ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪਾਨੀਯਦਾਨਂ ਪਰਮਂ ਦਾਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਕੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਾਨਿ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੂਏਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਬਣਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਾਪਂ ਸਂਹਰਂਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਮਣਃ । ਕੂਪਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਪਾਨੀਯਾਃ ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਹੜੇ ਕੂਏਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੱਧੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਤਾਰਯਤੇ ਵਂਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਖਾਤ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਗਾਵਃ ਪਿਬਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧਵਸ਼੍ਚ ਨਰਾਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਖਾਂਦਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੋਦਿਆਂ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯਂ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਾਰਦ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਚ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਡਾਗਾਨਾਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਨਾਂ ਯੇ ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤੋ ਯਸ੍ਤਡਾਗਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਿਤ੍ਰਸਦਨਂ ਮਿਤ੍ਰਮੈਤ੍ਰੀਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਿਸਂਜਨਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਡਾਗਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਘਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਯ ਫਲਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਡਾਗਂ ਸੁਕृਤਂ ਦੇਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਡਾਗਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਤਡਾਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਿਸ਼ਂਤਿ ਸ਼੍ਰੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਲਾਬ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਤਲਾਬ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਮਨੁष੍ਯਾਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਨਾਗ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯਂਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਤਰ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ — ਇਹ ਸਭ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਾऋਤੌ ਤਡਾਗੇ ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਮੀਂਹਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਹੇਮਂਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਚੈਵ ਸਲਿਲਂ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਤਲ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਸ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਸਂਤੇऽਪਿ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਲਿਲਂ ਤਿष੍ਠਤੇ ਯਦਿ । ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਵਸੰਤ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਤੇषਾਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇ ਚ ਗੁਣਾਞ੍ਛृਣੁ । ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੌ ਚੋਭੌ ਪਿਤृਵਂਸ਼ੌ ਮਹਾऋषੇ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ; ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਯੇਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਰੋਪੀ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤੁ ਰੋਪਯੇਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਪਾਦਪਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਰਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋऽਪਿ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਪਿਤॄਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਛਾਯਯਾ ਚਾਤਿਥੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਂਤਿ ਮਹੀਰੁਹਾਃ । ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ
ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਕਿੰਨਰ, ਉਰਗ, ਰਾਖਸ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ।
ਤਥਾ ऋषਿਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯਂਤਿ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਫਲਵਂਤਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹਲੋਕੇ ਪਰੇ ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਤਡਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਰੋਪਾਸ਼੍ਚ ਇष੍ਟਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਲਾਬ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਤ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਹੀਯਂਤੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਤਪਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਚ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।
ਤਪੋ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਤਥਾ ਦੇਵਰ੍षਿਪੂਜਨਮ੍ । ਆਦ੍ਯੋ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚ ਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤਪ, ਯਜਨਾ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਮੂਲ ਨਿਯਮ ਤੇ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੱਚ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾ ਦਾਨਂ ਮਂਤ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਮੋਙ੍ਕਾਰਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਸੱਚ ਹੀ ਯਜਨਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਹੈ, ਮੰਤਰ ਹੈ, ਸਰਸਵਤੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਤੇ ਓਂਕਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਚ ਹੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਾਯੁਰਭ੍ਯੇਤਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਤੇ ਰਵਿਃ । ਸਤ੍ਯੇਨ ਚਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵੀ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੂਜਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਨਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਦਤੇ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ—ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤੁਲਯਾ ਧृਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤੋਲਣ ਉੱਤੇ—ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਯਂਤੇ ਪਿਤਰੋ ऋषਯਸ੍ਤਥਾ । ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਃ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਰਜਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਮਾਹੁਃ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਮੁਨਯਃ ਸਤ੍ਯਨਿਰਤਾਃ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸੱਚ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਰਤਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਤੋ ਗਤਾਃ । ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਘੁष੍ਟੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਪਰਿਤੋ ਵृਤਾਃ
ਜੋ ਪੂਰਨ ਜੀਵ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਚ ਸਦਾ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍ । ਅਗਾਧੇ ਵਿਪੁਲੇ ਸਿਦ੍ਧੇ ਸਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ੁਚੌ ਹृਦਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਹੀ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਡੂੰਘੇ, ਵੱਡੇ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ—
ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਮਨਸਾ ਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਵਾ ਪਰਾਰ੍ਥੇ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਵਾਪਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਅਨृਤਂ ਯੇ ਨ ਭਾषਂਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਇਸ਼ਨਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।