ਤਦਾ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਯੇ ਲੋਕਾ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਵਰੇਪ੍ਸਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—'
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਯੋਗਿਨੀਗਣਮ੍ । ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਿਧ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਣਗੇ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੁष੍ਮਦ੍ਗਣਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਧਰਾਤਲੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਗਣ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਗਣਮ੍ । ਭੈਰਵੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿष੍ਯੇ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
'ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੈਰਵ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤਵਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਵਿਭੁਨਾ ਮृਧੇ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਭਵਾਨੀਂ ਤਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵृषਭਂ ਹਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਾ ਵृषਭਸ਼੍ਚਾਗਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਖੀਗਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਰਵਲ੍ਲਭਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਵੱਛ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆ ਗਈ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਰੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਹਰਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਰੁਹਤ੍ । ਗਿਰਿਜਾਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੇਸ਼ੋ ਮੁਮੁਦੇ ਤਤਃ
ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਅਕਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਰਧ ਅੰਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਯੋਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਪਿਬਧ੍ਵਂ ਰੁਧਿਰਂ ਨृਪ । ਜਾਲਂਧਰਕਬਂਧਸ੍ਥਂ ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹृषੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਾਂਸਮੇਦੋਹ੍ਯਸृਕ੍ਪੀਤ੍ਵਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਤਤੋ ਹਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਤ੍ਤਾਸਾਂ ਕ੍ਰੀਡਨਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਮਾਸ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ। ਹਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਗਃ ਪਪੌ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਦਾਸਨ੍ਯੋਗਿਨੀ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਤੇ ਦੰਦ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਗ੍ਰਸਂਤੋऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਕਾਲੇ ਚਾਪਿ ਪਿਬਂਤ੍ਯਸृਕ੍ । ਤੇਨ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਲੰਧਰ ਦੈਤ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ । ऋषਯੋ ਮਰੁਤੋ ਦੇਵਾ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ ਮਰੁਦ੍ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ । ਕृਤਾਭਿषੇਕਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਨ੍ਸਂਨਾਦਿਤਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋऽਪਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਬ ਡੰਬੂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਚੀ ਹੋਈ।
ਉਪਰਿ ਪਰਿਮਲਾਂਧੈਃ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਮਧੁਕਰਨਿਕੁਰਂ ਬੈਰੁਹ੍ਯਮਾਣਾਭਰੇਣ । ਅਵਿਰਲਮਧੁਧਾਰਾਸਾਰਸਂਸਿਕ੍ਤਭੂਮਿਃ ਸਦਸਿ ਸੁਰਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ
ਉਪਰੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਧੂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਪਈ ਹੋਈ।
ਹਤੇ ਤਦਾ ਸਿਂਧੁਸੁਤੇ ਹਰੇਣ ਨਾਰਾਚਘਾਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਤਦਾ ਬਭੌ । ਪ੍ਰਸੂਨਵृष੍ਟਿਰ੍ਨਨृਤੁਸ੍ਤਦਾਂਗਨਾ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੱਚੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵੈਰਿਜਯੋਤ੍ਥਿਤੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਸ੍ਫਾਰਾਂਗਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਗਿਰਿਂ । ਸ੍ਵਂ ਭੇਜੇ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਦਾ । ਗੌਰੀ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਚਾਸ਼ੁ ਗਿਰਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ । ਸਖੀਸਂਵृਤਾ ਸਂਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਵਭਿਸੇਵਨਂ ਸੁਮਨਸਾਂ ਵਰ੍षੇਣ ਦੇਵਾਂਗਨਾ
ਸ਼ੰਭੂ, ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਸਦਾ ਦੇਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ। ਗੌਰੀ ਵੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਲੀ। ਦੇਵਾਂਗਨਾਵਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵੋऽਸੌ ਕਰੁਣਾਮਯਃ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਪਦੇ ਸ੍ਥਾਪਯਨ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਦਨ੍ਯਦਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਵਸੁ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਕਿਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਂ ਯਦਿ ਭਵੇਦੀਸ਼ਾਨੁਕਂਪਾ ਪਰਾ । ਕੋऽਯਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੋ ਧਰਾਤਲਮਿਦਂ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ । ਬੁਭੁਜੁਰ੍ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ੍ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਚਰਿਤਂ ਲੋਕਵੀਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਯਦ੍ਵਸ਼ੋ ਨृਪ । ਸਰ੍ਵੋऽਪਿ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅਜੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਦੁਃਖਨਿਰਾਸਾਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਾਵਦ੍ਦੇਹੋਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਕਰ੍ਮਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਦੇਹੀ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਵਸ਼ੋ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਰਾਣਂ ਨ ਜ੍ਞਾਨਤਃ ਪਰਮ੍ । ਕृष੍ਣਾਦੀਨਾਂ ਦੇਹਬਂਧੇ ਸੁਖਦੁਃਖਾਦਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਵਿਆਪਕ ਰਾਜਾ, ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਸਰੀਰਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਤਰੇषਾਂ ਕਿਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਯੇ ਵੈਰਾਗ੍ਯਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਦृਸ਼ੀਂ ਕਰ੍ਮਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਬਲਵਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ? ਜੇ ਐਸਾ ਕਰਮ ਦਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਧੀਰੋ ਭਵ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਾਗਮਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਮਯੇ ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਨਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਧੀਰਜ ਰੱਖ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਲੈ ਲਵੇਂ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਦੁਃਖੈ ਪਰਿਭੂਯਤੇ । ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾਵਚ੍ਚਾਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹਾਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਮੋਹਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਜ੍ਞਾਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪੂਣ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਟਕਣ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਹ੍ਵੀਂ ਸਂਪਤ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਃ ਸੁਖਂ ਲਭੇਤ੍ । ਯੋ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰष੍ਟਰਾਜ੍ਯੋऽਪਿ ਰਤਃ ਸਨ੍ਨੇਵ ਸਤ੍ਪਥਿ
ਵੈਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹੇ,
ਸ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੁਨਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਯ ਤੁ । ਆਕਰ੍ਣ੍ਯੈਤਤ੍ਸਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਕਲਂ ਚ ਕੋਕਿਲਾਲਾਪਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਂ ਧ੍ਵਾਂਕ੍ਸ਼ਰੁਤਂ ਯਥਾ । ਆਖ੍ਯਾਨਮੇਤਦਨਘਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਜ੍ਜਨਹृਤ੍ਪ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਕਿਲ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲ ਕਾਂ ਦੀ ਕਰੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਹਾਣੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸੁਣਨ 'ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਤਿਲਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਧੇਨੁਭੂਮਿਪ੍ਰਦਾਨਤਃ । ਸਂਤੋषਯੇਦ੍ਵਾਚਕਂ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁष੍ਟੇ ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਤਿਲ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।