ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਾਨਮਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਅਨ੍ਨਦਾਨਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਚਾਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੋਵਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ।
ਨ ਪृਚ੍ਛੇਦ੍ਗੋਤ੍ਰਚਰਣਂ ਨ ਚ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮੇਵ ਚ । ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ
ਮੰਗਣ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਉਸਦਾ ਗੋਤ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਜਾਂ ਪਾਠ ਬਾਰੇ ਨਾ ਪੁੱਛੋ। ਉਸਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿਓ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਨਦਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਸਂਭਵਂਤੀਹ ਲੋਕੇ ਚ ਹਰ੍षਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ
ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਨਦਾਨੇਨ ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸ਼ृਣੁष੍ਵਮਹਾਮੁਨੇ । ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਦਿਵਿ ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਸੁਣੋ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਨਾਸਂਸ੍ਥਾਨਰੂਪਾਣਿ ਨਾਨਾਕਾਮਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਚ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭੁਵਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਹੇਮਵਾਪ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਘੋषਵਂਤਿ ਚ ਯਾਨਾਨਿ ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਤਲਾਵਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਭੋਜ੍ਯਮਯਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸ੍ਰਵਂਤ੍ਯਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤਥੈਵਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਘਿਉਂ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੀ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਵਰ੍ਣਾਭਾਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਨਕੋਜ੍ਵਲਾਃ । ਤਦਨ੍ਨਂ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਥੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਟਾਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣਨ।
ਏਤੇ ਲੋਕਾਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਮਨ੍ਨਦਾਨਂ ਮਹਤ੍ਫਲਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨਵੈਰ੍ਭੁਵਿ
ਇਹ ਲੋਕ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਉਤ੍ਤਰਖਣ੍ਡੇ ਉਮਾਪਤਿਨਾਰਦਸਂਵਾਦੇ ਅਨ੍ਨਦਾਨਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਨਾਮ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਉਮਾਪਤੀ ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਛੱਬੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪਾਨੀਯਦਾਨਂ ਪਰਮਂ ਦਾਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਕੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਤਡਾਗਾਨਿ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਾਣੀ ਦੇਣਾ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੂਏਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਬਣਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਾਪਂ ਸਂਹਰਂਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿਕਰ੍ਮਣਃ । ਕੂਪਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਪਾਨੀਯਾਃ ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜਿਹੜੇ ਕੂਏਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਅੱਧੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਚ ਤਾਰਯਤੇ ਵਂਸ਼ਂ ਯਸ੍ਯ ਖਾਤ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਗਾਵਃ ਪਿਬਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧਵਸ਼੍ਚ ਨਰਾਃ ਸਦਾ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਖਾਂਦਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਖੋਦਿਆਂ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਦਾਘਕਾਲੇ ਪਾਨੀਯਂ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਾਰਦ । ਦੁਰ੍ਗੇ ਵਿषਮਕृਚ੍ਛ੍ਰੇ ਚ ਨ ਕਦਾਚਿਦਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤਡਾਗਾਨਾਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕृਤਾਨਾਂ ਯੇ ਗੁਣਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜਿਤੋ ਯਸ੍ਤਡਾਗਵਾਨ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਤਲਾਬਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਿਤ੍ਰਸਦਨਂ ਮਿਤ੍ਰਮੈਤ੍ਰੀਵਿਵਰ੍ਦ੍ਧਨਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਿਸਂਜਨਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਡਾਗਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਲਾਬ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਘਰ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਕਾਮਸ੍ਯ ਫਲਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ । ਤਡਾਗਂ ਸੁਕृਤਂ ਦੇਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਡਾਗਸ੍ਯੋਪਲਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ । ਤਡਾਗਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਿਸ਼ਂਤਿ ਸ਼੍ਰੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤਲਾਬ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਤਲਾਬ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਮਨੁष੍ਯਾਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਨਾਗ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ । ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯਂਤਿ ਜਲਾਸ਼ਯਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਤਰ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ — ਇਹ ਸਭ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਰ੍षਾऋਤੌ ਤਡਾਗੇ ਤੁ ਸਲਿਲਂ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਮੀਂਹਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਹੇਮਂਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਚੈਵ ਸਲਿਲਂ ਯਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਹੇਮੰਤ ਤੇ ਸ਼ੀਤਲ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਿਸ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਸਂਤੇऽਪਿ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਲਿਲਂ ਤਿष੍ਠਤੇ ਯਦਿ । ਅਤਿਰਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਵਸੰਤ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੇ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਥੈਤੇषਾਂ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰੋਪਣੇ ਚ ਗੁਣਾਞ੍ਛृਣੁ । ਅਤੀਤਾਨਾਗਤੌ ਚੋਭੌ ਪਿਤृਵਂਸ਼ੌ ਮਹਾऋषੇ
ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣ; ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਰਯੇਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਰੋਪੀ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤੁ ਰੋਪਯੇਤ੍ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾ ਭਵਂਤ੍ਯੇਤੇ ਪਾਦਪਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਰੱਖਤ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੋਤਰੇ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪਰਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸੋऽਪਿ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਪਿਤॄਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ।
ਛਾਯਯਾ ਚਾਤਿਥੀਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਂਤਿ ਮਹੀਰੁਹਾਃ । ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਮਾਨਵਾਃ
ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਾਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਕਿੰਨਰ, ਉਰਗ, ਰਾਖਸ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ।
ਤਥਾ ऋषਿਗਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਸ਼੍ਰਯਂਤਿ ਮਹੀਰੁਹਾਨ੍ । ਪੁष੍ਪਿਤਾਃ ਫਲਵਂਤਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਦਰੱਖਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਹਲੋਕੇ ਪਰੇ ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਤਡਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਰੋਪਾਸ਼੍ਚ ਇष੍ਟਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਲਾਬ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਤ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ਨਹੀਯਂਤੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਤਪਃ
ਇਹ ਲੋਕ ਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ; ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਤ੍ਯਂ ਦੇਵੇषੁ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਜਨ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸੱਚ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹੈ।