ਮਾਸਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨਰੈਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਦੀਪਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚਰਿਤੇਨ ਚ
ਮਾਸਿਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਲਾਨਾ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਪਾਲਣ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਵ੍ਰਤੈਰ੍ਯਥਾਸਂਖ੍ਯੈਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋਗਵ੍ਰਤੈਸ੍ਤਥਾ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪੇ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੇ ਕृਤੇ
ਅਣਗਿਣਤ ਦਾਨ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਲਾਨਾ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨਾਨਿ ਗृਹਾਦੀਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਦੀਪਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਘਰ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਃ ਕਾਂਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪਦੋ ਧਨਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਦੀਪਦੋ ਜ੍ਞਾਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪਦਃ ਪਰਮਂ ਸੁਖਮ੍
ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚਮਕ, ਅਖੁੱਟ ਧਨ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਦਾਨਾਚ੍ਚ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਾਮਤ੍ਯਂਤਨਿਰ੍ਮਲਾਮ੍ । ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਪਰਮਾਮृਦ੍ਧਿਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਸੀਮ ਵਿਦਿਆ, ਸਿਹਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦੀਪਦਃ ਸੁਭਗਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਿਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਲਭੇਤ੍
ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭਾਗਨ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤ, ਪਰਪੌਤ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਰਾਜ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਨਪਸ਼ੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛੂਦ੍ਰਃ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਨ, ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਧਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀ ਚਾਪਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਮਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ 6.30.
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨੈਵ ਯੁਵਤੀ ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਨ ਵਿਯੋਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੀਪਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਜਵਾਨ ਔਰਤ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਯਂਤੇ ਦੀਪਦਾਨਤਃ । ਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ਭੀਤੋ ਬਦ੍ਧੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਬਂਧਨਾਤ੍
ਦੀਵਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਾ ਤੰਗੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬਿਮਾਰੀ। ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਦੀਪਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਃ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਦੇਹੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਯਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੀਪ-ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ।
ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣਾਨਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਚਰਿਤਾਨਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇਨ ਸਾਂਵਤ੍ਸਰੋ ਦੀਪੋ ਬੋਧਿਤਃ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੋ ਹਰੇਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਲਾਨਾ ਦੀਵਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਚ੍ਛਰ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਸਦਾ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਨ੍ਮਨਃ ਫਲਮ੍ । ਯੈਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੀਪਃਸਾਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕृਤਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀਵਾ ਜਗਾਇਆ। ਇਹੋ ਜਨਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਮਾਈ ਹੈ।
ਯੇऽਪਿ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਯਂਤੀਹ ਦੀਪਵਰ੍ਤਿਵਿਲੋਕਨਾਃ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੀਵੇ ਦੀ ਵੱਟ ਸੱਜਦੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੋ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯੇਨ ਤੈਲਂ ਚ ਵਰ੍ਤਿਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦੀਪਕੇ । ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਯਂਤਿ ਸਤਤਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵੇ ਲਈ ਤੇਲ ਤੇ ਵੱਟ ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਦੀਪਕਂ ਸ਼ਾਂਤਿਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤੁਮ੍ । ਕਥਯਤ੍ਯਨ੍ਯਲੋਕਾਨਾਂ ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਫਲਭਾਗਿਨਃ
ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਚੈਨ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਫਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤੋਕਂ ਸ੍ਤੋਕਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਤੈਲਂ ਦੀਪਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ । ਕਰੋਤਿ ਦੀਪਕਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤੇਨਾਪਿ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੀਵੇ ਲਈ ਤੇਲ ਮੰਗਦਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਪੁੰਨ ਕਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਧਮੋ ਨਰਃ । ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਲਈ ਜਗਦਾ ਹੋਇਆ ਦੀਵਾ ਵੇਖ ਲਏ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਲਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੀਪਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲਨੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਰਮ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਤ੍ਰੋਵਾਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਪਿਲੋ ਨਾਮ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇਕ ਥਾਂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ ਸਿੱਧਾਸ਼ਰਮ। ਉੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲ ਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਰਤੋ ਦਰਿਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੋਃਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਕੁਰੁਤੇ ਕੁਟੁਂਬ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗਰੀਬ ਸੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਭਿਖ ਮੰਗ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤੋਪਵਾਸਨਿਯਮੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਮਾਰਾਧਯਤ੍ਯਸੌ । ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਦੀਪਂ ਬੋਧਯਤੇ ਸਦਾ
ਉਹ ਵਰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਤ੍ਤੈਲਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਪੂਜ੍ਯ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਦੀਪਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਪਰਯਾ ਬੋਧਯੇਦ੍ਧਰਿਤੁष੍ਟਯੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਤੇਲ ਲੈ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਪਿਲਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਾਰ੍ਜਾਰਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮੂषਕਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਪਿਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਬਿੱਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਤਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮੂषਕਾਨਾਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਰਾਯਣਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਬਿੱਲੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਭੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਬਹਵਸ੍ਤੇਨ ਮੂषਕਾ ਦ੍ਵਿਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਯੇ ਯੇ ਤੈਲਾਰ੍ਥਮਾਯਾਂਤਿ ਵਰ੍ਤ੍ਯਪਾਹਰਣਾਯ ਚ
ਉਸ ਬਿੱਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਚੂਹੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖਾ ਲਏ, ਜੋ ਤੇਲ ਲੈਣ ਜਾਂ ਵੱਟ ਚੁੱਕਣ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਮੂषਕਾਨ੍ਧ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਹ ਬਿੱਲੀ, ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਚੂਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ ਕਪਿਲੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਸੋਪਵਾਸਃ ਸਪਤ੍ਨੀਕਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਕਪਿਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੁਤਿਨृਤ੍ਯਪਰਾਯਣਃ । ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਮੋਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਜਨ ਤੇ ਨੱਚਣ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਂਦ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।