ਮੇਦਿਨੀ ਮੇਦਸੈਵੈषਾ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ਼ੈਲਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਦਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੇ ਲਹੂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਭਾਗੇ ਤਤ੍ਰਾਭੂਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ । ਅਥ ਮਾਂਸਚਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਉਥੇ ਸੋਣਿਤਾ ਨਗਰ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਗਣਂ ਰਣੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਂਸਠ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ਼ਿਵ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਉਹ ਅੰਜਲੀ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯ ਏਤੇ ਦੈਤ੍ਯਮਾਂਸਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਯੋ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਯੁਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਤੁ ਵਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇਹ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਢੇਰ ਖਾ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚੈਵ ਕੌਮਾਰੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਤਥਾ । ਵਾਰਾਹੀ ਚੈਵ ਮਾਹੇਂਦ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਗਣਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਮਹੇਂਦਰੀ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੋਈਆਂ,
ਏਵਂ ਸ਼ਂਕਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮਾਂਸਸਂਚਯਾਨ੍ । ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਲੋਕ੍ਯ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਕ੍ਰੂਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਵਪੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ—
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਜ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਤ੍ਰਿਦਿਸ਼ਾਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਤ੍ । ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਚ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਲਵੋ।'
ਤਦਾ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਯੇ ਲੋਕਾ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਵਰੇਪ੍ਸਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—'
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਯੋਗਿਨੀਗਣਮ੍ । ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਿਧ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਣਗੇ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੁष੍ਮਦ੍ਗਣਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਧਰਾਤਲੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਗਣ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਗਣਮ੍ । ਭੈਰਵੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿष੍ਯੇ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
'ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੈਰਵ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤਵਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਵਿਭੁਨਾ ਮृਧੇ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਭਵਾਨੀਂ ਤਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵृषਭਂ ਹਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਾ ਵृषਭਸ਼੍ਚਾਗਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਖੀਗਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਰਵਲ੍ਲਭਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਵੱਛ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆ ਗਈ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਰੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਹਰਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਰੁਹਤ੍ । ਗਿਰਿਜਾਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੇਸ਼ੋ ਮੁਮੁਦੇ ਤਤਃ
ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਅਕਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਰਧ ਅੰਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਯੋਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਪਿਬਧ੍ਵਂ ਰੁਧਿਰਂ ਨृਪ । ਜਾਲਂਧਰਕਬਂਧਸ੍ਥਂ ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹृषੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਾਂਸਮੇਦੋਹ੍ਯਸृਕ੍ਪੀਤ੍ਵਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਤਤੋ ਹਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਤ੍ਤਾਸਾਂ ਕ੍ਰੀਡਨਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਮਾਸ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ। ਹਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਗਃ ਪਪੌ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਦਾਸਨ੍ਯੋਗਿਨੀ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਤੇ ਦੰਦ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਗ੍ਰਸਂਤੋऽਦ੍ਯਾਪਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਕਾਲੇ ਚਾਪਿ ਪਿਬਂਤ੍ਯਸृਕ੍ । ਤੇਨ ਜਾਲਂਧਰੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਲੰਧਰ ਦੈਤ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਉਠਦਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ । ऋषਯੋ ਮਰੁਤੋ ਦੇਵਾ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਦੁਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਵਵੌ ਮਰੁਦ੍ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ । ਕृਤਾਭਿषੇਕਸ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਨ੍ਸਂਨਾਦਿਤਾ ਦੁਂਦੁਭਯੋऽਪਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜਦ ਉਹ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ, ਤਬ ਡੰਬੂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਚੀ ਹੋਈ।
ਉਪਰਿ ਪਰਿਮਲਾਂਧੈਃ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਸਂਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਮਧੁਕਰਨਿਕੁਰਂ ਬੈਰੁਹ੍ਯਮਾਣਾਭਰੇਣ । ਅਵਿਰਲਮਧੁਧਾਰਾਸਾਰਸਂਸਿਕ੍ਤਭੂਮਿਃ ਸਦਸਿ ਸੁਰਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ
ਉਪਰੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਧੂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਪਈ ਹੋਈ।
ਹਤੇ ਤਦਾ ਸਿਂਧੁਸੁਤੇ ਹਰੇਣ ਨਾਰਾਚਘਾਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਤਦਾ ਬਭੌ । ਪ੍ਰਸੂਨਵृष੍ਟਿਰ੍ਨਨृਤੁਸ੍ਤਦਾਂਗਨਾ ਜਗੁਸ਼੍ਚ ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰਾਦ੍ਯਾਃ
ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਔਰਤਾਂ ਨੱਚੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਵੈਰਿਜਯੋਤ੍ਥਿਤੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਸ੍ਫਾਰਾਂਗਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਗਿਰਿਂ । ਸ੍ਵਂ ਭੇਜੇ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਣੈਃ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸਦਾ । ਗੌਰੀ ਚਾਪਿ ਜਗਾਮ ਚਾਸ਼ੁ ਗਿਰਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ । ਸਖੀਸਂਵृਤਾ ਸਂਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਵਭਿਸੇਵਨਂ ਸੁਮਨਸਾਂ ਵਰ੍षੇਣ ਦੇਵਾਂਗਨਾ
ਸ਼ੰਭੂ, ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਸਦਾ ਦੇਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ। ਗੌਰੀ ਵੀ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਚਲੀ। ਦੇਵਾਂਗਨਾਵਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵੋऽਸੌ ਕਰੁਣਾਮਯਃ ਸੁਰਗਣਾਨ੍ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਵੇ ਪਦੇ ਸ੍ਥਾਪਯਨ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਦਨ੍ਯਦਪਿ ਸ੍ਵਕਂ ਵਸੁ ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਕਿਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਂ ਯਦਿ ਭਵੇਦੀਸ਼ਾਨੁਕਂਪਾ ਪਰਾ । ਕੋऽਯਂ ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਿਵੋ ਧਰਾਤਲਮਿਦਂ ਸ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਸਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ । ਬੁਭੁਜੁਰ੍ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ੍ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਤ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲਏ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯੋਕ੍ਤਂ ਯਥਾਵਦਨੁਪੂਰ੍ਵਸ਼ਃ । ਚਰਿਤਂ ਲੋਕਵੀਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਨਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਂ ਯਦ੍ਵਸ਼ੋ ਨृਪ । ਸਰ੍ਵੋऽਪਿ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰ੍ਮ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਅਜੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣ।