ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਦ੍ਵਿਜੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਾਨਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਨਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਹ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਅਚੰਭਤ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਂਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਪਿਤਾ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੂਨ—all ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕृष੍ਣਮਾਨਸਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਜਾਤਯਃ
ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਛੱਤਰੀ, ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜਾਤ ਦੇ ਹੋਣ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਭੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜੋऽਥ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਚੈषਾ ਯੇਨ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਕृਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਕृਤਾ
ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਸਂਭਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪਿਆਰੇ? ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਵਗਾਹਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ: ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਕਾਰਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵਰ੍षੈਰ੍ਯਤ੍ਕੋਟਿਭਿਃ ਫਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੂਰਬੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਵ੍ਰਤਕृਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮਭਾਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਕਰਣੇਨ ਤਤ੍ । ਪਾਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਤੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਅਗਤੀਨਾਂ ਗਤਿਪ੍ਰਦਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਚਿੱਟੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਥਿਤਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੌਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦ੍ਵਿਜੇ । ਪਾਪੋਘੈਰ੍ਗ੍ਰਥਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਲਿਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੈਰਵਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਗਾਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਲੌ ਯੇ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮਫਲਂ ਚੈਵ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਰੀਤਿ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਲੈਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੋਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਤੈਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਨਾ ਸੁਤੈਃ । ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਰੀਤਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਰੀਤਿ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਉਨ੍ਮੀਲਨੀਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਨਮਿਲਨ ਦੀ ਰੀਤਿ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦੇਵਤਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਯਾ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਗਤਿ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਪਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥੀ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਰਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਸੁਗਤਿ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁषੇ ਰਾਜਨ੍ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਤੁ ਪੂਜਨਮ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਰੂਰ ਕਰ।
ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਤੁ ਯੇ ਰਾਜਨ੍ਸੇਵਾ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਤੇषਾਂ ਦਂਡਂ ਚ ਕੁਰੁषੇ ਨੋ ਵਾ ਤੇषਾਂ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਨਿੱਤ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਂ ਜਾਂ ਨਾ ਦੇਵੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭੋਜਨਾਨਂਤਰਂ ਤੇषਾਂ ਭੋਜਨਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨृਪ । ਤੈਰੇਵ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੁ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਃ
ਰਾਜਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਣ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਭੂਤਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਧਾਰਯਸਿ ਭੂਪਾਲ ਕਂਠੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੱਥਰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਧੂਪਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਵੈ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਜਸਿ ਭੂਪਤੇ । ਆਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਸਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੇਦਯੇਰ੍ਨृਪ
ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧੂਪ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਸਦਾ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਂਖੋਦਕਂ ਹਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਸ਼ਿਰਸਿ ਸ਼ੇषਂ ਯਚ੍ਛਸਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਦਾ ਪਾਣੀ ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਂਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਉਸਦਾ ਬਚਿਆ ਹਿੱਸਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤਮ੍ । ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨਾਯ ਦਤ੍ਵਾ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਨਕ੍ਸ਼ਿ ਵਾਡਵ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਸਾਰੇ ਸਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਨੈਵੇਦਿਆ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ।
ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਿਵੇਦਿਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਵੈष੍ਣਵੈਃ ਸਹ ਭੁਜ੍ਯਤੇ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਮਸਹਸ੍ਰੇਣ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੌषਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਮ ਉਚਾਰ ਕੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਦੀਪਾਰ੍ਘਦਾਨਂ ਵੈ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਰੁषੇ ਗੀਤਨਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸ਼੍ਯਾਮਾਂਕੁਰੈਃ ਪੂਜਯਸੇ ਪੂਜ੍ਯਂਤੇ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਤੇ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਗੀਤ ਤੇ ਨਾਚ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੁਰਵਾ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।