ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਚ ਤਾਵਦ੍ਵੈ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਭੂਮਿਦਾਦ੍ਭੂਮਿਹਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਵਾਨ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਨਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਧਸ੍ਤੌ ਚ ਤਿष੍ਠੇਤੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ੍ਤੁ ਗਾਵਃ । ਤੇषਾਂਮਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਵੀਤ ਯਃ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਾਸਦੇਵ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੌ ਨਿਯਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਹृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਪਹਾਰਿਤਾ । ਹਰਂਤੋ ਹਾਰਯਂਤਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦੇ ਜਾਂ ਲੈਵਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤਵੇਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰੇਦ੍ਧਾਰਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ । ਸ ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਰੁਣੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਹੜਾ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਪਤਿਤੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਾਨਾਨਾਮਵਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਕਾਰਨ ਉਹਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਹ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਚ । ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਮਿਹਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੂਆਂ ਤੇ ਤਲਾਬਾਂ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਗਿਆਂ ਜਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕृਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪੋऽਧੀਤਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗੁਲਸ੍ਯ ਸੀਮਾਯਾ ਹਰਣੇਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਧੀ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਖੋਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਾਮਰਥ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਗ੍ਰਾਮਮੇਵ ਚ । ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗਉਮਾਰਗ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਂਚਕਨ੍ਯਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਦਸ਼ ਹਂਤਿ ਗਵਾਨृਤੇ । ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਾਨृਤੇ
ਪੰਜ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਦਸ, ਗਾਂਵਾਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸੌ, ਘੋੜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬੰਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਂਤਿ ਜਾਤਾਨਜਾਤਾਂਸ਼੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਾਰ੍ਥੇऽਨृਤਂ ਵਦਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਭੂਮ੍ਯਨृਤੇ ਹਂਤਿ ਮਾਸ੍ਮ ਭੂਮ੍ਯਨृਤਂ ਵਦ
ਸੋਨੇ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੰਮੇ ਤੇ ਅਜੰਮੇ ਦੋਵੇਂ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਕਦੇ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇ ਨੋ ਰਤਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਂਠਗਤੈਰਪਿ । ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਗ੍ਧੋ ਨ ਰੋਹਤਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਵਲ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਗਲੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਸੂਰ੍ਯਦਗ੍ਧਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਰਾਜਦਂਡਹਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਹਤਾ ਹਤਾਃ
ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਮੁੜ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਮਰੇ ਮੁੜ ਜੰਮ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਾਸ਼ ਹੋਏ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵਧਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਚ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਅਂਗਾਨਿ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮਹੁਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤੇ ਸਿਕਤਾਭਿ ਤਪੋ ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਹੋਏ ਅੰਗ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਨਾਲ ਤਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹਰਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਰੋ ਯਾਤੀਹ ਰੌਰਵਮ੍ । ਨ ਵਿषਂ ਵਿषਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਵਿषਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੋਕ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨੂੰ ਅਸਲ ਜ਼ਹਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਮੇਕਾਕਿਨਂ ਹਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਿਕਮ੍ । ਲੋਹਚੂਰ੍ਣਂ ਚਾਸ਼੍ਮਚੂਰ੍ਣਂ ਵਿषਂ ਸਂਜਰਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਇਕਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਲੋਹੇ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਕਃ ਪੁਮਾਨ੍ਜਰਯਿष੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਤ੍ਸੌਖ੍ਯਂ ਦੇਵਸ੍ਵੇਨ ਤੁ ਯਾ ਰਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੌਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੇ ਅਸਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਮੌਜ—
ਤਦ੍ਧਨਂ ਕੁਲਨਾਸ਼ਾਯ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤੁ ਯਦ੍ਧਨਮ੍
ਇਹ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਕਤਲ, ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਦੀ ਦੌਲਤ—
ਗੁਰੁਮਿਤ੍ਰਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਮਪਿ ਪੀਡਯੇਤ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯ ਕੁਲੀਨਾਯ ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਚ ਵਾਸਵ
ਗੁਰੂ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਸਵ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ—
ਸਂਤੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨੀਤਾਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਸਹਿਤਾਯ ਚ । ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨੇਂਦ੍ਰਿਯਸਂਯਮਸ਼ਾਲਿਨੇ 6.32.
ਜੋ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਨਿਮਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਤਪ ਕਰਦਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—
ਈਦृਸ਼ਾਯ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਹਿ ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਆਮਪਾਤ੍ਰੇ ਯਥਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦਧਿ ਘृਤਂ ਮਧੁ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਜਾਂ ਸ਼ਹਦ।
ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਪਾਤ੍ਰਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਏਵਂ ਗਾਂ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਮਹੀ ਤਿਲਾਨ੍
ਜੇ ਭਾਂਡਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਾਂਡਾ ਤਾਂ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੰਝ ਹੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ, ਅੰਨ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਤਿਲ—
ਅਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਸ੍ਮੀਭਵਤਿ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ । ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਨਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰਾਣਂ ਵਾਪਿ ਖਾਨਯੇਤ੍
ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਾਨ ਲੈ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਨਵਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਏ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਖੋਦ ਦੇ—
ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਨਿ ਉਦ੍ਯਾਨਪ੍ਰਭਵਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੁਆਂ, ਚੋਆ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਬਾਗ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਪੁਨਰ੍ਨੀਤਾਨਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰਂ ਦਦਤੇ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਫਲਮ੍। ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਾਸਵ
ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿषਮਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਏਕਾਹਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਸੰਕਟ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ ਦਿਨ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ—
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਪਰਾਨਪਿ । ਦੀਪਾਲੋਕਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਪੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੀਵੇ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਕਰ੍ਮ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨੁਸਂਧਿਨੇ
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਯਾਦਸ਼ਤ ਤੇ ਸਮਝ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਸ ਪਾਪੈਰ੍ਹਿ ਲਿਪ੍ਯਤੇ । ਭੂਮੇਰ੍ਗਾਵਸ੍ਤਥਾਦਾਸਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਪ੍ਰਹृਤਾ ਯਦਾ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾਂ ਗਾਂ ਵਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਹੱਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ—