ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਬੀਜਪੂਰਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦਾਡਿਮੇਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਬੀਜਪੂਰ ਨਾਲ; ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਰੀਬੀ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਦਾਣੇ ਨਾਲ।
ਸਪ੍ਤਧਾਨ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਂਸ਼ਪਾਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ । ਫਲਸਪ੍ਤਕਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪਤ੍ਰਂ ਪੂਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨਾਜ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫਲ, ਤੇ ਪੱਤੇ ਪੂਗ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਵਿਪੇਂਦ੍ਰ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ
ਇਹ ਸਭ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਭੇਟ ਕਰੋ; ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣੋ।
ਤੁਲਸੀਸਹਿਤੋ ਦੇਵ ਸਦਾ ਸ਼ਂਖੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍ । ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵ ਨਮੋਸ੍ਤੁਤੇ
ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੰਖ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਅਰਘ ਕਬੂਲ ਕਰੋ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਰ੍ਘਮਂਤ੍ਰਃ । ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਹ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਵ੍ਰਤਸਂਪੂਰ੍ਤਿਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪੋषਿਤੋऽਹਂ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਮੇਵਸ਼ਰਣਂ ਮਮ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਉਪਵਾਸੀ ਹਾਂ, ਮੋਹ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ।
ਗृਹੀਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਰਤੇ ਦੇਵ ਯਦਪੂਰ੍ਣਂ ਕृਤਂ ਮਯਾ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ! ਮੈਂ ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਨਮਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਲਸ਼ਾਯਿਨੇ । ਇਦਂ ਵ੍ਰਤਂ ਮਯਾਚੀਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ
ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਜਲ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਇਹ ਵਰਤ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਤਿਮਿਰਧ੍ਵਂਸਿਨ੍ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਕੇਸ਼ਵ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਦृष੍ਟਿਪ੍ਰਦੋ ਭਵ
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ! ਇਸ ਵਰਤ ਦੇ ਸਦਕਾ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਬਖ਼ਸ਼।
ਤਤੋ ਜਾਗਰਣਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਗੀਤਪੁਸ੍ਤਕਵਾਚਨਮ੍ । ਨਾਦ ਨृਤ੍ਯਕਲਾਭਿਜ੍ਞੈਃ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨੈਃ ਸੁਭੋਭਨੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਪੜ੍ਹਣੀਆਂ, ਸੰਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਣੀਆਂ, ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਵਿਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਮੁਦਿਤੇ ਵਿਮਲੇ ਰਵੌ । ਨਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵੈष੍ਣਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਾਯਸੇਨ ਘृਤੇਨ ਚ । ਤਾਂਬੂਲਪੁष੍ਪਗਂਧਾਦਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੀਰ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਨ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਦੱਖਣਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਵੀਤਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦਤ੍ਵਾ ਮਾਲਾਂ ਚ ਚਂਦਨਮ੍ । ਦਾਂਪਤ੍ਯਤ੍ਰਿਤਯਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣ ਕੁਂਕੁਮੈਃ
ਜਨੇਊ, ਕੱਪੜੇ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਂਸ਼ਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਰੂਢੈਃ ਪਰਿਪੂਰਯੇਤ੍ । ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਫਲੈਃ
ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਂਸ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਅੰਕੁਰੇ ਹੋਏ ਅਨਾਜ, ਨਾਰੀਅਲ, ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਪਤ੍ਨੀਕਂ ਗੁਰੁਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰਿਧਾਪਯੇਤ੍ । ਵਿਭੂषਣਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਗਂਧਮਾਲ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਉਥੇ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਸ੍ਕਰਸਂਯੁਕ੍ਤਾਂ ਗਾਂ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂ ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਦੱਖਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇ ਨृਣਾਮ੍ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਸ ਲਭੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜੋ ਫਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ਮਨੋਰਮਾਨ੍ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਅਂਤੇ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਭੋਗ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਕਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਗੁਣਾਧਿਕੇਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਾਤੁਕਾਮੋऽਪਿ ਮਾਨਵਃ । ਕਾਨਿਕਾਨਿ ਚ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਥਾ ਵਦ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਦੇਵੇ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਲੋਕੇ ਤਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ । ਅਨ੍ਨਮੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਂਤਿ ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ! ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਸੁਣ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਨਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਅਨ੍ਨੇਨ ਸਦृਸ਼ਂ ਦਾਨਂ ਨ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ ਲੋਕ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਵਰਗਾ ਦਾਨ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਅੱਗੇ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਨੇਨ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ । ਅਨ੍ਨਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਣਾਹ੍ਯਨ੍ਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿੰਦ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਵਾਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਕੁਟੁਂਬਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾਪਿ ਆਤ੍ਮਨੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖਾਣ ਯੋਗ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਾਸੌ ਵਿਦਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਮਰ੍ਥਿਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯਾਰ੍ਤਰੂਪਾਯ ਪਾਰਲੌਕਿਕਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਨਾਰਦ! ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋੜ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮੀਯਭੂਤਿਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛੇਤ੍ਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਾਂਤਮਧ੍ਵਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਂਤਂ ਗृਹਸ੍ਥਂ ਗृਹਮਾਗਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਸਫ਼ਰ ਕਰਕੇ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਦਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸੁਸ਼ੀਲੋ ਵੀਤਮਤ੍ਸਰਃ । ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਚੇਹ ਚ ਯਤ੍ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੁੱਖਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਭਿਨਿਂਦੇਚ੍ਚ ਅਤਿਥਿਂ ਨ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਾਚ੍ਚ ਕਥਂਚਨ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੇऽਰ੍ਪਯੇਦਨ੍ਨਂ ਤਚ੍ਚ ਦਾਨਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਵੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਓ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਾਂਤਾਯਾਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਯ ਅਨ੍ਨਮਧ੍ਵਨਿ ਵਰ੍ਤਿਨੇ । ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਚ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਵਿਚ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ ਯਾਤਰੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਤਿਥੀਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਯੋ ਨਰਃ ਪ੍ਰੀਣਯੇਤਾਨ੍ਨੈਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਮਨਂਤਕਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਅਣੰਤ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਪਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦਨ੍ਨਮਰ੍ਥਿਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸ ਤੁ ਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮੰਗਣ ਆਏ ਨੂੰ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।