ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤਪਂ ਵਾ ਛਤ੍ਰਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਨਿਦਾਘੇषੁ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇऽਕ੍ਸ਼ਤਧਾਰਾਭਿਰਦ੍ਭਿਰ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਜਨਃ । ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੈਸਾਖ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸृਤੋਦਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁਲਸੀਂ ਯਸ੍ਯ ਸੇਚਯੇਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁਲਸੀਂ ਦੁਗ੍ਧੈਃ ਸੇਚਯੇਦ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਕਦੇ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਟੱਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ।
ਗੋਮਯੈਸ੍ਤੁਲਸੀਮੂਲਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮ੍ । ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਰਜਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਦੂਰੀਭੂਤਾਨਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਜਿੰਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਉਥੋਂ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਤਲੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਮਂਦਿਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਲਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕਈ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਃ ਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਭ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਗਧੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਰੋਪਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸ ਮृਤਃ ਪਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁਲਸੀਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯੈਵ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਯੁਰ੍ਬਲਂ ਯਸ਼ੋਵਿਤ੍ਤਂ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਇੱਜ਼ਤ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਸ੍ਮਰਣੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤੁਲਸੀਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨृਣਾਮ੍
ਸਿਰਫ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਾਂਤਰਸ੍ਥਾਯਿ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜੋ ਪਾਪ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭੂਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਵਹਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਤਦ੍ਦੇਹੇ ਪਾਤਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍ । ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੂਰ੍ਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ, ਅਟੁੱਟ ਫੁੱਲ ਤੇ ਨੈਵੇਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਰ੍ਚਿਤਾ ਭਗਵਤੀ ਤੁਲਸੀ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਪੁष੍ਪਵਰਧੂਪਘृਤਪ੍ਰਦੀਪੈਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਪਰਮਾਮृਤਦਾਯਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਚਰਣਾਪਚਿਤਿਪ੍ਰਯੋਗੈਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਭਗਵਤੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਚੜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੋषਰਹਿਤੇषੁ ਸੁਰੌਘਸੇਵ੍ਯਾਮਾਰੋਪਯਂਤਿ ਤੁਲਸੀਂ ਹਰਿਤੁष੍ਟਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟੋ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਮਧਿਪੋऽਮੁਰਾਰਿਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮਾਸ਼ੁ ਵਿਪ੍ਰ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਪਿਤृਪੂਜਨਮਚ੍ਯੁਤਾਰ੍ਚ੍ਚਾਂ ਦਾਨਂ ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਕਰ੍ਮਸ਼ੁਭਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੋषਰਹਿਤੇ ਤੁਲਸੀਤਲੇ ਚ ਤਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਸਕਲਾਨਿ ਭਵਂਤਿ ਨੂਨਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਯਜਨ, ਵਰਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਚੁਤ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਕੁਰੁਤੇ ਮਨੁਜਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਤੁਲਸੀਂ ਵਿਨਾ ਚ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਵਿਫਲਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਦ੍ਮੇਕ੍ਸ਼ਣੋऽਪਿ ਨ ਹਿ ਤੁष੍ਯਤਿ ਦੇਵਦੇਵਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੁਲਸੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਦਮ-ਨੇਤਰ ਦੇਵਦੇਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯਾਤ੍ਰਾਸੁ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਂ ਤੁਲਸੀਂ ਪਵਿਤ੍ਰਾਂ ਯੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਹਿਤੋ ਮਨੁਜੋ ਹਿ ਨੂਨਮ੍ । ਯਾਤ੍ਰਾਫਲਂ ਸਕਲਮੇਵ ਹਰਿਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਿ ਵਚਃ ਸੁਦृਢਂ ਮਮੈਤਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਤੁਰੰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਗਨ੍ਧਿਕੁਸੁਮਂ ਭੁਵਨੈਕਨਾਥੋ ਮਂਦਾਰਕੁਨ੍ਦਨਲਿਨਾਦਿਕਮਪ੍ਯਨਂਤਃ । ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਸਦ੍ਗੁਣਮਯੀਂ ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਮੋਦੈਃ ਸ਼ੁष੍ਕਾਮਪਿ ਪ੍ਰਚੁਰਪਾਪਵਿਨਾਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਾਮ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ — ਮੰਦਾਰ, ਕੁੰਦ, ਕਮਲ ਆਦਿ — ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚੈਵ ਤੁਲਸੀਂ ਭੁਵਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਪਾਪਾਸ਼ਯਾऽਮृਤਲਤਾਭ ਨਿਦਾਨਭੂਤਾਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਤੋ ਨਰਹਰਿਸ੍ਤੁਲਸੀਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਹਰਤਿ ਸਂਤਤਮੇਵ ਸਤ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ — ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਲਤਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ — ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਹਰੀ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੱਖੀ-ਕਮਾਈ ਸਦਾ ਲਈ ਖੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।
ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਤੁਲਸੀਤਲੇषੁ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇऽਪਿ ਚ ਮਲਂ ਸਤਤਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ । ਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯੇ ਸਂਚਿਤ ਪਾਤਕਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਹਰਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਹਰਿਰ੍ਧਨਾਨਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂਤਰ, ਗੰਦ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਲ ਪਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਚਿਨੋਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ । ਕੁਸੁਮੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗਂਧਾਦ੍ਯੈਰਪਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਆਦਿ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਨੈਤਿ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਚਿਨੋਮਿ ਤ੍ਵਾਮਤਃ ਸ਼ੁਭੇ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਮਸ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਬੇਫਲ ਹਨ।
ਅਤਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀ ਦੇਵਿ ਚਿਨੋਮਿ ਵਰਦਾ ਭਵ । ਚਯਨੋਦ੍ਭਵ ਦੁਃਖਂ ਤੇ ਯਦ੍ਦੇਵਿ ਹृਦਿ ਜਾਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਲਸੀ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਤੋੜਣ ਨਾਲ ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ—
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਤੁਲਸਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਿਮਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਵੈष੍ਣਵੋ ਜਨਃ
ਉਹ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਤੁਲਸੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਣਵ ਜਨ—
ਕਰਤਾਲਦ੍ਵਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਚਿਨੋਤਿ ਤੁਲਸੀਦਲਮ੍ । ਯਥਾ ਨ ਕਂਪਤੇ ਸ਼ਾਖਾ ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਦੋਹਾਂ ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੱਤਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਯਨੇ ਦੇਵੀ ਭਗ੍ਨਸ਼ਾਖਾ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਤਦਾ ਹृਦਿ ਵ੍ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਜ੍ਜਾਯਤੇ ਤੁਲਸੀਪਤੇਃ
ਜੇ ਪੱਤਾ ਲੈਂਦੇ ਸਮੇਂ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।