ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਜਯੀ ਰਾਜਾ ਵਿਜਿਤ੍ਯੇਮਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍ । ਆਸ਼ੁ ਸਂਸ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਾਜਿਮੇਧਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਸਭ ਧਰਮਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਰਯਤਃਸੋऽਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪੂਰ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ । ਵੇਲਾ ਸਮੀਪੇऽਪਹृਤੋ ਭੂਮਿਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਘੋੜਾ ਪੂਰਬ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਖਾਨਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਨਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪੁਸ੍ਤਦਾਤੇਵੈ ਖਨ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੋਦਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਖੋਦਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਤਮਾਦਿਪੁਰੁषਂ ਦੇਵਂ ਕਪਿਲਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਉਥੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਦੇਵਤਾ ਕਪਿਲ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤਃ । ਦਗ੍ਧਾਃ षष੍ਟਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇऽਵਸ਼ੇषਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਠੀ। ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਜਲ ਗਏ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਚਾਰ ਬਚੇ।
ਹृषੀਕੇਤੁਃ ਸੁਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਰਥੋਪਰਃ । ਸ਼ੂਰਃ ਪਂਚਜਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਵਂਸ਼ਕਰਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਤੁ, ਸੁਕੇਤੁ, ਧਰਮਰਥ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਪੰਜਜਨ—ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੁਲ ਨਿਵੇਕਲੇ ਸਨ, ਹੇ ਦਵਿਜ।
ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮੈ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ਪਂਚਵਰਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਂਸ਼ਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਞ੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤਨਯਂ ਵਿਭੁਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਰ ਦਿਤੇ: ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਆਤਮ ਮੁਕਤੀ, ਚੰਗੀ ਸ਼ੁਹਰਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਵਾਨ।
ਸਾਗਰਤ੍ਵਂ ਚ ਲੇਭੇਥ ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਤਮਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦੁਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ । ਆਜਹਾਰਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਲਈ ਘੋੜਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸਗਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾ ਵੀਰਾਃ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਵਿਕ੍ਰਾਂਤਾਃ षष੍ਟਿਸਾਹਸ੍ਰਾ ਵਿਜ੍ਞਾਨੇਸ਼੍ਵਰ ਤਦ੍ਵਦ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਸਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਸੀ, ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਏ? ਉਹ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ, ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੀਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਰੁਵਾਚ- ਦ੍ਵੇ ਪਤ੍ਨ੍ਯੌ ਸਗਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਬਿषੇ । ਔਰ੍ਵਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤੋषਿਤੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਗਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਸਾੜ ਲਏ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
षष੍ਟਿਂਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਏਕਾ ਵਵ੍ਰੇ ਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ । ਏਕਾ ਵਂਸ਼ਧਰਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਯਥੇष੍ਟਂ ਵਰਸ਼ਾਲਿਨੀ
ਇੱਕ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਕਾ ਸੁषੁਵੇ ਤੁਂਬ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਬਹੂਨਥ । ਤੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਿਤਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਤਨੀ ਨੇ ਤੂੰਬੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸੂਰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿਤੇ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਧਾਈਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪਾਲੇ ਗਏ।
ਕਪਿਲਾਨਾਂ ਤੁ ਦੁਗ੍ਧਾਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਥੇ ਕਪਿਲ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਦੁਗ੍ਧਯੋਗੇਨ ਵਵृਧੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਏਕਃ ਪਂਚਜਨੋ ਨਾਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਸ ਦੁੱਧ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਧੇ; ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੰਜਜਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਤਤਃ ਪਂਚਜਨਸ੍ਯਾਸੀਦਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਦਿਲੀਪਸ੍ਤਨਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯ ਭਗੀਰਥਃ
ਫਿਰ ਪੰਜਜਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲੀਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਸੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਗਂਗਾਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਮਾਨਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵੈਨਾਂ ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਡਟਿਆ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਇਆ; ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਬਣਾਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਥਂ ਗਂਗਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਤਪਸ੍ਤੇਨ ਵੈ ਕृਤਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸੁਵ੍ਰਤੋऽਸਿ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਗੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਈ ਗਈ? ਉਸ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਤਪ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਚਨਬੱਧ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ ਹੋ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਗਤੋऽਸੌ ਹੈਮਕੇ ਗਿਰੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਤਦਾ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਦ੍ਯੋऽਸੌ ਦੇਵੋ ਨਿਰਂਜਨਃ । ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਇਯਂ ਗਂਗਾ ਆਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ
ਆਦਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਈ।
ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਗਂਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਗਤਾਂ ਤੇਨ ਗृਹੀਤਾ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਤਦਾ
ਉੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ; ਉਹ ਜਾਹਨਵੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਗਈ।
ਜਟਾਜੂਟੇ ਚ ਸਂਧਾਰ੍ਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਨ ਨਿਃਸृਤਾ ਤਦਾ ਗਂਗਾ ਈਸ਼ਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਉਹ ਗੰਗਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਟਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਰਹੀ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਦਾ ਤੇਨ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਮਮ ਮਾਤृਕਾ । ਸ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵਂ ਗृਹੀਤਾ ਚੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈ?' ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਕੈਲਾਸਮਗਮਤ੍ਸ ਤੁ ਭਗੀਰਥੋ ਨृਪਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹ੍ਯਕਰੋਦੁਲ੍ਬਣਂ ਤਪਃ
ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਕੈਲਾਸ ਗਿਆ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਆਰਾਧਿਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਵਾਨਹਮਾਪਗਾਮ੍ । ਏਕਂ ਕੇਸ਼ਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦਤ੍ਤਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਕ ਕੇਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਤੋ ਗਂਗਾਂ ਪਾਤਾਲੇ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਅਲਕਨਂਦਾ ਤਦਾ ਨਾਮ ਗਂਗਾਯਾਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਵਜ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਅਲਕਾਨੰਦਾ ਸੀ।
ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਯਦਾਯਾਤਾ ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੀ ਤਦਾ । ਤਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਹਰਿਦਵਾਰ ਆਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਬਣ ਗਈ। ਉਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਚੈਤੇ ਦੁਃਖਭਾਗਿਨਃ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਥੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਯਃ ਸਂਤ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਵਿਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰੇਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਤਃ ਸਦਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਦਾ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਹਰਿਦ੍ਵਾਰੇ ਹ੍ਯਹਂ ਗਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਜਾਤੋऽਹਂ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪਵਾਨ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਹਰਿਦਵਾਰ ਵਿਖੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਯੇ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇ ਵੈ ਯਾਂਤਿ ਹ੍ਯਨਾਮਯਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਲੋਕਾਃ ਨਰਾ ਨਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗ-ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਚਾਰ ਭੁਜਾ ਵਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਰਦ ਹੋਣ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ।