ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਦੀਪਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਨਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਚਰਿਤਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇਨ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੋ ਦੀਪੋ ਬੋਧਿਤਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਹਰੇਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਲਾਨਾ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਸਦਾ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍ । ਯੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃਸਾਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ। ਇਹੋ ਜਨਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਮਾਈ ਹੈ।
ਯੇऽਪਿ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਯਂਤੀਹ ਦੀਪਵਰ੍ਤਿਵਿਲੋਕਨਾਃ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਸੱਜਦੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੋ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯੇਨ ਤੈਲਂ ਚ ਵਰ੍ਤਿਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਪਕੇ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵੇ ਲਈ ਤੇਲ ਤੇ ਵੱਟ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਦੀਪਕਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੁਮ੍ । ਕਥਯਤ੍ਯਨ੍ਯਲੋਕਾਨਾਂ ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚੈਨ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਫਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੋਕਂ ਸ੍ਤੋਕਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਤੈਲਂ ਦੀਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ । ਕਰੋਤਿ ਦੀਪਕਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇਨਾਪਿ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੀਵੇ ਲਈ ਤੇਲ ਮੰਗਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੁੰਨ ਕਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਧਮੋ ਨਰਃ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਜਗਦਾ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਵੇਖ ਲਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਲਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲ ਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਰਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੋਃਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕੁਟੁਂਬ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗਰੀਬ ਸੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੀਪਂ ਬੋਧਯਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਤ੍ਤੈਲਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧਰਿਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਤੇਲ ਲੈ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੂषਕਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਪਿਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੂषਕਾਨਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮੂषਕਾ ਦ੍ਵਿਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਯੇ ਯੇ ਤੈਲਾਰ੍ਥਮਾਯਾਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣਾਯ ਚ
ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚੂਹੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖਾ ਲਏ, ਜੋ ਤੇਲ ਲੈਣ ਜਾਂ ਵੱਟ ਚੁੱਕਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੂषਕਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹ ਬਿੱਲੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਕਪਿਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸੋਪਵਾਸਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਕਪਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਨृਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਂਦ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰੋ ਲਘੁਕ੍ਰਮਃ । ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹਕੋਣੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਦਾ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਦੰਦ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਤੇ ਪੈਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਦੇ ਇਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਨੈਵੇਦ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਮੂषਿਕਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਤੈਲਪਾਨਾਰ੍ਥਮਾਗਤਾਮ੍ । ਮਂਦਤੇਜਸਿ ਦੀਪੇ ਤੁ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣੋਚਿਤਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਤੇਲ ਪੀਣ ਆਈ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਵੱਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾ ਸਾ ਬਿਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦੇਨ ਵੈ ਵਰ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃ ਸਂਬੋਧਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਚੂਹੀ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਤੇ ਵੱਟੀ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਗਿਆ।
ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਪਿ ਜਜਾਗਾਰ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਵਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਿਆਲਾ ਢਲਕ ਗਿਆ ਤੇ ਘਰ ਚਾਨਣ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੋਹ ਵਾਲੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਗ ਪਿਆ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀਮਜਾਗ੍ਰਚ੍ਚਾਖੁਭਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਚੂਹੇ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਵੀ ਜਾਗਦੀ ਰਹੀ। ਸਵੇਰੇ ਸੁੱਚੇ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿੱਤ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪਾਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਬਂਧੁਜਨੈਃ ਸਹ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਬਭੂਵੁਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਧਨਧਾਨ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਮਵਾਪ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਬੇਹੱਦ ਧਨ-ਧਾਨ, ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ, ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੀ।
ਦੀਪਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਕਪਿਲੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਗਤਃ । ਸਂਭੇਦ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਵਿਤੁਃ ਸ਼ਸ਼ਿਨਸ੍ਤਥਾ
ਦੀਵੇ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕਪਿਲਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਕ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਦੀਪਜ੍ਯੋਤਿਃਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਮੂषਿਕਾਪਿ ਚ ਕਾਲੇਨ ਮਮਾਰ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਦੀਵੇ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਚੂਹੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਈ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।