ਸਂਤੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਹਿਤਾਯ ਚ । ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨੇਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਸ਼ਾਲਿਨੇ 6.32.
ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਈਦृਸ਼ਾਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮਧੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ।
ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਗਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਮਹੀ ਤਿਲਾਨ੍
ਜੇ ਭਾਂਡਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਂਡਾ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਅੰਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਤਿਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਨਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਪਿ ਖਾਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਨਵਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਦ ਦੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਿ ਉਦ੍ਯਾਨਪ੍ਰਭਵਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੁਆਂ, ਚੋਆ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪੁਨਰ੍ਨੀਤਾਨਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਦਦਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਫਲਮ੍। ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਸਵ
ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿषਮਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਕਾਹਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਸੰਕਟ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨਪਿ । ਦੀਪਾਲੋਕਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਪੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਕਰ੍ਮ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨੁਸਂਧਿਨੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਸਮਝ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਸ ਪਾਪੈਰ੍ਹਿ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਭੂਮੇਰ੍ਗਾਵਸ੍ਤਥਾਦਾਸਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹृਤਾ ਯਦਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨ ਨਿਵੇਦਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍ । ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਦਾਨੇ ਚ ਵਾਸਵ
ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਿਆਹ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਵੇਲੇ—
ਮੋਹਾਚ੍ਚਰਤਿ ਵਿਘ੍ਨਂ ਯਃ ਸ ਮृਤੋ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਧਨਂ ਫਲਤਿ ਦਾਨੇਨ ਜੀਵਿਤਂ ਜੀਵਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਿੰਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਹਿਂਸਾਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਹਿੰਸਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਸੁਖਾਟ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਸੁਗਾਮੀ ਚ ਤृਣਾਸ਼ਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪੀ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਵਾਯੁਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਧ੍ਯਾਵੇਦਜਪਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ ਯਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸ੍ਰੋ ਯਾਤਿ ਵੈਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਕਪृष੍ਠਮਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਨਾਕੇ ਚਿਰਂ ਸ ਵਸਤਿ ਉਪਵਾਸੀ ਚ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਯਃ ਸ ਲਭੇਦੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਵੀਰਾਸਨਂ ਵੀਰਸ਼ਯਂ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਸਤਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਸਨ, ਵਿਰਾ-ਸ਼ੈਣ ਤੇ ਵਿਰਾ-ਥਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਗਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਵਾਸਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਵਾਸਵ
ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਪਵਾਸ, ਦਿੱਖਾ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪਾਵਨਂ ਚਰਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਾ-ਥਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯੇ ਪਠਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤੇषਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਵਰ੍ਦ੍ਧਂਤੇ ਆਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾਯਸ਼ੋਬਲਮ੍
ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ, ਗਿਆਨ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤੀਂਦ੍ਰਾਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪ੍ਰਣੀਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਮਹ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਯ ਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼ੇਨਾਖਿਲਂ ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ, ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਨਿਪੀਡਾ ਕਥਂ ਯਾਤਿ ਤਨ੍ਮੇ ਵਦ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮ । ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਚ੍ਛ੍ਰੂਯਤੇ ਯਦ੍ਵੈ ਤੇਨ ਜਂਤੁਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਿਵੇਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਤੇਨ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍ । ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਗ੍ਰਹਰਾਜੋऽਯਂ ਸੌਰਿਃ ਸਰ੍ਵਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ਿ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣੋ; ਇਸ ਨਾਲ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੌਰੀ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ।
ਅਯਂ ਤੁ ਦੇਵੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਕਾਲਰੂਪੀ ਮਹਾਗ੍ਰਹਃ । ਜਟਿਲੋ ਵਜ੍ਰਰੋਮਾ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਂਕਰਃ
ਇਹ ਦੇਵ ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ, ਮਹਾਂਗ੍ਰਹਿ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਵੱਜਰ ਵਰਗੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਚ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਥਿਤਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ । ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਦਾ
ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ।
ਰਘੁਵਂਸ਼ੇऽਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪੁਰਾ । ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍
ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਵੀਪਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ।
ਕृਤ੍ਤਿਕਾਂਤੇ ਸ਼ਨਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਵਜ੍ਞੈਰ੍ਜ੍ਞਾਪਿਤੋ ਹਿ ਸਃ । ਰੋਹਿਣੀਂ ਭੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਨਿਰ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਵਜ੍ਯਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਨੀ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸ਼ਨੀ ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ।
ਸ਼ਾਕਟਂ ਭੇਦਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਸੁਰਾਸੁਰਭਯਂਕਰਮ੍ । ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਬ੍ਦਂ ਤੁ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਸ਼ਾਕਟ ਦੀ ਭੇਦਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਲੱਗੇਗੀ; ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਅਕਾਲ ਆਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਮਂਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਕਿਮਿਦਂ ਭਯਂਕਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ?'