ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਲਘੁਕ੍ਰਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹਕੋਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਤੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਨੈਵੇਦ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮੂषਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਤੈਲਪਾਨਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍ । ਮਂਦਤੇਜਸਿ ਦੀਪੇ ਤੁ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਤੇਲ ਪੀਣ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਵੱਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾ ਸਾ ਬਿਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੇਨ ਵੈ ਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੂਹੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਵੱਟੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਜਜਾਗਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ ਢਲਕ ਗਿਆ ਤੇ ਘਰ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਮਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਖੁਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਚੂਹੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ। ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਹ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਬੇਹੱਦ ਧਨ-ਧਾਨ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੀ।
ਦੀਪਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਪਿਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਸਂਭੇਦ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਵਿਤੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਕ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦੀਪਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮੂषਿਕਾਪਿ ਚ ਕਾਲੇਨ ਮਮਾਰ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਚੂਹੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਵੈ ਨਾਗੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੇਤੂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾਭਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਕਈਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁੱਗਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਧਰਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਰੂਪਸੁਂਦਰੀ
ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਸੁਭਗਾਭਵਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੁਹਿਤਰੋ ਘਨਾਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ਮਾਸੋ ਹਰਿਨੇਤ੍ਰਾਵਬੋਧਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨੈਣ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਂਤੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣੈਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਚ੍ਹ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਭਯਭੀਰੁਭਿਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸਰੋਰੁਹੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਅੱਜ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਾ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੋਹਣੇ ਮੁਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਰੂਪਸੌਂਦਰ੍ਯਵਾਂਛਾ ਚ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੀ ਇੱਕ ਇੱਛਾ ਜਨਮੀ ਹੈ; ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਆਸ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਤਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੀਵੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਿਖਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਦੇਵਤਾਲਯੇ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਆਮ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ।
ਮੁਖਪਂਕਜਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ । ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਸਨ੍ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤਃ ਕਿਂ ਸ੍ਮਿਤਕਾਰਣਮ੍ 6.30.
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਹੱਸਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?
ਕਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਜਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿੱਲਾ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮੂषਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਦੀਪਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਤਃ
ਉਥੇ ਮੈਂ ਲੱਖਾਂ ਚੂਹੇ ਖਾਧੇ, ਪਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੀਵਾ ਬਚਾਉਣ ਕਰਕੇ,
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਮਯਾ ਦੇਵਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਵੀਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।