ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ - ਪੌਰੁषਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਰਂ ਰਿਪੁਭਯਂਕਰਮ੍ । ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ –
ਮਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚ ਭਵਂਤਿਤੇ । ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਪਸਾ ਪੌਰੁषੇਣ ਚ । ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ। ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਰੋਹਿਣੀਂ ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾ ਯਾਵਤ੍ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮੇਦਿਨੀ
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ –
ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਸੌਰੇ ਨਾਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਸੌਰੇ! ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ,' ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਸ਼ਨੇਸ੍ਤਦਾ
ਫੇਰ ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਧੀਰਜੀਲੇ!' ਤਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਨ ਭੇਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਕਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਨਂਦਨ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
'ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਕਟ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜੀਂ, ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲ ਨਾ ਪਾਵੀਂ।'
ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ- ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕੀਰ੍ਤਿਰੇषਾ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – 'ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਯਸ਼ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਵਰਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਰਥੋਪਰਿ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਦੋਵੇਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ –
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਗਣਨਾਥਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸੌਰੇਰਿਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਗਣਨਾਥ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਨੀਲਾਯ ਸ਼ਿਤਿਕਂਠਨਿਭਾਯ ਚ । ਨਮਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੂਪਾਯ ਕृਤਾਂਤਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕਾਲੇ ਨੂੰ, ਨੀਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਨਮੋ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਦੇਹਾਯ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ੁष੍ਕੋਦਰਭਯਾਕृਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਦਾਡ਼ੀ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੁੱਕੀ ਤੌਂਦ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ।
ਨਮਃ ਪੁष੍ਕਲਗਾਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਥੂਲਰੋਮ੍ਣੇऽਥ ਵੈ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਸ਼ੁष੍ਕਾਯ ਕਾਲਦਂष੍ਟ੍ਰ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੋਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਲੰਮੇ, ਸੁੱਕੇ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਕੋਟਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯ ਵੈ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਘੋਰਾਯ ਰੌਦ੍ਰਾਯ ਭੀषਣਾਯ ਕਪਾਲਿਨੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਖੋਖਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਿਆਨਕ, ਰੁੱਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਲੀਮੁਖ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਭਯਦਾਯ ਚ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਚੁਰੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਸਕਰ।
ਅਧੋਦृष੍ਟੇ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਂਵਰ੍ਤਕ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਨਮੋ ਮਂਦਗਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੇਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ।
ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਦੇਹਾਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਰਤਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਯ ਅਤृਪ੍ਤਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਰੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਮਜਸੂਨਵੇ । ਤੁष੍ਟੋ ਦਦਾਸਿ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰੁष੍ਟੋ ਹਰਸਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਂਤਿ ਸਮੂਲਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ – ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੜ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵ ਵਰਾਰ੍ਹੋऽਹਮੁਪਾਗਤਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਸੌਰਿਰ੍ਗ੍ਰਹਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੇਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੌਰੀ ਨੇ—
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਿਃ । ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਸਕਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮੁੜ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।'
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਤੇ ਸੌਰੇ ਪੀਡਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ । ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਪਸ਼ੁਪਕ੍ਸ਼ਿਸਰੀਸृਪਾਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਵੀ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।'
ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ- ਗृਹ੍ਣਂਤੀਤਿ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਪੀਡਾਕਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਅਦੇਯਂ ਯਾਚਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਇਸ ਲਈ ਗ੍ਰਹਿ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਦੇਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਯਃ ਪਠਿष੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਏਕਕਾਲਂ ਦ੍ਵਿਕਾਲਂ ਵਾ ਪੀਡਾਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਇਹ ਭਜਨ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਮृਤ੍ਯੁਗਤੋ ਦਦ੍ਯਾਂ ਜਨ੍ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਚਤੁਰ੍ਥਕੇ
ਦੇਵੀ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ, ਚੌਥੀ ਜਨਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੇ ਮੌਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯਃ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸ਼ਮੀਪਤ੍ਰੈਃ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਲੋਹਜਾਂ ਮਮ
ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ,
ਮਾषੌਦਨਤਿਲੈਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਦਦ੍ਯਾਲ੍ਲੋਹਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਂ ਗਾਂ ਵृषਭਂ ਵਾਪਿ ਯੋ ਵੈ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਿਵਜਾਤਯੇ
ਅਤੇ ਮਾਸ, ਚੌਲ ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਲੋਹਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਵੱਛਾ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਮਦ੍ਦਿਨੇ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਪੇਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਕृਤਾਂਜਲਿ
ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਨ, ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਭਜਨ ਜਪਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਯ ਪੀਡਾ ਨ ਚੈਵਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਦਾਚਨ । ਗੋਚਰੇ ਜਨ੍ਮਲਗ੍ਨੇ ਵਾ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵਂਤਰ੍ਦਸ਼ਾਸੁ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਗੋਚਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਦਸ਼ਾ ਅੰਤਰਦਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਿ ਸਤਤਂ ਤਸ੍ਯ ਪੀਡਾਂ ਚਾਪਿ ਗ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ । ਅਨੇਨੈਵ ਵਿਧਾਨੇਨ ਪੀਡਾਮੁਕ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਤੋਂ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਸ੍ਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ । ਵਰਤ੍ਰਯਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਤਿੰਨ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ—