ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਤਾਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਤੂਲਸੀ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਕਸ੍ਤੁਲਸੀਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਪਿ ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਤ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪਤ੍ਰਵृਂਤੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਹਿ
ਕੇਸ਼ਵਾ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪੱਤੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚਂਡਿਕਾ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਰੇषੁ ਵਂਸਤਿ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗਾਇਤਰੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿ ਸ਼ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨੈਰृਤਿਰ੍ਵਰੁਣਸ੍ਤਥਾ । ਪਵਨਸ਼੍ਚ ਕੁਬਰੇਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਛਾਖਾਯਾਂ ਵਸਂਤ੍ਯਮੀ
ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਨੈਰਿਤ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਤੂਲਸੀ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਦਿ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਵਸਵੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋऽਖਿਲਾਃ
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਵਸੁ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਧ੍ਯੇषੁ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਲੇ । ਤੁਲਸੀਦਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵੈ
ਕੋਟੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਂ ਸੇਵਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਦਂਤਿ ਤृਣਜਾਲਾਨਿ ਤੁਲਸੀਮੂਲਜਾਨਿ ਯੇ । ਤਦ੍ਦੇਹਸ੍ਥਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧਰਿਃ
ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਘਾਹ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਗਂਧੈਃ ਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਤੁਲਸੀਸੇਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤਪਂ ਵਾ ਛਤ੍ਰਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਨਿਦਾਘੇषੁ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇऽਕ੍ਸ਼ਤਧਾਰਾਭਿਰਦ੍ਭਿਰ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਜਨਃ । ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੈਸਾਖ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸृਤੋਦਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁਲਸੀਂ ਯਸ੍ਯ ਸੇਚਯੇਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁਲਸੀਂ ਦੁਗ੍ਧੈਃ ਸੇਚਯੇਦ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਕਦੇ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਟੱਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ।
ਗੋਮਯੈਸ੍ਤੁਲਸੀਮੂਲਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮ੍ । ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਰਜਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਦੂਰੀਭੂਤਾਨਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਜਿੰਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਉਥੋਂ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਤਲੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਮਂਦਿਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਲਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕਈ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਃ ਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਭ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਗਧੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਰੋਪਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸ ਮृਤਃ ਪਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁਲਸੀਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯੈਵ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਯੁਰ੍ਬਲਂ ਯਸ਼ੋਵਿਤ੍ਤਂ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ, ਤਾਕਤ, ਇੱਜ਼ਤ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਸ੍ਮਰਣੇਨੈਵ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਤੁਲਸੀਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵ੍ਯਾਧਯੋ ਨृਣਾਮ੍
ਸਿਰਫ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੋऽਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਤਚ੍ਛਰੀਰਾਂਤਰਸ੍ਥਾਯਿ ਪਾਪਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜੋ ਪਾਪ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭੂਤਾਂ ਮਾਲਾਂ ਵਹਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਤਦ੍ਦੇਹੇ ਪਾਤਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਯੋਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਯਸ੍ਤੋਯਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਵਹੇਤ੍ । ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਨਾਨਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਡੁੱਬੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੂਰ੍ਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯੈਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਨਰੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਾ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੁਰਵਾ ਘਾਹ, ਅਟੁੱਟ ਫੁੱਲ ਤੇ ਨੈਵੇਦ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਰ੍ਚਿਤਾ ਭਗਵਤੀ ਤੁਲਸੀ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯ ਪੁष੍ਪਵਰਧੂਪਘृਤਪ੍ਰਦੀਪੈਃ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਪਰਮਾਮृਤਦਾਯਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਚਰਣਾਪਚਿਤਿਪ੍ਰਯੋਗੈਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਭਗਵਤੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਤੇ ਘੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਚੜਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੋषਰਹਿਤੇषੁ ਸੁਰੌਘਸੇਵ੍ਯਾਮਾਰੋਪਯਂਤਿ ਤੁਲਸੀਂ ਹਰਿਤੁष੍ਟਿਕਰ੍ਤ੍ਰੀਮ੍ । ਤੁष੍ਟੋ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤਾਮਧਿਪੋऽਮੁਰਾਰਿਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮਾਸ਼ੁ ਵਿਪ੍ਰ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਲਸੀ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਹਰੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਵਧ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਪਿਤृਪੂਜਨਮਚ੍ਯੁਤਾਰ੍ਚ੍ਚਾਂ ਦਾਨਂ ਯਦਨ੍ਯਦਪਿ ਕਰ੍ਮਸ਼ੁਭਂ ਮਨੁष੍ਯਾਃ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਦੋषਰਹਿਤੇ ਤੁਲਸੀਤਲੇ ਚ ਤਾਨ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਸਕਲਾਨਿ ਭਵਂਤਿ ਨੂਨਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਯਜਨ, ਵਰਤ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਅਚੁਤ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਲੋਕ ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਖੰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਕੁਰੁਤੇ ਮਨੁਜਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਾਰਾਯਣਪ੍ਰਿਯਤਮਾਂ ਤੁਲਸੀਂ ਵਿਨਾ ਚ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਵਿਫਲਂ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਦ੍ਮੇਕ੍ਸ਼ਣੋऽਪਿ ਨ ਹਿ ਤੁष੍ਯਤਿ ਦੇਵਦੇਵਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਤੁਲਸੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਦਮ-ਨੇਤਰ ਦੇਵਦੇਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।