ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੇ ਆਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਯਸ਼ੋਬਲਮ੍
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤੀਂਦ੍ਰਾਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਣੀਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼ੇਨਾਖਿਲਂ ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਨਿਪੀਡਾ ਕਥਂ ਯਾਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ । ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਤੇਨ ਜਂਤੁਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍ । ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਗ੍ਰਹਰਾਜੋऽਯਂ ਸੌਰਿਃ ਸਰ੍ਵਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌਰੀ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਦੇਵੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਾਲਰੂਪੀ ਮਹਾਗ੍ਰਹਃ । ਜਟਿਲੋ ਵਜ੍ਰਰੋਮਾ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਇਹ ਦੇਵ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਹਾਂਗ੍ਰਹਿ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਚ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਦਾ
ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਰਘੁਵਂਸ਼ੇऽਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਰਾ । ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾਂਤੇ ਸ਼ਨਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਵਜ੍ਞੈਰ੍ਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਹਿ ਸਃ । ਰੋਹਿਣੀਂ ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਨਿਰ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਵਜ੍ਯਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਨੀ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸ਼ਨੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ।
ਸ਼ਾਕਟਂ ਭੇਦਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸੁਰਾਸੁਰਭਯਂਕਰਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸ਼ਾਕਟ ਦੀ ਭੇਦਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੇਗੀ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਅਕਾਲ ਆਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਕਿਮਿਦਂ ਭਯਂਕਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?'
ਆਕੁਲਂ ਚ ਜਗਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਦਿਕਮ੍ । ਬ੍ਰੁਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਤੋ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ਯ ਏष ਸਮਾਗਤਃ
ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਵੇਖੀ—ਸ਼ਹਿਰੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਦੇਸ਼ਾਃ ਸਨਗਰਾ ਗ੍ਰਾਮਾ ਭਯਭੀਤਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਪ੍ਰਯਤੋ ਰਾਜਾ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍
ਦੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸਂਵਿਧਾਨਂ ਕਿਮਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਬ੍ਰੂਤ ਮਾਂ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਸ ਸਮੇਂ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਏ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।'
ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਮਿਦਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਿਨ੍ਨੇ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਅਯਂ ਯੋਗੋਹ੍ਯਸਾਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੀਵ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ? ਇਹ ਜੋਗ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦੇ।'
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਾਹਸਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ । ਸਮਾਦਾਯ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯੁਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸਚਯ ਕੀਤਾ; ਆਪਣਾ ਦਿਵ੍ਯ ਧਨੁਸ਼, ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਗਤੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਂਡਲਮ੍ । ਸਪਾਦਂ ਯੋਜਨਂ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਤੇ ਪੌਣਾ ਯੋਜਨ ਉੱਤੇ ਸੀ।
ਰੋਹਿਣੀਪृष੍ਠਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਰਾ । ਰਥੇ ਤੁ ਕਾਂਚਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਵਿਚ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਖੜਾ ਸੀ।
ਹਂਸਵਰ੍ਣਹਯੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਮਹਾਕੇਤੁਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇ । ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਃ ਕਿਰੀਟਮੁਕੁਟੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਹੰਸ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਮਹਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਕਿਰੀਟ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਬਭ੍ਰਾਜ ਸ ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯ ਇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਾ ਚਾਪੇ ਤੁ ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਯੋਜਯਤ੍
ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸੰਹਾਰ ਅਸਤਰ ਜੋੜਿਆ।
ਸਂਹਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਨਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਰਾਸੁਰਭਯਂਕਰਮ੍ । ਹਸਿਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਯਾਤ੍ਸੌਰਿਰਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੰਹਾਰ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਸ਼ਨੀ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ - ਪੌਰੁषਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਰਂ ਰਿਪੁਭਯਂਕਰਮ੍ । ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਾਃ
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪ –
ਮਯਾ ਵਿਲੋਕਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚ ਭਵਂਤਿਤੇ । ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਪਸਾ ਪੌਰੁषੇਣ ਚ । ਵਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ਕਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਰਾਜਨ। ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਦਿਆਂਗਾ।
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਰੋਹਿਣੀਂ ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾ ਯਾਵਤ੍ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮੇਦਿਨੀ
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਹੈ –
ਯਾਚਿਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਸੌਰੇ ਨਾਨ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤੇ ਵਰਮ੍ । ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਸ਼ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਸੌਰੇ! ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਇਹੀ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। 'ਇਹੀ ਹੋਵੇ,' ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਇਹ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਰਮਨ੍ਯਂ ਸ਼ਨੇਸ੍ਤਦਾ
ਫੇਰ ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਧੀਰਜੀਲੇ!' ਤਦ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਨ ਭੇਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਿ ਸ਼ਕਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਨਂਦਨ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਨ
'ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਕਟ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤੋੜੀਂ, ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲ ਨਾ ਪਾਵੀਂ।'
ਸ਼ਨਿਰੁਵਾਚ- ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਕੀਰ੍ਤਿਰੇषਾ ਤ੍ਵਦੀਯਾ ਚ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – 'ਕਦੇ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਕਾਲ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਯਸ਼ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਵਰਦ੍ਵਯਂ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹृष੍ਟਰੋਮਾ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਰਥੋਪਰਿ ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਦੋਵੇਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੋਏ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ –
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਗਣਨਾਥਂ ਵਿਨਾਯਕਮ੍ । ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸੌਰੇਰਿਦਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਗਣਨਾਥ ਵਿਨਾਇਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਸ਼ਨੀ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਿਆ।
ਦਸ਼ਰਥ ਉਵਾਚ- ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਨੀਲਾਯ ਸ਼ਿਤਿਕਂਠਨਿਭਾਯ ਚ । ਨਮਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੂਪਾਯ ਕृਤਾਂਤਾਯ ਚ ਵੈ ਨਮਃ
ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕਾਲੇ ਨੂੰ, ਨੀਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ।