ਤਥੈਵਾਸ੍ਯ ਕृਤਾ ਪੂਜਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਤੁ । ਮੇਨੇऽਹਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣੌ ਵਿਮਾਨਂ ਵਰਸਤ੍ਤਮੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨਿਆ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰੁषੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਧਰਮ? ਜਦ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੇਦृਕ੍ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਮੇਤੌ ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਫਲਂ ਦਿਵ੍ਯਮਵਾਪਤੁਃ
ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ? ਦੱਸੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਕਰ੍ਮਾਨਯੋਃ ਕृਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਹਮਿਹਾਯਾਤੌ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਸੁਣੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਵੈਦਿਸ਼ਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲੋ ਧਰਾਪਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਗਰੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਧਰਾਪਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ੍ਵਗਣਂ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਮਦृਤੇਨ ਪਰਾ ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰ੍ਯਨ੍ਮੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਿਆ।"
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਂਬੁਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਜਂਬੁਕੋ ਮੇਦਿਨੀਤਲਮ੍
"ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਿੱਦੜ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਂਗਾ।" ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿੱਦੜ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵੇਤਸੀ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਸ਼ਾਪਾਂਤੋ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ
ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੇਤਸੀ ਤੇ ਵੇਤ੍ਰਾਵਤੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਤ੍ਰ ਚਾਨਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋऽਤ੍ਯਜਤ੍ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰਾਪਾਲੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਂਸ੍ਤਤੋऽਤ੍ਯਜਤ੍
ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਧਰਾਪਾਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੇ ਨਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾ ਸਨ੍ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲਾਇਆ।
ਸ਼ੁਭਮਾਯਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸਦਾ ਜਨੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦੀਨਾਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਕਦਂਬਕਮ੍
ਉਸ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਜ੍ਞਂ ਵਾਚਕਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਚਾਪਿ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਤਤਸ੍ਤਮਾਹ ਰਾਜਾਸੌ ਵਾਚਕਂ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਵੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਵਾਚਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਤਦਾਯਤਨਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਾਰਿਤਂ ਚ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ । ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮਂ ਕਦਂਬਕਮ੍
"ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਰ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।"
ਤਿष੍ਠਤੀਹ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕੁਰੁ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਯਾਵਤ੍ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਗृਹ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਤ੍ਵਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
"ਇੱਥੇ ਰਹਿ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹ। ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੋਜ਼ੀ ਲੈ।"
ਸ੍ਵਰ੍ਣਨਿष੍ਕਸ਼ਤਂ ਚਾਤ੍ਰ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਤਥਾਪਰਮ੍ । ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਥ ਮਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
"ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ। ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਵੀ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਏਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਵਰ੍षਸਂਗਤਮਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਥਾ ਚ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਰਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਸਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।
ਅਥਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਚ੍ਚਾਯਂ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ । ਮਯਾ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਮਾਨਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਂ ਦਿਵਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਕਾਲ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਿਮਾਨ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇषਾ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਃ ਪੁਣ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪਾਦ੍ਮਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹੀ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਪੁੰਨ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਦਮ ਸੁਣ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਂਧਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੈਸ੍ਤੁ ਨ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਤਥਾ । ਦੇਵਾਨਾਮਿਹ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰਾਣਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਯਥਾ
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਤ੍ਨਾਦਿਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਨਗਰਾਣਾਂ ਚ ਦਾਨਾਤ੍ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਭਵੇਨ੍ਨਹਿ
ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਹੋਰ ਵਸਤਾਂ, ਕਪੜੇ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ-ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵੀ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਯਥਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਰ੍ਵਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਹੋ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਥਾ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੇ ਮਹਾਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸਾਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਕਾਮਿਕੇ । ਕਨ੍ਯਾਦਾਨੇ ਮਹਾਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਮ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੇਣ ਦੀ ਰਸਮ 'ਚ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੋਵੇ।
ਨ ਤਥਾ ਰੋਚਤੇ ਸਾ ਚ ਯਥਾ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਾਤ੍ । ਅਥ ਕਿਂ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਮਮ
ਪਰ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਐਨੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮृਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਗੁਹ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਯਸ਼੍ਚਾਯਮਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਇਹਾਯਾਤੋ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਹੋਰ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ।
ਸਂਗਤ੍ਯਾਨੁਗਤਸ਼੍ਚਾਯਂ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਰਵਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਰਭੂਦਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਚਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏष ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦਦੌ ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮਾषਕਮ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਵਾਚਕ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਸ਼ਾ ਦਿਤਾ।
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਕਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਲੋਭਾਵਿष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ । ਪਾਤ੍ਰਦਾਨਾਤ੍ਫਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਜਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਫਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਿਆ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਆਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਹੁਣ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।