ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਚ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨੈਵੇਦਿਆ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੁੱਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਾਵਕੇਨਾਥ ਯੋ ਦੀਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਲਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹਰਿ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਤੇ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਢਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਜਾਤੇਨ ਚਂਦਨੇਨ ਕਲੌ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਤੇ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਂਕਲਿਪ੍ਤਾਂਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਪੂਜਾਸ਼ਤਦਿਨੈਕਾਹ੍ਨਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੇਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਮਂਦਿਰੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲੇਪ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਜਦ ਤਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਾष੍ਟਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਆਠ ਪ੍ਰਸਥ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਫਲ ਹੀ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪਿਂਡੇ ਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਦਲਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਤ੍ਰੇ ਪਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਿਕਾ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਮृਤ੍ਸ੍ਨੈਵ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਾਵਚ੍ਚਾਂਗੇ ਚ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਦੀਯ ਯਾਤੁ ਮਂਜਰ੍ਯਾ ਪੂਜਨਂ ਚ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੈਃ ਕृਤਾ ਪੂਜਾ ਯਾਵਚ੍ਚਂਦ੍ਰਦਿਵਾਕਰੌ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਰਹਿਣ ਤਕ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇऽਵਤਿष੍ਠੇਤ ਤੁਲਸੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਟਿਕਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਚ੍ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਪਾਤਕਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਯਾਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਨਾਰਦ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਦੀ ਵਾਟਿਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੁਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਕੇਵਲ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁष੍ਵੈਕਾਗ੍ਰਮਾਨਸਃ । ਨ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਥਿਤਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ—ਹੇ ਦੇਵਰਸ਼ੀ, ਸੁਣ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਗृਹੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਨੇ ਵਾ ਤੁਲਸੀ ਭਵੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚ ਵਸੇਦ੍ਧਰਿਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਘਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਗृਹੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨਾਯੋਗੋ ਬਂਧੁਸਂਭਵਃ । ਨ ਦੁਃਖਂ ਨ ਭਯਂ ਰੋਗਸ੍ਤੁਲਸੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਗਰੀਬੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ, ਡਰ ਜਾਂ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੁਲਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਸਂਨਿਧੌ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਰੋਪਣਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਤਲੇ
ਤੁਲਸੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਤੇषਾਂ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੁਲਸ੍ਯਾਰੋਪਣੇ ਕृਤੇ । ਉਤ੍ਪਾਦਾਨ੍ਦਾਰੁਣਾਨ੍ਰੋਗਾਨ੍ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਤੁਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹਂਤ ਸ਼ਾਂਤਿਕਰੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਤੁਲਸੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਭਾਰੀ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਤੁਲਸੀ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਸਾਂਤਿ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਗਂਧਮਾਘ੍ਰਾਯ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਾਰੁਤਃ । ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਚ ਤਾਃ ਪੂਤਾ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹਵਾ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਦੱਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗृਹੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤੁਲਸੀਮੂਲਮृਤ੍ਤਿਕਾ । ਸਰ੍ਵਦਾ ਤਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵੋ ਹਰਿਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹਰੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਤੁਲਸੀਵਨਜਾ ਛਾਯਾ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਦ੍ਦਿਵਜ । ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਿਤॄਣਾਂ ਦਤ੍ਤਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਛਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਮਂਜਰ੍ਯਾਂ ਵਸਤੇ ਰੁਦ੍ਰਃ ਤੁਲਸੀ ਤੇਨ ਪਾਵਨੀ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਫੁੱਲ 'ਤੇ ਰੁਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਲਸੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁਲਸੀਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਤੁ ਮਾਰ੍ਜਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਹृਤਂ ਨਰਕਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਤ੍ਰਗਲਿਤਂ ਤੋਯਂ ਯਃ ਸ਼ਿਰਸਾਵਹੇਤ੍ । ਗਂਗਾਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਤਧੇਨੁਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਰੋਪਯੇਤ੍ਤੁਲਸੀਂ ਯਦਿ । ਬੀਜਸਂਖ੍ਯਾ ਵਸੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਯੁਗਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਲਗਾਏ, ਤਾਂ ਹਰ ਇਕ ਬੀਜ ਦੇ ਲਾਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਉਮਯਾ ਤੁ ਪੁਰਾ ਦੇਵਿ ਸ਼ਂਕਰਾਰ੍ਥਂ ਹਿਮਾਲਯੇ । ਰੋਪਿਤਾਃ ਸ਼ਤਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਣਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਉਮਾ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੌ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਏ ਸਨ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਰ੍ਵਣ੍ਯਵਸਰੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰਾਵਣੇ ਚਾਥ ਰੋਪਯੇਤ੍ । ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਦਿਵਸੇ ਚੈਵ ਤੁਲਸੀ ਚਾਤਿਪੁਣ੍ਯਦਾ
ਜੋ ਕੋਈ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਮੌਕੇ, ਜਾਂ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਿਨ ਤੁਲਸੀ ਲਗਾਏ, ਉਹ ਤੁਲਸੀ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਂ ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰ ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਕਰਾਮੂਰ੍ਤਿਃ ਕृष੍ਣਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਦਦਾਤਿ ਚ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਸਂਨਿਹਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਾਧਿਕਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹਰੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਚ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਯ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ—ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਮਯੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਬਣੀ ਅੰਗੂਠੀ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।