ਸੁਰੇਸ਼ਮੋਹਨਂ ਮਾਯਾਜਾਲਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਨृਪ । ਅਨ੍ਯਦਾਵਿਸ਼੍ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭृਸ਼ਂ ਮਾਯਾਮਹਾਬਲਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਜਾਲ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਸਕੇ।
ਜਾਲਂਧਰਃ ਕੋਟਿਭੁਜੋ ਬਭੂਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯੁਯੁਧੇ ਵृषਾਂਕਮ੍ । ਅਥਾਂਤਰਾਲੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਕਾਰ ਸਮੁਦ੍ਰਸੂਨੁਰ੍ਗਿਰਿਧਾਤੁਮਂਡਿਤਾਮ੍ 6.18.
ਜਾਲੰਧਰ, ਅਰਬਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਖੜਾ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਤਾਯਤਨੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਮਂਡਿਤਾਂ ਨृਪ ਭੂਮਿਂ ਚ ਚਕਾਰੋਦਧਿਨਂਦਨਃ । ਨृਤ੍ਯਂਤਿ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਸਰਸੋ ਮੇਨਕਾਦ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੋਹਣੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਥੇ ਮਨੋਹਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਨਕਾ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਸ੍ਤਦਪਾਸ੍ਯਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਵृषਭੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਵਾਦਿਤ੍ਰਗੀਤੈਰ੍ਭੁਵਿ ਮੋਹਿਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਮਾਯਾਮਯ ਤਾਂਡਵੇਨ ਸਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਦੈਤ-ਰਾਜ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਤਾਂਡਵ, ਵਾਜਾ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਭਟਕ ਗਿਆ।
ਵਿਮੋਹਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵृषਸ੍ਥਿਤਂ ਹਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਸਹ ਤਾਂਡਵੇਨ । ਗੀਤੇਨ ਵਾਦ੍ਯੇਨ ਚ ਨृਤ੍ਯਲੀਲਯਾ ਨਨਾਦ ਰੂਪੀ ਤਰਸਾ ਵਿਮੋਹਿਤੁਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਝ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਤਾਂਡਵ, ਗੀਤ, ਵਾਜਾ ਤੇ ਨੱਚਣ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਜਂਤੂਨ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵੋਦਧੌ ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ ਤਤੋਤ੍ਸਵਃ । ਕ੍ਵ ਚ ਤਾ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਵ ਨਂਦਿਪ੍ਰਮੁਖਾ ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਇਕ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਤੇ ਨੰਦੀ ਆਦਿ ਗਣ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਅਪਿ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨਨੀਯੋऽਸਿ ਮੋਹਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਯਾ । ਕਿਮਦ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋ ਭਗਵਨ੍ਨੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਉਦੀਰ੍ਯਚਕ੍ਰਂ ਜਠਰਸ੍ਥਿਤਂ ਚ
ਤੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ, ਦੈਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਚਕਰ ਤੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਉਣਜਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਵਧਾਯ ਚਾਸ੍ਯੈਵ ਕृਤਂ ਮਹੇਸ਼ ਜਾਲਂਧਰਂ ਸਂਹਰਤੇ ਨ ਚਾਜੌ । ਇਤਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾ, ਜਾਲੰਧਰ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਆਰੁਹ੍ਯ ਵृषਭਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜਗਾਮ ਮਹਾਰਣਮ੍ । ਤਮਾਗਤਂ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੱਝ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਰੁਰੋਧ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਜਾਲਂਧਰੋऽਸੁਰਃ । ਹਰਸ੍ਯ ਕੁਪਿਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਕਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਰੂਪਂ ਤृਤੀਯਨੇਤ੍ਰਾਗ੍ਨੌ ਦਾਨਵਾਃ ਸ਼ਲਭਾ ਯਥਾ । ਰੁਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਰੌਦ੍ਰਜ੍ਵਾਲਾਮਯਂ ਨृਪ
ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਸ਼ੁਂਭਾਦਯਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਰਾਹੁਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਰੁਦ੍ਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪਾਤਾਲਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਹੋਰ ਦੈਤ, ਰਾਹੂ ਆਦਿ, ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸੇਨਾਭਟਾਨਨੇਕਾਂਸ਼੍ਚ ਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਮृਧੇ । ਸ਼ੁਂਭਾਦੀਨ੍ਹਤਸ਼ੇषਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਲਾਯਿਤਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਆਦਿ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਏਕੋ ਗਿਰਿਰਿਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਪਰਮਾਰ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਂ ਹृष੍ਟਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਲੰਧਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਾਲਂਧਰਃ ਪ੍ਰਾਹ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚ । ਰੂਪਂ ਸਂਹਰ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਦਹਸੇ ਸਚਰਾਚਰਮ੍
ਫਿਰ ਜਾਲੰਧਰ ਹੱਸ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਚਲ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।'
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕੁਰੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋਗਬਲਂ ਨਿਜਮ੍ । ਇਤਿ ਜਾਲਂਧਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਿਵਃ
'ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਤਾਕਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ।' ਜਾਲੰਧਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ—
ਵਰਂ ਵਰਯ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤਵ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਈਦृਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਮਦ੍ਰੂਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਨ੍ਨਿਰ੍ਭਯੋऽਧੁਨਾ
'ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਤਨਾ ਭਿਆਨਕ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਤੂੰ ਹੁਣ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ।'
ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਮਖਿਲਂ ਮਦ੍ਰੂਪਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਦਾਨਵ । ਤੇਜਸੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸਿ ਨਿਰ੍ਭਯਃ
'ਸਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵੀ, ਹੇ ਦੈਤ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਨਿਰਭੈ ਖੜਾ ਹੈਂ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸ਼ਂਭੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਚ ਮਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਨਿਸ੍ਪृਹਃ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਰਾਦ੍ਵਵ੍ਰੇ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਪਰਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਹਰਾ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ—ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ—ਮੰਗੀ।'
ਸ਼੍ਰੀਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ-। ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਹਮਿਦਂ ਦੈਤ੍ਯ ਭੋਗਸਿਦ੍ਧਿਯੁਤਂ ਤਵ । ਵृਂਦਾ ਮਨੋਹਰਂ ਰਮ੍ਯਮਿਹਸ੍ਥਂ ਕਾਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਤੇਰਾ ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਦੈਤ, ਭੋਗ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।'
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਮੇਕਾਕਿਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਅਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਯਜਸੇ ਮੂਰ੍ਖ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਮੁਕ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਸਿ
'ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੂਰਖ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'
ਵृਂਦਾ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਜ੍ਞੀ ਹृਤਾ ਸਾ ਯੋਗਮਾਯਯਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
'ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ, ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਗਈ।'
ਇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਚ ਤਤ੍ਪਦਂ ਚੈਵ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਪਵਰ੍ਗਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸਂਸਾਰੇ ਵਰਮਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਹੁਣ ਉਹ ਪਦ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ। ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਸ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਚੁਣ।
ਜਾਲਂਧਰ ਉਵਾਚ- ਦੇਵਮੁਕ੍ਤਪਦਂ ਲਭ੍ਯਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਃ
ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਰਜਾ ਉਹੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਗਂਤੁਮੁਤ੍ਸੁਕਃ । ਤਰ੍ਹਿ ਮਾਂ ਕੋਪਯਸ੍ਵਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦृਢੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫ਼ੌਰਨ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਕਰਾ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਤਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਾਸ੍ਯਸੇऽਨਘ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਜਾਲਂਧਰਃ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਹਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸਿਂਧੁਜਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਤੇ ਸ਼ਰਾਃ ਸਿਂਧੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਲਗ੍ਨਾ ਵਿਭਾਂਤਿ ਚ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਤੀਰ, ਸਿੰਧੂਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਥਾ ਲੋਹਗਿਰਿਪ੍ਰਾਂਤੇ ਵੇਣਵੋ ਵਹ੍ਨਿਦੀਪਿਤਾਃ । ਜਾਲਂਧਰੋ ਹਰਸ੍ਯਾਂਗਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੰਸੀਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਲੰਧਰ ਨੇ ਹਰਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਖਂ ਖੇਚਰਾਕੁਲਮ੍ । ਜਾਲਂਧਰੇਸ਼ਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਥਾ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਮਭੂਨ੍ਨृਪ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇ। ਜਾਲੰਧਰ ਤੇ ਹਰਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।