ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ । ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਾ ਰੂਪਸੁਂਦਰੀ
ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਸਭ ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਪਤੀ-ਭਗਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਵਾਲੀ, ਰੂਪਸੁੰਦਰੀ ਨਾਮ ਦੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਾ ਸੁਭਗਾਭਵਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੁਹਿਤਰੋ ਘਨਾਃ
ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਏਵਂ ਵਿਹਰਤੋਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਗਤਃ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੋ ਮਾਸੋ ਹਰਿਨੇਤ੍ਰਾਵਬੋਧਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਕਰਤਿਕ ਦਾ ਮਹੀਨਾ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੀਪਾਃ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਂਤੇ ਨਾਰਾਯਣਪਰਾਯਣੈਃ । ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਦੀਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਘਰ-ਘਰ ਦੀਵੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਚਛਰ, ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਵਰਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸਾਰਭਯਭੀਰੁਭਿਃ । ਅਥ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਞੀਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਭਿਸਰੋਰੁਹੇ । ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਚ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪੂਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਟੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸਾ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਾ । ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾਰਂ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ
ਪਤੀ ਦੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਬੈਠੀ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਕਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਰੂਪਸੌਂਦਰ੍ਯਵਾਂਛਾ ਚ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ
ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਛਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਤੁਮਿਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ । ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮਾਗਤਃ ਪੁष੍ਕਰਂ ਤਦਾ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾਵੇਂ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਗਿਆ।
ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਵृਂਦੈਸ਼੍ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਰ੍ਪਯਨ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਦੀਪਮਾਲਾਕੁਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਮਨੋਹਰੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਅਟੱਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਲਿਖਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਜਾਰਂ ਦੇਵਤਾਲਯੇ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਜਨ੍ਮ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵੇਖੀ। ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਆਮ ਜਨਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਮੁਖਪਂਕਜਮਾਲੋਕ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ । ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਮ ਸਨ੍ਮੁਖਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤਃ ਕਿਂ ਸ੍ਮਿਤਕਾਰਣਮ੍ 6.30.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ। ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਮੁਸਕਾਇਆ?
ਕਥਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਅਹਮਾਸਂ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਲਯੇ
ਉਸ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮੂषਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਦੀਪਃ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯਤਃ
ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰ ਚੂਹੇ ਖਾਏ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਦੀਵਾ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਮਯਾ ਦੇਵਿਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਫਲਮ੍ । ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾਧੁਨਾ
ਭਾਵੇਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਪਾਇਆ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ।
ਰੂਪਸੁਂਦਰ੍ਯੁਵਾਚ-। ਮਮਾਪਿ ਸ੍ਮਰਣਂ ਜਾਤਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਜਨ੍ਮਨਃ । ਮੂषਿਕਾ ਚਾਹਮਪ੍ਯਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਰੂਪਸੁੰਦਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਆਮ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ; ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਚੂਹੀ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਚ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨ੍ਯਾਂ ਮਂਦੀਭੂਤੇ ਚ ਦੀਪਕੇ । ਵਰ੍ਤ੍ਯਗ੍ਰਾਹਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਨਿਰ੍ਗਤਾਹਂ ਤਦਾ ਬਿਲਾਤ੍
ਕਰਤਿਕ ਦੀ ਪ੍ਰਬੋਧਿਨੀ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਮੀਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵੱਟੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਪੂਜਿਤਂ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਿਦ੍ਰਾਭਿਭੂਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਚ ਵਰ੍ਤ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਤਦਾ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਵੱਟੀ ਖਿੱਚੀ।
ਉਤ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਗृਹੀਤੁਂ ਕृਤਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਹਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਬਿਲਮਧ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਉਠ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਬਿਲ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਸ਼ਂਤ੍ਯਾ ਮਮ ਪਾਦੇਨ ਦੀਪਵਰ੍ਤ੍ਤਿਰ੍ਵਿਜृਂਭਿਤਾ । ਤੈਲਪਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਮਿਤਂ ਤੇਨਾਹਂ ਸੁਖਭਾਗਿਨੀ
ਜਦ ਮੈਂ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਨੂੰ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਟ ਭੜਕ ਉਠੀ ਤੇ ਤੇਲ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਰਾਜਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਦੀਪਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੀਵਾ ਜਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵਂਵਿਧਂ ਸੁਖਮ੍ । ਦੀਪਪ੍ਰਬੋਧਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮਤ੍ਯਂਤ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁਖ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦੀਵੇ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦੀਪਵ੍ਰਤਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਵਾਂ ਹਿ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕੁਰ੍ਵਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਡੀ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਰਾਜ੍ਯਾਦਿਸਂਪਦਃ । ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਸ੍ਮृਤਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਧਿਮਂਤ੍ਰਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਂ ਪੁਂਭਿਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਰਾਜਾ ਚਕ੍ਰੇ ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਦੇਵਰ੍षੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਰਸ਼ੀ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਪਵ੍ਰਤਂ ਤੁ ਤੌ । ਅਵਾਪਤੁਃ ਪਰਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਦੇਵਦਾਨਵਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਦੀਵਾ ਵਰਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਜੋ ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਦੀਪਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਨਰਾ ਭੁਵਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਸ ਦੀਵੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।