ਰੂਪਂ ਤृਤੀਯਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨੌ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਲਭਾ ਯਥਾ । ਰੁਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਰੌਦ੍ਰਜ੍ਵਾਲਾਮਯਂ ਨृਪ
ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਸ਼ੁਂਭਾਦਯਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਰਾਹੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤ, ਰਾਹੂ ਆਦਿ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੇਨਾਭਟਾਨਨੇਕਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਮृਧੇ । ਸ਼ੁਂਭਾਦੀਨ੍ਹਤਸ਼ੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਲਾਯਿਤਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਏਕੋ ਗਿਰਿਰਿਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਂ ਹृष੍ਟਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਲੰਧਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ । ਰੂਪਂ ਸਂਹਰ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦਹਸੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਹੱਸ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਗਬਲਂ ਨਿਜਮ੍ । ਇਤਿ ਜਾਲਂਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
'ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।' ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ—
ਵਰਂ ਵਰਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਈਦृਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਮਦ੍ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਧੁਨਾ
'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਤਨਾ ਭਿਆਨਕ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਖਿਲਂ ਮਦ੍ਰੂਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਾਨਵ । ਤੇਜਸੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
'ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ, ਹੇ ਦੈਤ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਨਿਰਭੈ ਖੜਾ ਹੈਂ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਮਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਪृਹਃ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਰਾਦ੍ਵਵ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ—ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ—ਮੰਗੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਹਮਿਦਂ ਦੈਤ੍ਯ ਭੋਗਸਿਦ੍ਧਿਯੁਤਂ ਤਵ । ਵृਂਦਾ ਮਨੋਹਰਂ ਰਮ੍ਯਮਿਹਸ੍ਥਂ ਕਾਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਦੈਤ, ਭੋਗ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਮੇਕਾਕਿਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਅਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜਸੇ ਮੂਰ੍ਖ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੂਰਖ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵृਂਦਾ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਹृਤਾ ਸਾ ਯੋਗਮਾਯਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
'ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਪਦਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸਾਰੇ ਵਰਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਹੁਣ ਉਹ ਪਦ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ। ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਮੁਕ੍ਤਪਦਂ ਲਭ੍ਯਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਉਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਤਰ੍ਹਿ ਮਾਂ ਕੋਪਯਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦृਢੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫ਼ੌਰਨ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਸ੍ਯਸੇऽਨਘ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਿਂਧੁਜਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸਿਂਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਲਗ੍ਨਾ ਵਿਭਾਂਤਿ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਲੋਹਗਿਰਿਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵੇਣਵੋ ਵਹ੍ਨਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੰਸੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਖਂ ਖੇਚਰਾਕੁਲਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੇਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ। ਜਾਲੰਧਰ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਹਰਾਦਨ੍ਯੇਨ ਹਂਤਾਸ੍ਤਿ ਨ ਸੋਢਾਨ੍ਯੋऽਰ੍ਣਵਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ । ਗਿਰਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਪृਥ੍ਵੀਪੁਟੋਦ੍ਧृਤੈਃ
ਹਰਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ,
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਸਮਰੇ ਸਿਂਧੁਜਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਤਿਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਹਤੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣੋਰਸਿ ਦਾਨਵਃ
ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਰੁਦਰ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਃਸਸਾਰ ਮੁਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਵਰੋ ਜਂਭੋ ਭਯਂਕਰਃ । ਸ ਚ ਵੀਰਜ੍ਵਰੋਨਾਮ ਸਿਂਹਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਨਰਾਕृਤਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਜ਼ੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀਰ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਦੇਹਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਿਂਹਮੁਖਂ ਜ੍ਵਰਮ੍ । ਹੁਂਕਾਰਮਕਰੋਦ੍ਘੋਰਂ ਸ਼ਰਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਸਿੰਘ-ਮੁਖੀ ਜ਼ੋਰ ਨਿਕਲਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਤੇਨਾਸੌ ਸ਼ਰਭੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਅਜੇਯਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृषਭੇਂਦ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਜ਼ੋਰ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਰਭ ਨੇ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਜੇਯ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਵੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ,
ਆਯਯੌ ਵृषਭਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਤਰਸਾ ਸਾਗਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਵृषਂ ਪੁਚ੍ਛੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਚਾਂਬਰੇ
ਸਿੰਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਛ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ। ਵੱਛ ਦੀ ਪੂੰਛ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਜਾਲਂਧਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਗਿਰਿਜਾਪਤਿਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਵੱਛ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਿਰਜਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਛੱਡਿਆ।
ਤਦ੍ਧਸ੍ਤੇਨ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਰਥਾਰੂਢੋ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਕਾਲਕੇਦਾਰਮਬ੍ਧਿਜਃ
ਉਸ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਕਾਲ-ਕੇਦਾਰ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਵਮੁਰ੍ਵੀਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਉਗ੍ਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈ ਰਥਮਚੂਰ੍ਣਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖੜੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਫੁੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਸ਼ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸਾਰਥ੍ਯਸ਼੍ਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਜਾਲਂਰੋऽਪਿ ਵਿਰਥੋ ਅਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਮृਧੇ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਰਥ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਦ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਾਲੰਧਰ ਫਿਰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।