ਹਂਸਕੋਕਿਲਨਾਦੈਸ਼੍ਚ ਮਯੂਰਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਕਪਿਤ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰੀषੈ ਰਾਜਵृਕ੍ਸ਼ਕੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਹੰਸ ਤੇ ਕੋਕਿਲ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖ, ਕਪਿੱਠ, ਸ਼ਿਰੀਸ਼ ਅਤੇ ਰਾਜ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ।
ਪਾਰਿਜਾਤਕਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਕਦਂਬੋਦੁਂਬਰੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੈਃ ਸੁਗਂਧਾਢ੍ਯੈਰ੍ਵਾਸਿਤਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਗਿਰੌ
ਉਥੇ ਪਾਰਜਾਤ, ਕਦੰਬ ਅਤੇ ਉਦੁੰਬਰ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਭਿਰृषਿਪਤ੍ਨੀਭਿਃ ਸਸ਼ਿष੍ਯਾਭਿਃ ਸੁਸੇਵਿਤਮ੍ । ਕੇਚਿਦਭ੍ਯਾਸਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਸਨ।
ਕੇਚਿਦੂਰ੍ਧ੍ਵਭੁਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਅਂਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰੈਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਪਰੇ । ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਰਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਥੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਕੇਪ੍ਯਤ੍ਰ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਨੇ ਰਤਾਃ । ਕਂਦਮੂਲਫਲਾਹਾਰਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਮੌਨਵ੍ਰਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਪੱਤਿਆਂ ਖਾਣ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੜਾਂ, ਕੰਦ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਮੌਨ ਵਰਤ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਸਨ।
ਏਕਪਾਦਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਤ੍ਪਦ੍ਮਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਕੇਚਿਚ੍ਚੈਵ ਨਿਰਾਹਾਰਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੁਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਦਮ ਆਸਨ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਸ਼੍ਰਮਾਣਿ ਚ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਨਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਦੇਵਖਾਤਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਤਡਾਗਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਅਨੇਕਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖੋਦੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪੰਡ ਸਨ।
ਪਰ੍ਵਤੋऽਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਲ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਰ੍ਜੁਨਕੋ ਰਾਜਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੱਲਿਕਾਰਜੁਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਖਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੋਪਰਿ ਸੇਵਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਂਗਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਃ । ਅਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਦ੍ਰਮ੍ਯਾ ਪਾਤਾਲੇਤਿ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਇਹ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੰਗਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਚ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮृਤੌ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕੇਦਾਰੇ ਹ੍ਯੁਦਕਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਮਹਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੇਦਾਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਥਾਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਅਯਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਦੇਵੋऽਸੌ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਃ
ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਪੁਰਂ ਚ ਨਗਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਾਵਹਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਮਪ੍ਸਰਸੋ ਯਤ੍ਰ ਗਾਯਂਤਿ ਚ ਰਮਂਤਿ ਚ
ਉਥੇ ਸਿੱਧਪੁਰ ਨਾਮਕ ਸੋਹਣੀ ਨਗਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਰਾਜੋऽਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸੌਖ੍ਯਕਾਰਕਃ । ਤਸ੍ਯ ਤੈਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਉਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੋਪਾਖ੍ਯਾਨੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਪਚਵੰਜਾ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵਉਵਾਚ- ਹਰਿਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਵਹਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣੋ, ਹਰਿਦਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਉੱਥੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਵਸਂਤੀਹ ऋषਯੋ ਮਨਵਸ੍ਤਥਾ । ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਕੇਸ਼ਵੋ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਨੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਾ ਕੇਸ਼ਵ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਭੋ ਵਤ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਂ ਜਾਤਂ ਮਹਤ੍ਤਦਾ । ਯਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰਤੋ ਯਾਤਿ ਪਾਤਕਮ੍
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਰਮ੍ਯਾ ਜਾਤਾ ਪੁਣ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਵਿष੍ਣੁਪਾਦੋਦਕੀ ਜਾਤਾ ਤਚ੍ਚਰਣਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੀ ਗੰਗਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਖਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉਥੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ।
ਭਗੀਰਥੇਨ ਭੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਨਾਨੀਤਾ ਤਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਗਤਃ । ਉਦ੍ਧਾਰਃ ਪੂਰ੍ਵਜਾਨਾਂ ਤੁ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਭਾਗੀਰਥ ਨੇ, ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਈ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਕੋऽਯਂ ਦੇਵ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਤਪਾਃ । ਯੇਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਨੀਤਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਰਣਾਤ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਭਾਗੀਰਥ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਤੀਰਥ ਲਿਆਇਆ?
ਗਂਗਾਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਦਂਤ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਸਮਾਨੀਤਾ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਦ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯੇਨ ਗਂਗਾ ਯਥਾਨੀਤਾ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇऽਤਿਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਲਿਆਇਆ? ਕੀ ਕੀਤਾ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜਿਸ ਨੇ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆਇਆ—
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਰਮਾਨੁਕ੍ਰਮਯੋਗਤਃ । ਪੂਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਧਰਿਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਪਾਲਕਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਹਾਣੀ ਤਰਤੀਬ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀਸ਼ਚੰਦ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰੋਹਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਦੇਕੋ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਯਣਃ । ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਵृਕਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਤ੍ਪਥਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰੋਹਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਬਾਹੁਸ਼੍ਚ ਜਾਤੋਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਕੁਲੇ ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗਰੋ ਨਾਮ ਨਾਤ੍ਯਂਤਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੁਬਾਹੂ ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਨਮਿਆ। ਸੁਬਾਹੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਯੋਗੇਨ ਦੁਃਖੀ ਜਾਤੋऽਤ੍ਰ ਕਾਰਣਾਤ੍ । ਰਾਜਾ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਦੇਸ਼ੇਨ ਤਰ੍ਜਿਤੋ ਧਰ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਕੁਟੁਂਬਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਤੋऽਸੌ ਭਾਰ੍ਗਵਾਸ਼੍ਰਮੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣਾਥ ਕृਪਯਾ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।