ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮृਤੌ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰੇ ਹ੍ਯੁਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੇਦਾਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਅਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਦੇਵੋऽਸੌ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਪੁਰਂ ਚ ਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮਪ੍ਸਰਸੋ ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਚ ਰਮਂਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਿੱਧਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਰਾਜੋऽਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸੌਖ੍ਯਕਾਰਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਤੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਉਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ- ਹਰਿਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਵਹਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ, ਹਰਿਦਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵਸਂਤੀਹ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭੋ ਵਤ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਾਤਂ ਮਹਤ੍ਤਦਾ । ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰਤੋ ਯਾਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਪੁਣ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੀ ਜਾਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੰਗਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਖਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ।
ਭਗੀਰਥੇਨ ਭੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਾਨੀਤਾ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਤਃ । ਉਦ੍ਧਾਰਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਤੁ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ, ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਕੋऽਯਂ ਦੇਵ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਭਾਗੀਰਥ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਤੀਰਥ ਲਿਆਇਆ?
ਗਂਗਾਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਸਮਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਗਂਗਾ ਯਥਾਨੀਤਾ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ? ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਿਸ ਨੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆਇਆ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਾਨੁਕ੍ਰਮਯੋਗਤਃ । ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦੇਕੋ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਵृਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਤ੍ਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੋਹਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਜਾਤੋਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਕੁਲੇ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਰੋ ਨਾਮ ਨਾਤ੍ਯਂਤਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਬਾਹੂ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮਿਆ। ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਦੁਃਖੀ ਜਾਤੋऽਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਰਾਜਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇਨ ਤਰ੍ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਕੁਟੁਂਬਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤੋऽਸੌ ਭਾਰ੍ਗਵਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਥ ਕृਪਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਗਰੋ ਨਾਮ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਵਵृਧੇ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਗਰ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਾ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਵਧਿਆ।
ਉਪਵੀਤਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਤਦਾ ਕृਤਮ੍ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾਭ੍ਯਾਸੋ ਵੇਦਾਨਾਂ ਤੁ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਲਈ ਉਪਵੀਤ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਲੈ ਲਈ।
ਆਗ੍ਨੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਗਵਾਤ੍ਸਗਰੋ ਨृਪਃ । ਜਘਾਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਾਲਜਂਘਾਨ੍ਸਹੈਹਯਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ ਤੋਂ ਅਗਨੀ ਅਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਾਲਜੰਘਾ ਅਤੇ ਹੇਹਯਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ਼ਕਾਨ੍ ਪਾਰਦਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜਘਾਨ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਗਰਸ੍ਯਾਥ ਵਦ ਸ਼ਂਕਰ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਤਪਸੀ ਨੇ ਸ਼ਕਾ ਅਤੇ ਪਾਰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸਗਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਸੂਰ੍ਯਵਂਸ਼ੀ ਮਹਾਰਾਜੋ ਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸ ਮਹਾਬਲੀ । ਗਰਸ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨੇ ਤਾਤ ਹृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਭੂਤ੍ਕਿਲ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਸੂਰਜ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਗਰਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਹੈਹਯੈਸ੍ਤਾਲਜਂਘਾਦ੍ਯੈਃ ਸ਼ਕੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਯਵਨਾਃ ਪਾਰਦਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਂਬੋਜਾਃ ਪਹ੍ਲਵਾਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੇਹਯਾ, ਤਾਲਜੰਘਾ, ਸ਼ਕਾ, ਯਵਨ, ਪਾਰਦ, ਕਾਂਬੋਜ ਅਤੇ ਪਹਲਵ—
ਏਤੇ ਪਂਚਗਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਹੈਹਯਾਰ੍ਥੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਨ੍ । ਹृਤਰਾਜ੍ਯਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਸਗਰੋऽਥ ਵਨਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਪੰਜ ਗਰੁੱਪ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇਹਯਾ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਗਰ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਚਾਨੁਗਤੋ ਦੁਃਖੀ ਸ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣਾਨਵਾਸृਜਤ੍ । ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਗਰ੍ਭਾ ਚ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗਈ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਭਲੀ ਅਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵृਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੁਤੇਪ੍ਸਯਾ । ਸਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤृਚਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਨੇ ਤਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਹ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਚੁਣੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਰੋਈ।
ਔਰ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਗਰਪਤ੍ਨੀਂ ਤੁ ਨਾਰਦ । ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਰਵ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ—ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਤਿਕਾਰੀ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।