ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਮੇਕਾਕਿਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਅਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜਸੇ ਮੂਰ੍ਖ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੂਰਖ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵृਂਦਾ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਹृਤਾ ਸਾ ਯੋਗਮਾਯਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
'ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਪਦਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸਾਰੇ ਵਰਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਹੁਣ ਉਹ ਪਦ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ। ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਮੁਕ੍ਤਪਦਂ ਲਭ੍ਯਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਉਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਤਰ੍ਹਿ ਮਾਂ ਕੋਪਯਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦृਢੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫ਼ੌਰਨ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਸ੍ਯਸੇऽਨਘ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਿਂਧੁਜਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸਿਂਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਲਗ੍ਨਾ ਵਿਭਾਂਤਿ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਲੋਹਗਿਰਿਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵੇਣਵੋ ਵਹ੍ਨਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੰਸੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਖਂ ਖੇਚਰਾਕੁਲਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੇਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ। ਜਾਲੰਧਰ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਹਰਾਦਨ੍ਯੇਨ ਹਂਤਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸੋਢਾਨ੍ਯੋऽਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ । ਗਿਰਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪृਥ੍ਵੀਪੁਟੋਦ੍ਧृਤੈਃ
ਹਰਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ,
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸਿਂਧੁਜਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਹਤੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣੋਰਸਿ ਦਾਨਵਃ
ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਃਸਸਾਰ ਮੁਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਰੋ ਜਂਭੋ ਭਯਂਕਰਃ । ਸ ਚ ਵੀਰਜ੍ਵਰੋਨਾਮ ਸਿਂਹਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਨਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਂਹਮੁਖਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਹੁਂਕਾਰਮਕਰੋਦ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿੰਘ-ਮੁਖੀ ਜ਼ੋਰ ਨਿਕਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਤੇਨਾਸੌ ਸ਼ਰਭੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਅਜੇਯਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृषਭੇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਜ਼ੋਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਜੇਯ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਵੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ,
ਆਯਯੌ ਵृषਭਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਰਸਾ ਸਾਗਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਵृषਂ ਪੁਚ੍ਛੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਚਾਂਬਰੇ
ਸਿੰਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਛ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਵੱਛ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਗਿਰਿਜਾਪਤਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਛੱਡਿਆ।
ਤਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਰਥਾਰੂਢੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਕਾਲਕੇਦਾਰਮਬ੍ਧਿਜਃ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਕਾਲ-ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਵਮੁਰ੍ਵੀਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਉਗ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈ ਰਥਮਚੂਰ੍ਣਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖੜੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਾਰਥ੍ਯਸ਼੍ਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜਾਲਂਰੋऽਪਿ ਵਿਰਥੋ ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਮृਧੇ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਾਲੰਧਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਮਦ੍ਭੁਤਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਕਾਂਡਕਲ੍ਪਾਂਤ ਸ਼ਂਕਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸੁਃਸੁਰਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਕਲਪ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਵਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮੌ । ਪਦ੍ਭਿਃ ਪृਥ੍ਵੀਂ ਚਾਲਯਂਤੌ ਕਂਪਯਂਤੌ ਨਭਃ ਸ੍ਵਨੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿੱਲ ਗਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਅਥੋਤ੍ਕਟਂ ਬਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵੇਂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲਂ ਜਹਾਰਾਸ਼ੁ ਯੋਗਮਾਯਾਬਲੇਨ ਸਃ
ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਤੁਰੰਤ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕੋਟਿਭੁਜੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾ ਭੀषਣਲੋਚਨਃ । ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਧਾਵਮਾਨੋ ਹਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲਕਰਬਂਧੇਨ ਬਬਂਧ ਸਮਰੇ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕृਪਾਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰਕਾਨਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਂਧੁਜੇਨ ਭੁਜਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋਭੂਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ । ਲੀਲਯਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਰਣੇऽਸੌ ਸਿਂਧੁਨਂਦਨਃ
ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਛਿਨ੍ਨਹਸ੍ਤੋऽਪਿ ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਭਾਨੁਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਯਥਾ । ਨਿਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨਦੀਸੂਨੁਸ੍ਤੋषਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਹਥੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਲੜਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਭਾਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਸੀ। ਕੁਸ਼ਤੀ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਵਰਂ ਵਰਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੇਣਸੋऽਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਦੇਹ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਪਦਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।' ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਦੇਵੋ।'
ਮਮ ਦੋਃਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਹੀਨਸ੍ਯ ਨਾਵਜ੍ਞਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਸਮਝ। ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ,' ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਭੁਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਘ੍ਨੇ ਤਂ ਮੁष੍ਟਿਨੋਰਸਿ । ਤਤਃ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚਕ੍ਰਂ ਪੁਰਾ ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉੱਭਰ ਆਇਆ।