ਨਿਂਦਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਰੁष੍ਟੋਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਹਸਾऽਭਵਤ੍
ਜੇਹੜੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤਨਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਂਚਤਃ । ਕੇਸ਼ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕृਤ੍
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ ਮੰਜੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਕਲਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗਰਤੋऽਭਵਤ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭੁਂਜਤੋऽਪਿ ਫਲਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਭੋਗ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਪੂਜਾਕृਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਨ ਜਾਨੇ ਕਿਂ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਸਮਾਸੇਨ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਸਤ੍ਤਮ ਜੈਮਿਨੇ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੈਮੀਨੀ।
ਸਕृਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰੇਃ ਪੂਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍। ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਲੋਕੇ ਪੂਜਾ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਿਰਲੀ।
ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਭਕਤੀ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਾਬ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਪ੍ਰਪੂਰ੍ਣਂ ਤਰ੍ਤੁਂ ਵਾਂਛਾ ਯਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤੇਸ੍ਤਿ ਪੁਂਸਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਰ੍ਯਃ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸੋऽਖਿਲਾਨਾਮ੍
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਃ ਫਲਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਜੈਮਿਨਿਸ੍ਤਤਃ । ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਫਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੈਮੀਨੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ- ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਤੁਲਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜੈਮੀਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਦੈਵਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁਲਸੀ ਭਗਵਤ੍ਯਸੌ । ਸਂਸੇਵ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਪ੍ਰ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂਲਸੀ ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਤਾਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਸਵਰਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਤੂਲਸੀ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰੈਕਸ੍ਤੁਲਸੀਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਪਿ ਚ ਸਤ੍ਤਮ । ਤਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਇਕ ਤੂਲਸੀ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਉੱਤਮ, ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੇਸ਼ਵਃ ਪਤ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪਤ੍ਰਾਗ੍ਰੇ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਪਤ੍ਰਵृਂਤੇ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਹਿ
ਕੇਸ਼ਵਾ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪੱਤੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚੈਵ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚਂਡਿਕਾ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਦੇਵਪਤ੍ਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਰੇषੁ ਵਂਸਤਿ ਚ
ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਗਾਇਤਰੀ, ਚੰਡਿਕਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿ ਸ਼ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਨੈਰृਤਿਰ੍ਵਰੁਣਸ੍ਤਥਾ । ਪਵਨਸ਼੍ਚ ਕੁਬਰੇਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਛਾਖਾਯਾਂ ਵਸਂਤ੍ਯਮੀ
ਇੰਦਰ, ਅੱਗ, ਯਮ, ਨੈਰਿਤ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਤੂਲਸੀ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਦਿ ਗ੍ਰਹਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਵਸਵੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਯੋऽਖਿਲਾਃ
ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ, ਵਸੁ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਧ੍ਯੇषੁ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭੂਤਲੇ । ਤੁਲਸੀਦਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵੈ
ਕੋਟੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਂ ਸੇਵਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੇਵਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਛਿਨ੍ਦਂਤਿ ਤृਣਜਾਲਾਨਿ ਤੁਲਸੀਮੂਲਜਾਨਿ ਯੇ । ਤਦ੍ਦੇਹਸ੍ਥਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧਰਿਃ
ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਘਾਹ ਕੱਟਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸੁਗਂਧੈਃ ਸ਼ੀਤਲੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਤੁਲਸੀਸੇਚਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗਰਮੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਤਪਂ ਵਾ ਛਤ੍ਰਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯੈ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ । ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਨਿਦਾਘੇषੁ ਸ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਜੋ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੀ ਚਾਨਣ ਜਾਂ ਛਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇऽਕ੍ਸ਼ਤਧਾਰਾਭਿਰਦ੍ਭਿਰ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਜਨਃ । ਸਿਂਚਯੇਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਵੈਸਾਖ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸृਤੋਦਕਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤੁਲਸੀਂ ਯਸ੍ਯ ਸੇਚਯੇਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਤੁਲਸੀਂ ਦੁਗ੍ਧੈਃ ਸੇਚਯੇਦ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਭਵਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ
ਕਦੇ ਵੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਸਿੰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਟੱਲ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ।
ਗੋਮਯੈਸ੍ਤੁਲਸੀਮੂਲਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮ੍ । ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਗੋ-ਮਯ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸੁਣ।
ਰਜਾਂਸਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਵਂਤਿ ਦੂਰੀਭੂਤਾਨਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮੋਦਤੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ
ਜਿੰਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਕਣ ਉਥੋਂ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦੀਪਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਂਧ੍ਯਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਤਲੇ । ਸ ਯਾਤਿ ਮਂਦਿਰਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕੁਲਕੋਟਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਤੂਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਦੀਵਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕਈ ਪੀੜੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਃ ਖਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਭ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਦਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਕੁੱਤੇ, ਗਧੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੇਸ਼ਵਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸ੍ਯਾਰੋਪਣਂ ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ । ਸ ਮृਤਃ ਪਰਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੂਲਸੀ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤੁਲਸੀਂ ਪਸ਼੍ਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਯੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯੈਵ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਤੂਲਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।