈ ਕृਤਯਾ ਜਂਤੁਰ੍ਮਹਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
'ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮਹਾਂਦੇਵ, ਪਕਸ਼ਵਰਧਿਨੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?'
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਮਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਸਂਪੂਰ੍ਣਾ ਜਾਯਤੇ ਤਦਾ । ਭੂਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨਾਡਿਕਾषष੍ਠਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਦਿਨੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਯੁਤੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਾ ਸਾ ਭਵੇਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਨੀ
'ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਚਾਹੇ ਅਮਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸਠ ਨਾਡੀਆਂ ਹੋਣ ਤੇ, ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਪਕਸ਼ਵਰਧਿਨੀ ਹੈ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਤੁ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਕृਤੇ ਤੁ ਮਹਾਦੇਵ ਮਹਾਫਲਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪੂਜਾਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਿਜਨਂਦਨ । ਪੂਜਿਤੇ ਚਾਰ੍ਚਿਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੁਜਾਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਾ ਢੰਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਪੂਜਾਵਿਧਾਨੇਨ ਤੁष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਧਵਃ । ਅਵ੍ਰਣਂ ਜਲਪੂਰ੍ਣਂ ਚ ਕੁਂਭਂ ਚਂਦਨਚਰ੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੂਜਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ, ਜੋ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪਂਚਰਤ੍ਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਭਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਮਯਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸਗੋਧੂਮਂ ਘਟੋਪਰਿ
ਉਸ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਪਰ ਤਾਮਬੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੋਧੂਮ (ਗਹੂੰ) ਹੋਵੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਂ ਮਾਸਸਂਜ੍ਞਾਭਿਨਾਮਕਮ੍ । ਪਂਚਾਮृਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਪਨਂ ਸੁਮਨੋਰਮਮ੍
ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਕਾਰਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਵਿਲੇਪਨਂ ਤੁ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਂਕੁਮਾਗਰੁਚਂਦਨੈਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ; ਅਤੇ ਵਿਲੇਪਨ ਕੁੰਕੁਮ, ਅਗਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਕਰੀਏ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਛਤ੍ਰੋਪਾਨਹਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵਤਾਧੀਸ਼ਂ ਕੁਂਭਪਾਤ੍ਰੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਛਤਰੀ ਅਤੇ ਜੁੱਤੀ ਭੇਟ ਕਰੀਏ; ਅਤੇ ਜੋ ਘੜੇ ਤੇ ਪਾਤਰ ਉਪਰ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਏ।
ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਵੈ ਪਾਦੌ ਜਾਨੁਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ । ਊਰੂ ਵੈ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਾਯ ਕਟੀ ਦਾਨਪ੍ਰਦਾਯ ਚ
ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਪੈਰ, ਵਿਸ਼ਵਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਗੋਡੇ, ਗਿਆਨਗਮਯਾ ਨੂੰ ਰਾਂਗ, ਦਾਨਪ੍ਰਦਾ ਨੂੰ ਕਮਰ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਉਦਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਾਯ ਹृਦਯਂ ਸ਼੍ਰੀਧਰਾਯ ਚ । ਕਂਠਂ ਕੌਸ੍ਤੁਭਕਂਠਾਯ ਬਾਹੂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਂਤਕਾਰਿਣੇ
ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਨੂੰ ਪੇਟ, ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੂੰ ਦਿਲ, ਕੌਸਤੁਭਕੰਠਾ ਨੂੰ ਗਲਾ, ਅਤੇ ਖ਼ਤ੍ਰਾਂਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਲਲਾਟਂ ਵ੍ਯੋਮਮੂਰ੍ਧ੍ਨੇ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਰੂਪਿਣੇ । ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਾ ਚੈਵ ਕਮਲਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗੀਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਵ्योਮਮੂਧਨ ਨੂੰ ਮੱਥਾ, ਸਰਵਰੂਪਿਨ ਨੂੰ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਕਮਲਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਭੇਟ ਕਰੀਏ।
ਏਵਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਤਤੋऽਰ੍ਘਂ ਦਾਪਯੇਤ੍ਸੁਧੀਃ । ਨਾਲਿਕੇਰੇਣ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੁੱਚੇ ਨਾਰੀਅਲ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਅਨੇਨੈਵਾਰ੍ਘਦਾਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਜਾਯਤੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ । ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਮਗ੍ਨਂ ਮਾਂ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਇਸ ਅਰਘ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ।