ਸਹਸ੍ਰਬਾਹਵੇ ਬਾਹੂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਯੋਗਰੂਪਿਣੇ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ, ਯੋਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਫਿਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਨਾਲਿਕੇਰੇਣ ਸ਼ਂਖੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤੇਨ ਹਿ । ਸੂਤ੍ਰੈਰਾਵੇष੍ਟਿਤੇਨੈਵ ਹਸ੍ਤਯੋਰੁਭਯੋਰਪਿ
ਇੱਕ ਸੁੱਚਾ ਨਾਰੀਅਲ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਮृਤੋ ਹਰਸਿ ਪਾਪਾਨਿ ਯਦਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਨਸਾ ਦੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਿਤਾ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਪਾਪ, ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮੰਦੇ ਸੰਕੇਤ ਤੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਕਂ ਤੁ ਭਯਂ ਦੇਵ ਭਯਦੁਰ੍ਗਤਿਸਂਭਵਮ੍ । ਯਨ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵ ਐਹਿਕਂ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮ੍
ਹੇ ਦੇਵ, ਨਰਕ ਦਾ ਡਰ ਤੇ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਇਥੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ—
ਤੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘਂ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਕृਪਾਦृष੍ਟਿਃ ਸਦੈਵਾਸ੍ਤੁ ਦਾਮੋਦਰ ਮਮੋਪਰਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਇਹ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਦਾਮੋਦਰ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।
ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੀਰਾਜਨਂ ਤਤਃ । ਸ਼ੀਰ੍षੋਪਰਿ ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੇ ਭ੍ਰਾਮਯੇਦ੍ਵਾਰਿਜਂ ਹਰੇਃ
ਧੂਪ, ਦੀਵਾ ਤੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਦੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਨੂੰ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਮੇਤਦ੍ਧਿ ਪੂਜਯੇਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਤਤਃ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੋष੍ਣੀषਂ ਚੈਵ ਕਂਚੁਕਮ੍
ਇਹ ਵਿਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸੋਨਾ, ਪੱਗ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਕੰਚੁਕਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਨਹੋऽਪਿ ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਦ੍ਰਿਕਾਂ ਚ ਕਮਂਡਲੁਮ੍ । ਭੋਜਨਂ ਚੈਵ ਤਾਂਬੂਲਂ ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਜੁਤੀਆਂ, ਛਤਰੀ, ਅੰਗੂਠੀ, ਕਮੰਡਲ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਵੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਾਗਰਣਂ ਹਰੇਃ । ਗੀਤਨृਤ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਹਰਿ ਦਾ ਜਾਗਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਸ਼ਾਂਤੇ ਚੈਵ ਦੇਵਾਯ ਦਤ੍ਵਾ ਚਾਰ੍ਘਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਕਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਂਜੀਯਾਦ੍ਵਾਡਵੈਃ ਸਹ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣਾ, ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਆਦਿਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਦ੍ਵਿਜੈਤਤ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਖ੍ਯਾਨਮਦ੍ਭੁਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਨਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇਹ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੀ ਅਚੰਭਤ ਭਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਜਪੇਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਪਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਚੈਵਾਤ੍ਮਪਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਸਂਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਪਿਤਾ ਵਾਲਾ, ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਖੂਨ—all ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕੋਟਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਸਮੁਪੋषਣਾਤ੍
ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ ਮਿਲਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯੇऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਕृष੍ਣਮਾਨਸਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਜਨ੍ਮਾਨੋ ਯੇ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਜਾਤਯਃ
ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚਾਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਛੱਤਰੀ, ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜਾਤ ਦੇ ਹੋਣ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਕ੍ਤਿਮਾਯਾਂਤਿ ਭੁਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਮਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਮਂਤ੍ਰਰਾਜੋऽਥ ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਸਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਥਾ ਚੈषਾ ਯੇਨ ਵੈ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਕृਤਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਕृਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਾਜਰ੍षਿਭਿਃ ਕृਤਾ
ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕਾ ਕਥਾ ਵਤ੍ਸ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਮੁਕ੍ਤਿਦਾਯਿਨੀ । ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਸਂਭਵਂ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਪਿਆਰੇ? ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਵਗਾਹਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ: ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਕਾਰਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਚ ਯਮੁਨਾ ਸ੍ਨਾਨੇ ਵਰ੍षੈਰ੍ਯਤ੍ਕੋਟਿਭਿਃ ਫਲਮ੍
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੂਰਬੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਵ੍ਰਤਕृਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਗ੍ਰਹਣਕੋਟਿਭਿਃ
ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹੇਮਭਾਰਸ਼ਤੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਕਰਣੇਨ ਤਤ੍ । ਪਾਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਤ੍ਯਾਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਸੈਂਕੜੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਤੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕੇਨੈਵੋਪਵਾਸੇਨ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਅਗਤੀਨਾਂ ਗਤਿਪ੍ਰਦਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਚਿੱਟੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਰਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਗਤਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਮਹਤ੍ਪਾਪਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਕਥਿਤਂ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੌਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਤਿ ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਲਿਖਿਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵਂ ਦ੍ਵਿਜੇ । ਪਾਪੋਘੈਰ੍ਗ੍ਰਥਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਲਿਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੈਰਵਾਪ੍ਯਤੇ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਮਨ੍ਵਂਤਰਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨੈਵ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਹ ਪੁੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁੱਗਾਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਿਸ਼ਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਲੌ ਯੇ ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾਧਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮਫਲਂ ਚੈਵ ਜੀਵਿਤਂ ਵਿਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਰੀਤਿ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਲੈਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੋਵੇਂ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਤਤ੍ਵਂ ਤੈਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਵਿਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰ੍ਵਿਨਾ ਸੁਤੈਃ । ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ੍ਪृਸ਼ਾ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਲੌ ਯੁਗੇ
ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਛੋਹ ਵਾਲੀ ਰੀਤਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਲੰਘ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਇਹ ਰੀਤਿ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਉਨ੍ਮੀਲਨੀਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਨਮਿਲਨ ਦੀ ਰੀਤਿ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦੇਵਤਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਯਾ ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਗਤਿ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਪਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਉਹੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।