ਪਾਣਿਃਪ੍ਰਦਾਨਰਹਿਤੋऽਨृਤਭਾषਿਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣੌ ਚ ਪਾਪਸ਼੍ਰਵਣਾਯ ਸਦੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ੌ । ਦੋषਾਨਿਮਾਨ੍ਮਮ ਹਰੇ ਹਰ ਸੇਵਕਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨੁ ਨਾਥ ਸ਼ਰਣਾਗਤਦੋषਹਂਤਾ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ; ਹੇ ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਇਹ ਗੁਣ ਲੈ ਲਵੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਰਨ ਆਏਆਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਘੋਰਜਲਧੌ ਨृਹਰੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਨੌਰਿਹ ਮਯਾ ਸੁਦृਢਾ ਚ ਲਬ੍ਧਾ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਦੈਵਵਸ਼ਗੋऽਹਮਹੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਵਰ੍ਤੇਤ ਏਵ ਸਤਤਂ ਮਮਦੁਃਖਕਾਲਃ
ਹੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕ ਲੈ ਵੀ ਲਵਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਏ, ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਮਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰਪਾਰਗਮਨਾਯ ਲਸਤ੍ਪਥੋऽਸ੍ਤਿ ਕਿਂ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਰਹਿਤਃ ਸਦਯਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ । ਅਂਧੀਕृਤਸ੍ਯ ਮਮ ਮੋਹਮਹਤ੍ਤਮਿਸ੍ਰੈਰ੍ਦृष੍ਟਿਸ੍ਤ੍ਵਯੀਹ ਨ ਕਦਾਪਿ ਚ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੋ
ਕੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ? ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਵੱਡੇ ਮੋਹ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ।
ਪਾਪਾਤ੍ਮਨੋऽਪਿ ਮਮ ਚਿਤ੍ਤਮਿਦਂ ਮੁਰਾਰੇ ਨष੍ਟਂ ਵਿਨष੍ਟਜਨਕष੍ਟਵਿਨष੍ਟਿਕਾਰਿ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਵਂਦਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਕੇਸ਼ਿਮਥਨਾਦ੍ਯ ਵਿਭੋ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ੇ
ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ; ਪਰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਤੇਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਦੇਵੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਮਲਾਪਤਿਃ । ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞਃ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਕਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਵਾਕ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਭਕ੍ਤਿਭਿਸ੍ਤਵ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋऽਹਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਚਿਰੇਣੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਤਵੋਦ੍ਧਾਰੋ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕृਤੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਅਧੁਨਾ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਨ ਵਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ। ਕੋऽਹਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪੁਰਾ ਵਿष੍ਣੋ ਕਿਂ ਵਾ ਪਾਪਂ ਮਯਾ ਕृਤਮ੍ । ਪਾਪਿਨੋऽਪਿ ਮਮੋਦ੍ਧਾਰਃ ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਕੌਣ ਸੀ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ? ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉੱਧਾਰਿਆ?
ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਜਨਿਤੋऽਹਂ ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਦਯਃ ਸਦਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ ਹੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਤਥਾਪਿ ਤਵ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਨ੍ਨਿਗਦਾਮਿ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا— ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਦੱਸਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਕ੍ਸ਼ਿਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਭੂਤੋऽਸਿ ਭੂਮਿਭਾਗੇषੁ ਨਿਜਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕਤਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਤृषਯਾ ਵਾਪਿ ਸਤਤਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋ ਭਵਾਨ੍ । ਬਭ੍ਰਾਮ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਕੀਟਾਨ੍ਨਿਰ੍ਝਰੋष੍ਣੋਦਕਂ ਤਥਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਕੀੜੇ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਗਰਮ ਝਰਨਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਦੁਃਖਂ ਸਦਾ ਭੁਂਜਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਿਯੋਨੌ ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਹਿਆ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਕੁਲਭਦ੍ਰਾਖ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਵਵਿਤ੍ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਨਦੀਤਟੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕੁਲਭਦਰ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੋ ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਤਂਦੁਲਮ੍ । ਯਯੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭੂਯ ਏਵ ਨਿਜਂ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਚਾਵਲ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਨਾ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਮਮ ਨੈਵੇਦ੍ਯਸਂਬਂਧਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸਰ੍ਵਤਂਦੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਆ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਾਰੇ ਚਾਵਲ ਖਾ ਲਏ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵੈਵ ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਪਾਤਕੈਰਤਿਦਾਰੁਣੈਃ । ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਧਰ੍ਮਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਜਦ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਾਮਾਨੇਤੁਂ ਮਯਾ ਦੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਿਜਾਃ । ਤਤੋ ਰਥੇ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਵਂਤਂ ਨष੍ਟਕਲ੍ਮषਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੇਜੇ; ਫਿਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸਦ੍ਯੋ ਦੂਤਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸਿ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਸਾਰੇ ਦੂਤ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿਆ।
ਭੁਂਜਨ੍ਸੁਖਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਨਿ ਸੁਰੈਰਪਿ । ਤਤੋ ਯਾਤੋऽਸਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਯੇ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣ ਔਖੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਭੋਗੇ; ਫਿਰ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਮਯਿ ਭਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਜਾਤਾਤਿਸੁਦृਢਾ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੇਨ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਥੇ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ; ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਆਯੁषੋਂਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਾਮਕਂ ਪਦਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਯਦਾ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸਪਾਪਾਤ੍ਮਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਭਾਕ੍
ਜਦ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਮੁਕਦੀ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੀ ਥਾਂ ਪਾਵੇਂਗਾ; ਜਦ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁष੍ਟੋਸ੍ਮਿ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾਪਿ ਚ ਪਾਪਭਾਕ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਕ੍ਤੋऽਸਿ ਮਮ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਆਤਮਾ ਵੀ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸੁਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਦਲਭ੍ਯਂ ਸੁਰੈਰਪਿ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂ ਨਾਥ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਾਂਤਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਚਾ ਥਾਂ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਿਛਲਾ ਜੀਵਨ ਸੁਣ ਲਿਆ।
ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਕਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਸ੍ਯ ਰੁष੍ਟੋऽਸਿ ਵਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ— ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੇ ਕਿਸ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ?
ਮਹਤ੍ਯਾ ਕृਪਯਾ ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ- ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੇਨਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਮੇ ਹृਦਿ ਜਾਯਤੇ
ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا— ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—
ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਚ ਕਥਯਾਮਿ ਸਮਾਸਤਃ । ਯੋ ਦਯਾਵਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਹਂਕਾਰਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਦਰ੍ਥਂ ਯੋ ਧਰ੍ਮਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਬ੍ਰੂਤੇ ਮਦਰ੍ਥਂ ਯਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਮਿष੍ਟਂ ਵਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਤ੍ਵਾ ਮੇ ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਨਵਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਮਾਨਾਪਮਾਨੇ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸਦਾ । ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ਼ਰੀਰਸ੍ਥਂ ਯੋ ਮਾਂ ਜਾਨਾਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਅਤੇ ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ—