ਪਂਚਕਨ੍ਯਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਦਸ਼ ਹਂਤਿ ਗਵਾਨृਤੇ । ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਾਨृਤੇ
ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਦਸ, ਗਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸੌ, ਘੋੜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬੰਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਂਤਿ ਜਾਤਾਨਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਨृਤਂ ਵਦਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਮ੍ਯਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਮਾਸ੍ਮ ਭੂਮ੍ਯਨृਤਂ ਵਦ
ਸੋਨੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਤੇ ਅਜੰਮੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇ ਨੋ ਰਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਂਠਗਤੈਰਪਿ । ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਗ੍ਧੋ ਨ ਰੋਹਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਲ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਗਲੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਸੂਰ੍ਯਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਰਾਜਦਂਡਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਹਤਾ ਹਤਾਃ
ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਰੇ ਮੁੜ ਜੰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋਏ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵਧਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਚ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਅਂਗਾਨਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤੇ ਸਿਕਤਾਭਿ ਤਪੋ ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਨਾਲ ਤਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤੀਹ ਰੌਰਵਮ੍ । ਨ ਵਿषਂ ਵਿषਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਮੇਕਾਕਿਨਂ ਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਕਮ੍ । ਲੋਹਚੂਰ੍ਣਂ ਚਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣਂ ਵਿषਂ ਸਂਜਰਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਇਕਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਜਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਦੇਵਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਾ ਰਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਅਸਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਮੌਜ—
ਤਦ੍ਧਨਂ ਕੁਲਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਦੀ ਦੌਲਤ—
ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਰਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਮਪਿ ਪੀਡਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਚ ਵਾਸਵ
ਗੁਰੂ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ—
ਸਂਤੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਹਿਤਾਯ ਚ । ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨੇਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਸ਼ਾਲਿਨੇ 6.32.
ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਈਦृਸ਼ਾਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮਧੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ।
ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਗਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਮਹੀ ਤਿਲਾਨ੍
ਜੇ ਭਾਂਡਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਂਡਾ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਅੰਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਤਿਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਨਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਪਿ ਖਾਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਨਵਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਦ ਦੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਿ ਉਦ੍ਯਾਨਪ੍ਰਭਵਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੁਆਂ, ਚੋਆ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪੁਨਰ੍ਨੀਤਾਨਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਦਦਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਫਲਮ੍। ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਸਵ
ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿषਮਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਕਾਹਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਸੰਕਟ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨਪਿ । ਦੀਪਾਲੋਕਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਪੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਕਰ੍ਮ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨੁਸਂਧਿਨੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਸਮਝ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਸ ਪਾਪੈਰ੍ਹਿ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਭੂਮੇਰ੍ਗਾਵਸ੍ਤਥਾਦਾਸਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹृਤਾ ਯਦਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਨ ਨਿਵੇਦਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਘਾਤਕਮ੍ । ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ ਵਿਵਾਹੇ ਚ ਯਜ੍ਞੇ ਦਾਨੇ ਚ ਵਾਸਵ
ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਿਆਹ, ਯਜ, ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਵੇਲੇ—
ਮੋਹਾਚ੍ਚਰਤਿ ਵਿਘ੍ਨਂ ਯਃ ਸ ਮृਤੋ ਜਾਯਤੇ ਕृਮਿਃ । ਧਨਂ ਫਲਤਿ ਦਾਨੇਨ ਜੀਵਿਤਂ ਜੀਵਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜਿੰਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਰੂਪਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਮਹਿਂਸਾਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਅਹਿੰਸਾ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਨਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਸੁਖਾਟ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਸੁਗਾਮੀ ਚ ਤृਣਾਸ਼ਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪੀ ਤ੍ਰਿषਵਣਸ੍ਨਾਯੀ ਵਾਯੁਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਭਵੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਧ੍ਯਾਵੇਦਜਪਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਵਾ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ ਯਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਸਤ ਤੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸ੍ਰੋ ਯਾਤਿ ਵੈਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਕਪृष੍ਠਮਨਾਸ਼ਕਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ੀ ਨਿਯਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੈਰਾਜ ਦੇ ਅਟੱਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਗ ਵਿਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰੇ ਪਸ਼ੂਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਨਾਕੇ ਚਿਰਂ ਸ ਵਸਤਿ ਉਪਵਾਸੀ ਚ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਜਦ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਤਤਂ ਭੂਮਿਸ਼ਾਯੀ ਯਃ ਸ ਲਭੇਦੀਪ੍ਸਿਤਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਵੀਰਾਸਨਂ ਵੀਰਸ਼ਯਂ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਮੁਪਾਸਤਃ
ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਰਾਸਨ, ਵਿਰਾ-ਸ਼ੈਣ ਤੇ ਵਿਰਾ-ਥਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯਲੋਕਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਗਮਾਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਵਾਸਂ ਚ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਅਭਿषੇਕਂ ਚ ਵਾਸਵ
ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਪਵਾਸ, ਦਿੱਖਾ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਵੀਰਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਪਾਵਨਂ ਚਰਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਰਾ-ਥਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।