ਤਪਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਾ ਸੁਰਾਃ । ਤਪਸਾ ਪਾਲਯਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਹਨ੍ਯਹਨਿ ਵृਤ੍ਤਿਦਾਃ
ਤਪ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਚਲਾਇਆ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਾਚਂਦ੍ਰਮਸੌ ਦੇਵੌ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੇ ਰਤੌ । ਤਪਸੈਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ
ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਨ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਵੀ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਤਪਸਾਭ੍ਯੇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਤਪਸ੍ਤਪਤਿ ਯੋऽਰਣ੍ਯੇ ਵਨਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਤਪ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਧੀਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮੇਵਾਦੌ ਸਮਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਪਸਾ ਮੁਨੇ । ਸ਼੍ਰੁਤੇਰਧ੍ਯਾਪਨਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਹੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਹੜਾ ਦੋਜਾਤੀ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਤਦਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਜਪ੍ਯਾਚ੍ਚ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਜਗਦ੍ਯਥਾ ਨਿਰਾਲੋਕਂ ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਉਹ ਪੁੰਨ, ਜਦ ਪਾਠ ਤੇ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਗੁਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਦੁਨੀਆਂ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹਨੇਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।
ਵਿਨਾ ਤਥਾ ਪੁਰਾਣਂ ਹਿ ਧ੍ਯੇਯਮਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ । ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋ ਧਾਰਯਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—
ਸਂਬੋਧਯਤਿ ਲੋਕਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਜ੍ਯਤਮੋ ਗੁਰੁਃ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਪਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਪਾਤ੍ਰਂ ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਦਬ ਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਤਰ ਹੈ।
ਪਤਨਾਤ੍ਤ੍ਰਾਯਤੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਤ੍ਰਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਧਨਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਵਾ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਾਤਰ ਕਹਿੜਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ—
ਯੇ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਸੁਪਾਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਚ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਗਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਿषੀਰ੍ਵਾਪਿ ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਨਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਗੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ, ਮਹਿਲਾਂ, ਹਾਥੀ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਵੀ—
ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਮੁਖ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ 6.27.
ਜੋ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਫਲ ਸੁਣ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਅਟੱਲ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀਂ ਦਦਾਤਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਕृष੍ਟਾਂ ਫਲਵਤੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ ਤਾਰਯਤਿ ਵੈ ਵਂਸ਼ਾਨ੍ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਐਸੇ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਉਪਜਾਊ, ਜੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦਸ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੇਨ ਚ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਨ ਯਜ੍ਞੈਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਾਯਾਂਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣਕੈਰਪਿ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰਥ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਗ ਜਾਂ ਹਵਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—
ਬਲਿਭਿਃ ਪੁष੍ਪਪੂਜਾਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨੈਃ । ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨੇ ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਰਯੇਦ੍ਧਰ੍ਮਪੁਸ੍ਤਕਮ੍
ਨਾ ਹੀ ਬਲਿ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਸਤਕ ਪਾਠ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਪੁਸਤਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਯ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੁਰਗਾ, ਸ਼ਿਵ, ਗਣੇਸ਼ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਭਿਨਤ੍ਤਿ ਸਃ
ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਪਾਠ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਭੂਤਲੇ
ਸੂਰਜ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਯੁਗ ਰਹਿ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਾਗ੍ਰੇ ਯੋ ਜਯਂ ਪਠੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਜਯਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੋਰਾਯਤਨੇ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਕਰਂ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੇਣ ਚ ਲੋਕਾਨਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਚੇਦਂ ਮਮਾਖ੍ਯਾਨਂ ਦੇਵਰ੍षੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਨੁਨਾ
ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰ ਉਵਾਚ- ਗਤੋऽਹਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਸ਼੍ਰੁਤਿਭਿਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇਨੋਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸੁਖਾਸਨੇ
ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਖੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੈਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਯਾ ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਾਂਚਨੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵੈਡੂਰ੍ਯਕृਤਵੇਦਿਨਾ
ਉਥੇ ਬੈਠਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦਿੱਸਿਆ—ਸੋਨੇ ਦਾ ਵਿਮਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਚੌਕਠਾ ਬੈਲੂਰੀ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਵਿਚਿਤ੍ਰੇਣ ਕਿਂਕਿਣੀਜਾਲਸ਼ੋਭਿਨਾ । ਆਗਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਤਤ੍ਰ ਆਸਨਾਦ੍ਦੇਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਵਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਛੋਟੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਸਂਭ੍ਰਮਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਭੁਃ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣੌ ਪੂਜਿਤੋऽਰ੍ਘੇਣ ਵੈ ਤਤਃ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਜੀ ਆਪ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਂ ਧਰ੍ਮ ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨ੍ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ । ਸਮੀਪੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਕਿਂਚਿਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਸੁਆਗਤਯੋਗ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਚ ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਆਖਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਆਗਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਧਰ੍ਮਰਾਟ੍ । ਸ ਪੂਜਿਤੋ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤੇਨ ਚ
ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮਰਾਜ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨ 'ਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ।
ਸਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਿਮਨੇਨ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵਾਨ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪ ਪੁੱਛਿਆ—ਇਹਨੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇੰਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ?
ਅਤ੍ਰ ਮੇ ਕੌਤੁਕਂ ਜਾਤਂ ਕृਤਾ ਹਿ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤੁ । ਯਦਸ੍ਯ ਭਵਤਾ ਪੂਜਾ ਸਵਿਸ੍ਮਯਮਨਂਤਰਮ੍
ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਚਾਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?