ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਤਪੋਯੁਤਾਯ ਪ੍ਰਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਯ । ਯਾਵਨ੍ਮਹੀ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾਗਰਾਂਤਾ ਤਾਵਤ੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵੇਦਨਂਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣੀ, ਤਪਸੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ ਹੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਧਰਤੀ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਚਿਰ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਸੁ ਪਤਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਤੈਲਬਿਂਦੁਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ । ਏਵਂਭੂਮਿਕृਤਂ ਦਾਨਂ ਸਸ੍ਯੇ ਸਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਦਾ ਬੂੰਦ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਹਰ ਫਸਲ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਬੀਜਾਨਿ ਰੋਹਂਤਿ ਪ੍ਰਚੀਰ੍ਣਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ । ਏਵਂ ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਰੋਹਂਤਿ ਭੂਮਿਦਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ 'ਚ ਪਾਏ ਹੋਏ ਬੀਜ ਉੱਗਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਃ ਸੁਖਿਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਸ ਨਰਃ ਸਰ੍ਵਦੋ ਭੂਯੋ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਗੌਰ੍ਭਰਤੇ ਵਤ੍ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਰਿਣੀ । ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਭੂਮਿਰ੍ਭਰਤਿ ਭੂਮਿਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬੱਛੜੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਾਨ ਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਦਾਤੇ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖੋ ਭਦ੍ਰਾਸਨਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵਰਾਸ਼੍ਵਵਰਵਾਰਣਾਃ । ਭੂਮਿਦਾਨਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪੁਰਂਦਰ
ਸ਼ੰਖ, ਚੰਗਾ ਆਸਨ, ਛਤਰੀ, ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਹਨ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ, ਤੇ ਸੁਰਗ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਫਲ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸੋਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਭਿਨਂਦਂਤਿ ਭੂਮਿਦਮ੍
ਸੂਰਜ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੋਮ, ਹੋਮ ਦੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ੍ਫੋਟਯਂਤਿ ਪਿਤਰੋ ਵਰ੍ਣਯਂਤਿ ਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਭੂਮਿਦਾਤਾ ਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਾਲੀਆਂ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਦੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—'ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਜ਼ਮੀਨ ਦਾਨ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।'
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਾਹੁਰਤਿਦਾਨਾਨਿ ਗਾਵਃ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰਂਤ੍ਯੇਤੇ ਜਪਵਾਪਨਦੋਹਨਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ: ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ, ਜਪ, ਭੇਟ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤਾਰਯਂਤ੍ਯੇਤੇ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਧਾਰਣੈਃ । ਪ੍ਰਾਵृਤਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾ ਯਾਂਤਿ ਨਗ੍ਨਾ ਯਾਨ੍ਤਿਤ੍ਵਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਃ
ਇਹ ਤੀਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਨੇ। ਜਿਹੜੇ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਤृਪ੍ਤਾ ਯਾਂਤ੍ਯਨ੍ਨਦਾਤਾਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਯਾਂਤ੍ਯਨਨ੍ਨਦਾਃ । ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਪਿਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਾਦ੍ਭਯਭੀਰਵਃ
ਜਿਹੜੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਰੱਜ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ; ਜਿਹੜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸਾਰੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖ, ਨਰਕ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਗਯਾਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ ਨਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯੇਕੋऽਪਿ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਹੜਾ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਉਧਾਰਕ ਬਣੇਗਾ। ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਨੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਤਾਂ ਗਯਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍ । ਲੋਹਿਤੋ ਯਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਣੇਨ ਪੁਚ੍ਛਾਗ੍ਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਪਾਂਡੁਰਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰ ਸਕੀਦਾ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡ ਸਕੀਦਾ। ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪੁੱਛ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਖੁਰਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਨੀਲੋ ਵृष ਉਚ੍ਯਤੇ । ਨੀਲਃ ਪਾਂਡੁਰਲਾਂਗੂਲਸ੍ਤੋਯਮੁਦ੍ਧਰਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਜਿਸ ਬਲਦ ਦੇ ਖੁਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਚਿੱਟੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨੀਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਨੀਲਾ ਤੇ ਪੁੱਛ ਚਿੱਟੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
षष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਯਚ੍ਚ ਸ਼ृਂਗਗਤਂ ਪਂਕਂ ਕੁਲਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਚੋਦ੍ਧृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਉ-ਪੁਰਖ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਮਿੱਟੀ ਸਿੰਗ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਰਾ ਕੁਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਿਲੀਪਸ੍ਯ ਨृਗਸ੍ਯ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖ ਸੋਮ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੋਗਦੇ ਨੇ। ਇਹੀ ਹਾਲ ਦਿਲੀਪ, ਨ੍ਰਿਗ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਤੁ ਨਰੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਨਰਨ੍ਯੋ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਸੁਧਾ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਜਭਿਃ ਸਗਰਾਦਿਭਿਃ
ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਗਰ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਵੀ, ਦਿਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਯਦਾ ਭੂਮਿਸ੍ਤਸ੍ਯਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਫਲਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨੋ ਵਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀਹਂਤਾ ਬਾਲਘ੍ਨਃ ਪਤਿਤੋऽਥਵਾ
ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਲ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਔਰਤ-ਘਾਤੀ, ਬੱਚਾ-ਘਾਤੀ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਂਤਾ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਦੁਃष੍ਕृਤਮ੍ । ਸ੍ਵਦਤ੍ਤਾਂ ਪਰਦਤ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ਤੁ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਿਹੜਾ ਲੱਖ ਗਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਉੱਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਜਿੰਨਾ ਉਹਦਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਦਿੱਤੀ ਧਰਤੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਠਾਕृਮਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਚ੍ਯਤੇ । षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭੂਮਿਦਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਗੋਬਰ ਦੇ ਕੀੜੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਾਂ ਸਮੇਤ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਚ ਤਾਵਦ੍ਵੈ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਭੂਮਿਦਾਦ੍ਭੂਮਿਹਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚ ਨਾਪਰਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਵਾਨ੍
ਜਿਹੜਾ ਮਾਰਦਾ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਉੱਨਾ ਸਮਾਂ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਉਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਾਧਸ੍ਤੌ ਚ ਤਿष੍ਠੇਤੇ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਅਗ੍ਨੇਰਪਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਭੂਰ੍ਵੈष੍ਣਵੀ ਸੂਰ੍ਯਸੁਤਾਸ੍ਤੁ ਗਾਵਃ । ਤੇषਾਂਮਨਂਤਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਵੀਤ ਯਃ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਮਹੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍
ਸੋਨਾ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਵਾਸਦੇਵ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿਂ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਉਭੌ ਤੌ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣੌ ਨਿਯਤੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨੌ
ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਾਯੇਨ ਹृਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯੈਰ੍ਨਰੈਰਪਹਾਰਿਤਾ । ਹਰਂਤੋ ਹਾਰਯਂਤਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈਂਦੇ ਜਾਂ ਲੈਵਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤਵੇਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਹਰੇਦ੍ਧਾਰਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਂਦਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਮੋਵृਤਃ । ਸ ਬਦ੍ਧੋ ਵਾਰੁਣੈਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਹੜਾ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝ ਕੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਪਤਿਤੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਾਨਾਨਾਮਵਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਹृਤੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਹਤਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰੁषਂ ਕੁਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਾਨ ਲੈਣ ਕਾਰਨ ਉਹਦੇ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਹ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਕੁਲ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਚ । ਗਵਾਂਕੋਟਿਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਭੂਮਿਹਰ੍ਤਾ ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੂਆਂ ਤੇ ਤਲਾਬਾਂ, ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਗਿਆਂ ਜਾਂ ਦਸ ਕਰੋੜ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕृਤਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤਪੋऽਧੀਤਂ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗੁਲਸ੍ਯ ਸੀਮਾਯਾ ਹਰਣੇਨ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਧੀ ਉਂਗਲ ਜਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਖੋਹ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਤੀਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਾਮਰਥ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਗ੍ਰਾਮਮੇਵ ਚ । ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗਉਮਾਰਗ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੜਕ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।