ਆਕੁਲਂ ਚ ਜਗਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਦਿਕਮ੍ । ਬ੍ਰੁਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯ ਏष ਸਮਾਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਵੇਖੀ—ਸ਼ਹਿਰੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਦੇਸ਼ਾਃ ਸਨਗਰਾ ਗ੍ਰਾਮਾ ਭਯਭੀਤਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਯਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਦੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਂਵਿਧਾਨਂ ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਤ ਮਾਂ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਏ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਿਨ੍ਨੇ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਅਯਂ ਯੋਗੋਹ੍ਯਸਾਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਇਹ ਜੋਗ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ।'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਾਹਸਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ । ਸਮਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯੁਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ; ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼, ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਤੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਂਡਲਮ੍ । ਸਪਾਦਂ ਯੋਜਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਪੌਣਾ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਰੋਹਿਣੀਪृष੍ਠਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਰਾ । ਰਥੇ ਤੁ ਕਾਂਚਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਹਂਸਵਰ੍ਣਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਕੇਤੁਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਃ ਕਿਰੀਟਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਹੰਸ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਮਹਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਕਿਰੀਟ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਬਭ੍ਰਾਜ ਸ ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਾ ਚਾਪੇ ਤੁ ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੰਹਾਰ ਅਸਤਰ ਜੋੜਿਆ।
ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਨਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਸੁਰਭਯਂਕਰਮ੍ । ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ਸੌਰਿਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੰਹਾਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸ਼ਨੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ - ਪੌਰੁषਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਰਂ ਰਿਪੁਭਯਂਕਰਮ੍ । ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ –
ਮਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚ ਭਵਂਤਿਤੇ । ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਪਸਾ ਪੌਰੁषੇਣ ਚ । ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ। ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਰੋਹਿਣੀਂ ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾ ਯਾਵਤ੍ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮੇਦਿਨੀ
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ –
ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਸੌਰੇ ਨਾਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਸੌਰੇ! ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ,' ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਸ਼ਨੇਸ੍ਤਦਾ
ਫੇਰ ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਧੀਰਜੀਲੇ!' ਤਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਨ ਭੇਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਕਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਨਂਦਨ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
'ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਕਟ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜੀਂ, ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲ ਨਾ ਪਾਵੀਂ।'
ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ- ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕੀਰ੍ਤਿਰੇषਾ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – 'ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਯਸ਼ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਵਰਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਰਥੋਪਰਿ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਦੋਵੇਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ –
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਗਣਨਾਥਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸੌਰੇਰਿਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਗਣਨਾਥ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਨੀਲਾਯ ਸ਼ਿਤਿਕਂਠਨਿਭਾਯ ਚ । ਨਮਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੂਪਾਯ ਕृਤਾਂਤਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕਾਲੇ ਨੂੰ, ਨੀਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।
ਨਮੋ ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਦੇਹਾਯ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਜਟਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ੁष੍ਕੋਦਰਭਯਾਕृਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਦਾਡ਼ੀ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੁੱਕੀ ਤੌਂਦ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ।
ਨਮਃ ਪੁष੍ਕਲਗਾਤ੍ਰਾਯ ਸ੍ਥੂਲਰੋਮ੍ਣੇऽਥ ਵੈ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਸ਼ੁष੍ਕਾਯ ਕਾਲਦਂष੍ਟ੍ਰ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮੋਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਲੰਮੇ, ਸੁੱਕੇ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਕੋਟਰਾਕ੍ਸ਼ਾਯ ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯ ਵੈ ਨਮਃ । ਨਮੋ ਘੋਰਾਯ ਰੌਦ੍ਰਾਯ ਭੀषਣਾਯ ਕਪਾਲਿਨੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਖੋਖਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਦੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਿਆਨਕ, ਰੁੱਦੇ, ਡਰਾਉਣੇ, ਖੋਪੜੀ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਲੀਮੁਖ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰੇ ਭਯਦਾਯ ਚ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਚੁਰੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਸਕਰ।
ਅਧੋਦृष੍ਟੇ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਸਂਵਰ੍ਤਕ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਨਮੋ ਮਂਦਗਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੇਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਹੌਲੀ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ।
ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਦੇਹਾਯ ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਰਤਾਯ ਚ । ਨਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਯ ਅਤृਪ੍ਤਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਤਪ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਰੱਜਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਕਸ਼੍ਯਪਾਤ੍ਮਜਸੂਨਵੇ । ਤੁष੍ਟੋ ਦਦਾਸਿ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰੁष੍ਟੋ ਹਰਸਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਸ਼ਂ ਯਾਂਤਿ ਸਮੂਲਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ – ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੜ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵ ਵਰਾਰ੍ਹੋऽਹਮੁਪਾਗਤਃ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤਦਾ ਸੌਰਿਰ੍ਗ੍ਰਹਰਾਜੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਮੇਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਯੋਗਤਾ ਵਾਲਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸੌਰੀ ਨੇ—
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਿਃ । ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵੇਨਾਨੇਨ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਸਕਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਮੁੜ ਬੋਲੇ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ। ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।'