ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਮਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕਾਂਡਕਲ੍ਪਾਂਤ ਸ਼ਂਕਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਃਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਵਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੌ । ਪਦ੍ਭਿਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਚਾਲਯਂਤੌ ਕਂਪਯਂਤੌ ਨਭਃ ਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਗਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਥੋਤ੍ਕਟਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਯੋਗਮਾਯਾਬਲੇਨ ਸਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕੋਟਿਭੁਜੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭੀषਣਲੋਚਨਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਧਾਵਮਾਨੋ ਹਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲਕਰਬਂਧੇਨ ਬਬਂਧ ਸਮਰੇ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਪਾਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਂਧੁਜੇਨ ਭੁਜਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋਭੂਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ । ਲੀਲਯਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਰਣੇऽਸੌ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਹਸ੍ਤੋऽਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਥਾ । ਨਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨਦੀਸੂਨੁਸ੍ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹਥੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਵਰਂ ਵਰਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੇਣਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦੇਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।' ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਦੇਵੋ।'
ਮਮ ਦੋਃਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਸ੍ਯ ਨਾਵਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਸਮਝ। ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ,' ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਭੁਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਘ੍ਨੇ ਤਂ ਮੁष੍ਟਿਨੋਰਸਿ । ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਇਆ।
ਮੁਖਾਦੁਦ੍ਗੀਰ੍ਯ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੋਲਯਦ੍ਰੁषਾ । ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਭਂ ਗ੍ਰਸਂਤਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਉਹ ਚਕਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਿਰੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯ ਚ । ਤਤਸ੍ਤਚ੍ਛੀਰ੍षਮੁਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਗਗਨੇ ਸ਼ਤਯੋਜਨਮ੍ 6.18.
ਉਸ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਿਰ ਉੱਡ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਸ਼ਤਕਰਾਲਾਸ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਭੂਮਿਨਯਨਂ ਚ ਯਤ੍ । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗਤ੍ਯਾ ਤਤੋ ਯਾਤਂ ਸਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਨृਪ
ਉਸ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਸੌ ਖੁਲੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ-ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਘ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਭੂਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਡਃ ਸ਼ੀਰ੍षਮਧਾਵਤ । ਸ੍ਰਵਤ੍ਤਦ੍ਰੁਧਿਰਂ ਭੂਰਿ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਡਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਸ੍ਤਾ ਗਗਨਂ ਵਿਲਯਂ ਗਤਮ੍ । ਨ ਤੇਜਸਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੋऽਸ੍ਤਿ ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕੋਈ ਚਮਕ ਨਾ ਰਹੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬੀ।
ਆਪਤਂਤਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਤਚ੍ਛਿਰਃ । ਦ੍ਵਿਧਾ ਭੂਤ੍ਵਾਥ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਪਾਤ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ
ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਗਿਰਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚਕਰ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਸਿਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਿਰਸਃ ਸ਼ਕਲੇ ਕਿਲ । ਵਿਸ਼ਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਮ ਵृषਾਕਪੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ । ਤੇ ਹਤਾਸ੍ਤੇਨ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕਪਰ੍ਦਿਕਰਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੱਖਾਂ ਦਾਨਵ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਟਾਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਜਾਲਂਧਰਕਬਂਧਂ ਤਨ੍ਨਨਰ੍ਤ ਰੁਧਿਰਾਰੁਣਮ੍ । ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਾਤ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਗਲ ਤੋਂ, ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲ ਆਉਂਦੇ ਸਨ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰ੍ਬਲਵਤਾ ਛਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਮੇਦਸਾ ਸਿਂਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰਿਤਾ ਸਕਲਾ ਮਹੀ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੱਟਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਮੇਦਿਨੀ ਮੇਦਸੈਵੈषਾ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਯਤ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਸ਼ੈਲਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਮੈਦਨੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਦੇ ਲਹੂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਭਾਗੇ ਤਤ੍ਰਾਭੂਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਪੁਰਮ੍ । ਅਥ ਮਾਂਸਚਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ, ਉਥੇ ਸੋਣਿਤਾ ਨਗਰ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ਸ਼੍ਚਤੁਃषष੍ਟਿਗਣਂ ਰਣੇ । ਵਿਜ੍ਞਾਨਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਂਕਰਾਂਤਿਕਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਂਸਠ ਦੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਦੇਵੀਆਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਈਆਂ।
ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸ਼ਿਵ ਕਿਂ ਕਰਵਾਮਹੇ
ਉਹ ਅੰਜਲੀ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?'
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ- ਯ ਏਤੇ ਦੈਤ੍ਯਮਾਂਸਸ੍ਯ ਰਾਸ਼ਯੋ ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਾਃ । ਭਕ੍ਸ਼ਯਧ੍ਵਂ ਯੁਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਤ੍ਤਾਨੁਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਤੁ ਵਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਇਹ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਸ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਢੇਰ ਖਾ ਲਵੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੀ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀ ਚੈਵ ਕੌਮਾਰੀ ਵੈष੍ਣਵੀ ਤਥਾ । ਵਾਰਾਹੀ ਚੈਵ ਮਾਹੇਂਦ੍ਰੀ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਗਣਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮੀ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ, ਕੌਮਾਰੀ, ਵੈਸ਼ਣਵੀ, ਵਾਰਾਹੀ ਅਤੇ ਮਹੇਂਦਰੀ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਹੋਈਆਂ,
ਏਵਂ ਸ਼ਂਕਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਦੇਵ੍ਯਸ੍ਤਾ ਮਾਂਸਸਂਚਯਾਨ੍ । ਕ੍ਰੂਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਲੋਕ੍ਯ ਨਿਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀਆਂ ਕ੍ਰੂਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਅਥ ਜਾਲਂਧਰਵਪੁਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਂ ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰੀਰੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿਃਸृਤਾ
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ—
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਤਤ੍ਤੇਜਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸ਼ੰਕਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਤਜ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਵਿਲਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਤ੍ਰਿਦਿਸ਼ਾਰਿਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਤ੍ । ਵृਣੁਧ੍ਵਂ ਚ ਵਰਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਨੈਣੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਲਵੋ।'