ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲ ਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਰਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੋਃਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕੁਟੁਂਬ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗਰੀਬ ਸੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੀਪਂ ਬੋਧਯਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਤ੍ਤੈਲਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧਰਿਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਤੇਲ ਲੈ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੂषਕਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਪਿਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੂषਕਾਨਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮੂषਕਾ ਦ੍ਵਿਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਯੇ ਯੇ ਤੈਲਾਰ੍ਥਮਾਯਾਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣਾਯ ਚ
ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚੂਹੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖਾ ਲਏ, ਜੋ ਤੇਲ ਲੈਣ ਜਾਂ ਵੱਟ ਚੁੱਕਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੂषਕਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹ ਬਿੱਲੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਕਪਿਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸੋਪਵਾਸਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਕਪਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਨृਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਂਦ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਲਘੁਕ੍ਰਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹਕੋਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਤੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਨੈਵੇਦ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮੂषਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਤੈਲਪਾਨਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍ । ਮਂਦਤੇਜਸਿ ਦੀਪੇ ਤੁ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਤੇਲ ਪੀਣ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਵੱਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾ ਸਾ ਬਿਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੇਨ ਵੈ ਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੂਹੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਵੱਟੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਜਜਾਗਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ ਢਲਕ ਗਿਆ ਤੇ ਘਰ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਮਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਖੁਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਚੂਹੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ। ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਹ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਬੇਹੱਦ ਧਨ-ਧਾਨ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੀ।
ਦੀਪਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਪਿਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਸਂਭੇਦ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਵਿਤੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਕ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦੀਪਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮੂषਿਕਾਪਿ ਚ ਕਾਲੇਨ ਮਮਾਰ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਚੂਹੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਾਦਿ ਮਂਗਲੈਃ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਵੈ ਨਾਗੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੇਤੂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ। ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾਭਵਦ੍ਭੁਵਿ
ਕਈਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯੁੱਗਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਸੁਧਰ੍ਮਾ ਨਾਮ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੂਜਕਃ । ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਭਗਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸੁਧਰਮਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ, ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਰੂਪਸੁਂਦਰੀ
ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਸੁਭਗਾਭਵਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੁਹਿਤਰੋ ਘਨਾਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਸੀਬਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧੀਆਂ ਵੀ ਹੋਈਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ਮਾਸੋ ਹਰਿਨੇਤ੍ਰਾਵਬੋਧਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨੈਣ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਂਤੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣੈਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਚ੍ਹ ਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਭਯਭੀਰੁਭਿਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸਰੋਰੁਹੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਅੱਜ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉੱਗੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ, ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।