ਮਹੀਂ ਦਦਾਤਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਟਾਂ ਫਲਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਵੈ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਪਜਾਊ, ਜੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦਸ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੇਨ ਚ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਯਾਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਥ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਗ ਜਾਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—
ਬਲਿਭਿਃ ਪੁष੍ਪਪੂਜਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨੈਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮਪੁਸ੍ਤਕਮ੍
ਨਾ ਹੀ ਬਲਿ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਸਤਕ ਪਾਠ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੁਰਗਾ, ਸ਼ਿਵ, ਗਣੇਸ਼ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਸਃ
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਾਗ੍ਰੇ ਯੋ ਜਯਂ ਪਠੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਜਯਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੇਣ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚੇਦਂ ਮਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਨੁਨਾ
ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ- ਗਤੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਖਾਸਨੇ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਖੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਾਂਚਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤਵੇਦਿਨਾ
ਉਥੇ ਬੈਠਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦਿੱਸਿਆ—ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌਕਠਾ ਬੈਲੂਰੀ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਆਗਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਤ੍ਰ ਆਸਨਾਦ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਪੂਜਿਤੋऽਰ੍ਘੇਣ ਵੈ ਤਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਜੀ ਆਪ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਧਰ੍ਮ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ । ਸਮੀਪੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਸੁਆਗਤਯੋਗ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਸ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ।
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਹਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ?
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਜਾਤਂ ਕृਤਾ ਹਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤੁ । ਯਦਸ੍ਯ ਭਵਤਾ ਪੂਜਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮਨਂਤਰਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?
ਤਥੈਵਾਸ੍ਯ ਕृਤਾ ਪੂਜਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਤੁ । ਮੇਨੇऽਹਂ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਣੌ ਵਿਮਾਨਂ ਵਰਸਤ੍ਤਮੌ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਨਿਆ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਮਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਜਾਂ ਕੁਰੁषੇ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਧਰਮ? ਜਦ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯੇਦृਕ੍ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਮੇਤੌ ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਫਲਂ ਦਿਵ੍ਯਮਵਾਪਤੁਃ
ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ? ਦੱਸੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਕਰ੍ਮਾਨਯੋਃ ਕृਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਹਮਿਹਾਯਾਤੌ ਤਚ੍ਛृਣੁष੍ਵ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਸੁਣੋ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਜਿਹੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ।
ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ- ਵੈਦਿਸ਼ਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲੋ ਧਰਾਪਾਲ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਗਰੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਧਰਾਪਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਰਿਹਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਪੁਰਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਸ੍ਵਗਣਂ ਕ੍ਰੁਧਾ । ਮਦृਤੇਨ ਪਰਾ ਨਾਰੀ ਭਰ੍ਤ੍ਤੁਰ੍ਯਨ੍ਮੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਿਆ।"
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਂਬੁਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਜਂਬੁਕੋ ਮੇਦਿਨੀਤਲਮ੍
"ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਗਿੱਦੜ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਂਗਾ।" ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਗਿੱਦੜ ਬਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵੇਤਸੀ ਵੇਤ੍ਰਵਤ੍ਯੋਸ੍ਤੁ ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ । ਸ਼ਾਪਾਂਤੋ ਭਵਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਗਿਰਿਕਨ੍ਯਯਾ
ਪਹਾੜੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੇਤਸੀ ਤੇ ਵੇਤ੍ਰਾਵਤੀ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਸ਼ਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਤਤ੍ਰ ਚਾਨਸ਼ਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋऽਤ੍ਯਜਤ੍ । ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਵਪੁਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰਾਪਾਲੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਂਸ੍ਤਤੋऽਤ੍ਯਜਤ੍
ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਧਰਾਪਾਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।