ਪਂਥਾਨਂ ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਦੁਸ੍ਤਰਮਿਮਂ ਦੂਰਾਦਵੀਯਸ੍ਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਰਕ੍ਸ਼ੁਕਂਟਕਫਣਿਪ੍ਰਤ੍ਯਾਰ੍ਥਿਭਿਃ ਸਂਕੁਲਮ੍ । ਆਗਤ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਵ੍ਯਯਂ ਕृਪਣਵਾਗ੍ਯਾਚੇਜ੍ਜਨਃ । ਕਰ੍ਪਰੀਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਰਿਗਦਾਧਰ ਪ੍ਰਤਿਦਿਨਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਤ੍ਕਂਠਤੇ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਰਸਤਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਖਤਰੇ—ਸ਼ੇਰ, ਚੋਰ, ਕੰਡੇ, ਸੱਪ—ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਹਿਲਾ ਖਰਚਾ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾੜੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਕਰਪਰਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਗਦਾਧਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਲਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨ੍ਨਿਜਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਚ ਗਯਾਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੇਨ ਵੈ ਦੇਵਤਾਃ ਪ੍ਰੀਣਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਨੀਹਵਤ੍ਕਥਮਿਹੌਦਾਸੀਨ੍ਯਮਾਲਂਬਸੇ । ਕਿਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਨਿਰ੍ਦਯਤ੍ਵਮਧੁਨਾ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵਂ ਕਲੇਃ ਕਿਂ ਵਾ ਸਤ੍ਵਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਂ ਨृषੁ ਚਿਰਂ ਕਿਂ ਵਾਸ੍ਯ ਸੇਵਾਰੁਚਿਃ
ਹੇ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਉਦਾਸੀ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਬੇਰਹਮੀ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿਰ ਦੀ ਨੇਕੀ ਤੋਂ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ?
ਗਦਾਧਰ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਂਚੀਰ੍ਣਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਦੇਵ ਗਮਨਾਯ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਹੇ ਗਦਾਧਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥਦਾਯਕਮ੍ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਪਠੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਕਾਲੇ ਤੁ ਯਃ ਪਠੇਤ੍
ਇਹ ਚਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਸੁਵਰਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਸਨਾਨ ਸਮੇਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸਮਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਪਠਨਾਜ੍ਜਪਾਤ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਚ ਗਂਗਾਯਾ ਯਮੁਨਾਯਾਃ ਸ੍ਤੁਤੇਰ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਸ਼੍ਰਵਣੇਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੋषਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਕਰ੍ਮਜਾਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਜਪਣ ਨਾਲ, ਸਨਾਨ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੁਲਸੀਭਵਮ੍ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪਾਦਾਜਨ੍ਮਮਰਣਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣ ਨਾਰਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ, ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਸ਼ਾਖਾ ਤ੍ਵਕ੍ਸ੍ਕਂਧਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍ । ਤੁਲਸੀ ਸਂਭਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਵਨਂ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਦਿਕਮ੍
ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹ, ਟਾਹਣੀ, ਛਾਲ, ਡੰਡੀ—ਤੁਲਸੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਮਿੱਟੀ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਦਹ੍ਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਾਂਗੇषੁ ਮृਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਦਾਹਂ ਸੋऽਪਿ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਮਰਣੇ ਯਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਜੇ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਾਂ ਯਾਦ ਆ ਜਾਵੇ,
ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਣਾ ਦਾਹੋ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਰਾਵृਤਿਃ । ਯਦ੍ਯੇਕਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਂ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾष੍ਠਸ਼ਤਸ੍ਯ ਹਿ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ; ਜੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹੋਵੇ,
ਦਾਹਕਾਲੇ ਭਵੇਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕੋਟਿਪਾਪਾਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਗਂਗਾਂਭਸਾਭਿषੇਕੇਣ ਯਾਂਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਾੜਨ ਸਮੇਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ; ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਮਿਸ਼੍ਰਾਣਿ ਯਾਂਤਿ ਦਾਰੂਣਿ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮ੍ । ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਮਿਸ਼੍ਰਾ ਯਾਵਤ੍ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਤੇ ਚਿਤਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲੱਕੜ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਚਿਤਾ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਜਲਦੀ ਰਹੇ,
ਦਹ੍ਯਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਕृਤਾਨਿ ਵੈ । ਦਹ੍ਯਮਾਨਂ ਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਪਾਪ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਵੇਖੇ,
ਨਯਂਤਿ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਦੂਤਾ ਨ ਚ ਵੈ ਯਮਕਿਂਕਰਾਃ । ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਾਤਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਲੱਖਾਂ-ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਹ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਨਰਾ ਲੋਕੇ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਤਾਨ੍ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਕੁਸੁਮਾਂਜਲਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਃ ਸਰ੍ਵਾ ਗੀਤਂ ਗਾਯਂਤਿ ਗਾਯਕਾਃ । ਜਾਯਂਤੇ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸਹ
ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਗਾਇਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਕਰੇ ਸ਼ੌਰਿਰ੍ਗृਹਂ ਨੀਤ੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਾਂਗਤਃ । ਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਜ੍ਵਲਤੇ ਯਤ੍ਰ ਚਾਜ੍ਯੇਨ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਪਾਵਕਃ
ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕਰਕੇ, ਜੇਤੂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਘੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰੇ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਵਾ ਦਹ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਹੋਮਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਸਿਕ੍ਤੇ ਸਿਕ੍ਤੇ ਤਿਲੇ ਵਾਪਿ ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਤਿਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਹਰੇਰ੍ਧੂਪਂ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਸਂਭਵਮ੍ । ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਸਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹਰਿ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਚ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਵਹ੍ਨਿਨਾ । ਮੇਰੁਤੁਲ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਨ੍ਨਂ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨੈਵੇਦਿਆ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੁੱਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਾਵਕੇਨਾਥ ਯੋ ਦੀਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਹਰੇਃ । ਦੀਪਲਕ੍ਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹਰਿ ਲਈ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਦੀਵਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕੇ ਵੈष੍ਣਵੋ ਭੁਵਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਤੇ ਕृਪਾਪਾਤ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਾਡਵਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਦਇਆ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਢਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤੁਲਸੀਦਾਰੁਜਾਤੇਨ ਚਂਦਨੇਨ ਕਲੌ ਹਰਿਮ੍ । ਵਿਲਿਪ੍ਯ ਭਕ੍ਤਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮਤੇ ਹਰਿਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਹਰਿ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਪਂਕਲਿਪ੍ਤਾਂਗਃ ਕੁਰੁਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੂਜਨਮ੍ । ਪੂਜਾਸ਼ਤਦਿਨੈਕਾਹ੍ਨਾ ਲਭ੍ਯਤੇ ਗੋਸ਼ਤਂ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸੌ ਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੇਪਾਰ੍ਥੇ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਤੁਲਸੀਕਾष੍ਠਚਂਦਨਮ੍ । ਮਂਦਿਰੇ ਤਿष੍ਠਤੇ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲੇਪ ਲਈ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਚੰਦਨ ਜਦ ਤਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਾष੍ਟਕਂ ਦਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਤਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਂਸਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਨਃ
ਆਠ ਪ੍ਰਸਥ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਫਲ ਹੀ ਹੈ।
ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪਿਂਡੇ ਤੁਲਸਿਸਂਭਵਮ੍ । ਦਲਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਤ੍ਰੇ ਪਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਿਕਾ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਲਸੀਮੂਲਮृਤ੍ਸ੍ਨੈਵ ਸ੍ਨਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਯਾਵਚ੍ਚਾਂਗੇ ਚ ਮृਤ੍ਤਿਕਾ
ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਵਰਗਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।