षष੍ਟਿਂਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਏਕਾ ਵਵ੍ਰੇ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਏਕਾ ਵਂਸ਼ਧਰਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਰਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇੱਕ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਾ ਸੁषੁਵੇ ਤੁਂਬ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਬਹੂਨਥ । ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤੂੰਬੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿਤੇ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਧਾਈਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪਾਲੇ ਗਏ।
ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਤੁ ਦੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਥੇ ਕਪਿਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਦੁਗ੍ਧਯੋਗੇਨ ਵਵृਧੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕਃ ਪਂਚਜਨੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਦੁੱਧ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਧੇ; ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੰਜਜਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਤਤਃ ਪਂਚਜਨਸ੍ਯਾਸੀਦਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਭਗੀਰਥਃ
ਫਿਰ ਪੰਜਜਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਗਂਗਾਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਮਾਨਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵੈਨਾਂ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਟਿਆ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਗਂਗਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਤਪਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਗੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਈ ਗਈ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਚਨਬੱਧ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ ਹੋ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਗਤੋऽਸੌ ਹੈਮਕੇ ਗਿਰੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਤਦਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਦ੍ਯੋऽਸੌ ਦੇਵੋ ਨਿਰਂਜਨਃ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਇਯਂ ਗਂਗਾ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਆਦਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਈ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਗਂਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਗਤਾਂ ਤੇਨ ਗृਹੀਤਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਦਾ
ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ; ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਜਟਾਜੂਟੇ ਚ ਸਂਧਾਰ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨ ਨਿਃਸृਤਾ ਤਦਾ ਗਂਗਾ ਈਸ਼ਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਰਹੀ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਮ ਮਾਤृਕਾ । ਸ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਗृਹੀਤਾ ਚੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?' ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਗਮਤ੍ਸ ਤੁ ਭਗੀਰਥੋ ਨृਪਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹ੍ਯਕਰੋਦੁਲ੍ਬਣਂ ਤਪਃ
ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਕੈਲਾਸ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਵਾਨਹਮਾਪਗਾਮ੍ । ਏਕਂ ਕੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਕ ਕੇਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਗਂਗਾਂ ਪਾਤਾਲੇ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਅਲਕਨਂਦਾ ਤਦਾ ਨਾਮ ਗਂਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਵਜ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਯਦਾਯਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੀ ਤਦਾ । ਤਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਹਰਿਦਵਾਰ ਆਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਚੈਤੇ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਯਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰੇਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਤਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਹ੍ਯਹਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਜਾਤੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਵਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਹਰਿਦਵਾਰ ਵਿਖੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਾਂਤਿ ਹ੍ਯਨਾਮਯਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਾਃ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗ-ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ।
ਵੈਕੁਂਠਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰੇਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਮਮਾਪ੍ਯਧਿਕ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੈਕੁੰਠ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਹਰਿਦਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਕਲੌ ਧਰ੍ਮਕਰਂ ਪੁਂਸਾਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਂ ਚਾਰ੍ਥਦਂ ਤਥਾ
ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਲਕੜੀਆਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਖਸ਼ ਤੇ ਧਨ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਹਤਿ ਨਿਰ੍ਮਲਾ । ਏਤਤ੍ਕਥਾਨਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰਾਖ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਰਿਦਵਾਰ ਦੀ ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਕृਤੇ ਯਾਗੇ ਗੋਸਹਸ੍ਰੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੋ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਹਰੇਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਗੋਹਂਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਪਿਤृਘਾਤਕਾਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬਹੂਨ੍ਯਪਿ ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਹਰੇਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰਤਃ
ਹੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤਿ ਵਾਲੇ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਐਸੇ ਪਾਪ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਗਾਂਗਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਅਘਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਰਣਾਬ੍ਜਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਗਂਗਾ ਨਾਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਪਾਪਾਨਾਂ ਸ੍ਥੂਲਰਾਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਚੇਤਿ ਨਾਰਦ
ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨਰ੍ਮਦਾ ਸਰਯੂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਵੇਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ । ਤਾਪੀ ਪਯੋष੍ਣੀ ਚਂਦ੍ਰਾ ਚ ਵਿਪਾਸ਼ਾ ਕਰ੍ਮਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਨਰਮਦਾ, ਸਰਯੂ, ਅਤੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ, ਤਾਪੀ, ਪਯੋਸ਼ਣੀ, ਚੰਦਰਾ ਅਤੇ ਵਿਪਾਸ਼ਾ—all ਕਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।