ਮੁਖਾਦੁਦ੍ਗੀਰ੍ਯ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੋਲਯਦ੍ਰੁषਾ । ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਭਂ ਗ੍ਰਸਂਤਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਿਰੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਚ । ਤਤਸ੍ਤਚ੍ਛੀਰ੍षਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਗਨੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ 6.18.
ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਸ਼ਤਕਰਾਲਾਸ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭੂਮਿਨਯਨਂ ਚ ਯਤ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਯਾਤਂ ਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨृਪ
ਉਸ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਸੌ ਖੁਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ-ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਭੂਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਡਃ ਸ਼ੀਰ੍षਮਧਾਵਤ । ਸ੍ਰਵਤ੍ਤਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਭੂਰਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਸ੍ਤਾ ਗਗਨਂ ਵਿਲਯਂ ਗਤਮ੍ । ਨ ਤੇਜਸਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਾ ਰਹੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬੀ।
ਆਪਤਂਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਚ੍ਛਿਰਃ । ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤ੍ਵਾਥ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਪਾਤ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗਿਰਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰਸਃ ਸ਼ਕਲੇ ਕਿਲ । ਵਿਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਮ ਵृषਾਕਪੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤੇ ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕਪਰ੍ਦਿਕਰਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਵ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਾਲਂਧਰਕਬਂਧਂ ਤਨ੍ਨਨਰ੍ਤ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਾਤ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਗਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਬਲਵਤਾ ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਮੇਦਸਾ ਸਿਂਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰਿਤਾ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮੇਦਿਨੀ ਮੇਦਸੈਵੈषਾ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ਼ੈਲਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਦਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੇ ਲਹੂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਭਾਗੇ ਤਤ੍ਰਾਭੂਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ । ਅਥ ਮਾਂਸਚਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਉਥੇ ਸੋਣਿਤਾ ਨਗਰ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਗਣਂ ਰਣੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਂਸਠ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ਼ਿਵ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਉਹ ਅੰਜਲੀ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯ ਏਤੇ ਦੈਤ੍ਯਮਾਂਸਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਯੋ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਯੁਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਤੁ ਵਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇਹ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਢੇਰ ਖਾ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚੈਵ ਕੌਮਾਰੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਤਥਾ । ਵਾਰਾਹੀ ਚੈਵ ਮਾਹੇਂਦ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਗਣਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਮਹੇਂਦਰੀ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੋਈਆਂ,
ਏਵਂ ਸ਼ਂਕਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮਾਂਸਸਂਚਯਾਨ੍ । ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਲੋਕ੍ਯ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਕ੍ਰੂਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਵਪੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ—
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਜ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਤ੍ਰਿਦਿਸ਼ਾਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਤ੍ । ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਚ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਲਵੋ।'
ਤਦਾ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇषੁ ਯੇ ਲੋਕਾ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਵਰੇਪ੍ਸਵਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਰਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ—'
ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਯੋਗਿਨੀਗਣਮ੍ । ਤਤ੍ਤੇषਾਂ ਵਾਂਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਿਧ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
'ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਾ ਕਰਣਗੇ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪੂਜਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯੁष੍ਮਦ੍ਗਣਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਧਰਾਤਲੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਗਣ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਕਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਪਿ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਗਣਮ੍ । ਭੈਰਵੋऽਹਂ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਹਰਿष੍ਯੇ ਸੁਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
'ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਭਗਤ ਵੀ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗਣ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਭੈਰਵ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਇਤਿ ਦਤ੍ਤਵਰਾ ਹृष੍ਟਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਵਿਭੁਨਾ ਮृਧੇ । ਅਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਭਵਾਨੀਂ ਤਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਵृषਭਂ ਹਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਭਵਾਨੀ ਤੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਾ ਵृषਭਸ਼੍ਚਾਗਮਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਖੀਗਣਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਰਵਲ੍ਲਭਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਵੱਛ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਰਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਆ ਗਈ।
ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਮਰੀਂ ਮੂਰ੍ਤਿਂ ਹਰਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਮਾਰੁਹਤ੍ । ਗਿਰਿਜਾਸਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮਹੇਸ਼ੋ ਮੁਮੁਦੇ ਤਤਃ
ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਅਕਾਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਰਧ ਅੰਗ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਯੋਗਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਪਿਬਧ੍ਵਂ ਰੁਧਿਰਂ ਨृਪ । ਜਾਲਂਧਰਕਬਂਧਸ੍ਥਂ ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹृषੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਲਹੂ ਪੀ ਲਵੋ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਾਂਸਮੇਦੋਹ੍ਯਸृਕ੍ਪੀਤ੍ਵਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯੋ ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਦਾ । ਤਤੋ ਹਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋऽਭੂਤ੍ਤਾਸਾਂ ਕ੍ਰੀਡਨਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਨੇ ਮਾਸ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਿਆ। ਹਰਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਭੈਰਵਂ ਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਗਃ ਪਪੌ । ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਮਹਾਕਾਯਾਸ੍ਤਦਾਸਨ੍ਯੋਗਿਨੀ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਭੈਰਵ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਤੇ ਦੰਦ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਸਨ।